บทที่ 96 : รางวัล​ออสการ์​ของเซียว​ซิง​หยู​! (ตอนฟรี)​

บทที่ 96 : รางวัล​ออสการ์​ของเซียว​ซิง​หยู​! (ตอนฟรี)​

เซียวซิงหยูรู้สึกราวกับฝันไปยาวนาน

เมื่อสติกลับคืนมา ความฝันก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"ที่นี่...ที่ไหน?" เซียวซิงหยูขยับปากเล็กน้อย รสหวานปนคาวของเลือด ยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา​

"เซียวซิงหยู…เจ้าฟื้นแล้ว ดีจริงๆ!"

ณ ขณะนี้…เซียวซิงหยูเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของเดลลู

ดังนั้น, เซียวซิงหยูจึงเริ่มรู้สึกสบายบริเวณต้นคอและท้ายทอยอย่างมาก

เเละนั่นก็เป็นเพราะหน้าอกที่นุ่มนิ่มของเดลลู ได้ทำหน้าที่เป็นหมอนที่มอบความสบายให้เขาตลอดการพักผ่อน

เเต่ทันใดนั้น, ความทรงจำก่อนเขาหมดสติเริ่มย้อนกลับมา

"พวกเรา...หนีรอดออกมาแล้วจริงๆ ใช่ไหม?"

ด้วยความที่เรื่องนี้สำคัญมาก เซียวซิงหยูจึงถามย้ำกับเดลลูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

เเละเดลลูก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี

"พวกเราหนีรอดแล้ว ที่นี่คือเกาะร้างที่อยู่ห่างไกลจากเกาะน้ำแข็งเพลิงมาก…ตำแหน่งที่แน่นอนคือ ใกล้ๆ กับช่องแคบอสูร"

ทันใดนั้น, แผนที่โลกเวอร์ชันล่าสุดก็ปรากฏขึ้นในหัวของเซียวซิงหยู

แม้บริเวณใกล้ช่องแคบอสูรจะอันตราย แต่มันก็พ้นจากการควบคุมของกองทัพเรือประเทศมังกรแล้ว

ต่อให้มู่หรงจินและไป๋หยูต้องการส่งทหารมาตามล่าพวกเขา​ที่นี่, มันก็จะกลายเป็นเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เพราะไม่มีทางหาเกาะร้างเล็กๆแห่งนี้เจอหรอก

"รอดมาได้ก็ดีแล้ว..." เซียวซิงหยูถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่สายตาของเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นแขนของเดลลู

บนแขนซ้ายของเดลลู มีบาดแผลไม่ต่ำกว่าสิบแผล นอกจากนี้​บางแผลก็ยังไม่หายดีเลย

ด้วยความเฉลียวฉลาด…เมื่อนึกถึงรสชาติของเลือดในปาก เซียวซิงหยูก็เข้าใจที่มาของบาดแผลเหล่านี้ทันที

"เธอ...ให้เลือดฉันเหรอ?"

"หลังจากที่เจ้าหมดสติไป ร่างกายของเจ้าก็ขาดน้ำอย่างหนัก ที่นี่เป็นเกาะร้างไม่มีน้ำจืด…เขาเลยต้องใช้วิธีนี้"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างมาก

หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเดลลูก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นมาก…ผลข้างเคียงจากการกินยาวิญญาณมังกรสองเม็ด เกือบคร่าชีวิตเซียวซิงหยูไปแล้ว การที่เขาสามารถ​ฟื้นคืนสติได้เร็วขนาดนี้ ก็เพราะดื่มเลือดมังกรเข้าไป

หลังจากที่หลอมรวมกับสายเลือดมังกรบริสุทธิ์แล้ว เลือดของเดลลูก็ได้กลายเป็นเลือดมังกร…เเละในยามคับขัน มันย่อมสามารถช่วยชีวิตเซียวซิงหยูที่บาดเจ็บ​ได้

ทันใดนั้น, เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น "ค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น!"

เซียวซิงหยูเปิดแผงข้อมูล เเล้วทำการ​ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์ของเดลลูที่มีต่อเขา

"99!”

“ไม่เลวเลย ใกล้เต็มแล้ว!”

ยิ่งค่าความสัมพันธ์สูงเท่าไหร่ ความเข้ากันได้ในการต่อสู้ระหว่างปรมาจารย์​อสูร​กับอสูรในพันธสัญญา​ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

ในฐานะชายชุดดำ จิ้งจอกมังกรเก้าหางเดลลู คือกำลังรบที่สำคัญที่สุด

จนถึงวันนี้ เซียวซิงหยูและเดลลูต่างก็ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันมากมาย…ดังนั้น​ความสัมพันธ์ในอนาคตของพวกเขา​จะต้องลึกซึ้งมากขึ้นอย่างแน่นอน

"เจ้าฟื้นแล้ว" เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น

เมื่อเซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นหญิงสาวสวยคมสะดุดตา เเละสวมมงกุฎอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าของเธอเล็กเท่าฝ่ามือ รูปร่างสะโอดสะองเเละมีหน้าตางดงาม

นี่เป็นหญิงงามแบบเผ่างู เพียงแค่สบตาหรือสะบัดผมเบาๆ เธอก็สามารถทำให้ผู้ชายทุกคนในโลกหลงใหลได้

เเละนี่คือเมดูซ่า ที่เซียวซิงหยูเสี่ยงชีวิตช่วยออกมาจากกองบัญชาการกองทัพเรือ

เมดูซ่าเดินเข้ามา ย่อตัวลงมาหาเขา

ร่องอกที่ลึกของเธอ ทำให้เซียวซิงหยูเผลอมอง แต่ก็รีบเอาสายตาออกอย่างรวดเร็ว​

"ดื่มนี่สิ"

เมดูซ่าจึงยื่นกระบอกไม้ไผ่มาที่ปากของเซียวซิงหยู เเล้วป้อนเขาด้วยตัวเอง

“อึกๆๆๅๆ”

ความหวานไหลเข้ามาในปาก เซียวซิงหยูรีบดื่มอย่างกระหาย

ในกระบอกไม้ไผ่ คือน้ำฝนที่เมดูซ่าออกไปเก็บมา…ฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหัน มอบโอกาสให้เซียวซิงหยูได้เติมน้ำเข้ามาในร่างกาย

"ขอบคุณนะ"

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ ริมฝีปากที่แห้งแตกของเซียวซิงหยูก็กลับมามีสีแดงระเรื่ออีกครั้ง

"ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า"

เมดูซ่ายกแขนขึ้นไขว้ วางมือไว้ที่หน้าอกเเล้วโค้งคำนับให้เซียวซิงหยู

เมื่อ​เห็น​เซียว​ซิง​หยู​มีสีหน้า​งุนงง, เดลลูก็ช่วยอธิบายทันที​ "นี่คือพิธีขอบคุณผู้มีพระคุณของเผ่างูศักดิ์​สิทธ์​น่ะ"

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้" เมดูซ่ากล่าว

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เซียวซิงหยูก็ยกยิ้มอย่างซื่อๆ "พี่สาวเมดูซ่า ไม่ต้องขอบคุณ​กันขนาดนั้นหรอก…มันแค่เรื่องเล็กน้อยเอง"

"เรื่องเล็กน้อย? เจ้าเกือบเอาชีวิตไม่รอดเชียวนะมาสเตอร์…อย่ามาทำเท่หน่อยเลย!" เดลลูรีบแฉทันที

จากนั้น​เมดูซ่าก็ยืดตัวขึ้นเเล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

"เซียว​ซิง​หยู​ เผ่างูศั​ก​ดิ์สิทธิ์​ของข้า ถือคติ​มีบุญคุณต้องทดเเทนเเบบเท่าทวีคูณ…บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะหาโอกาสตอบแทนอย่างเเน่นอน"

เซียวซิงหยูคิดดักทางไว้แล้ว เขาจึงรีบพูดอย่างกระตือรือร้น

"อยากตอบแทนฉันใช่ไหม? ง่ายมาก แค่เซ็นพันธสัญญาโลหิต​..."

เมดูซ่าเหมือนจะรู้ว่าเซียวซิงหยูคิดอะไรอยู่ เธอจึงรีบขัดจังหวะทันที​

"ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้าได้ ยกเว้นการเซ็นพันธสัญญา​โลหิต​"

“......”

ทันใดนั้น​บรรยากาศก็เริ่มอึดอัด มันเงียบจนเหลือเพียงเสียงกองไฟที่ลุกไหม้

เดลลูเองก็เงียบ เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายการตัดสินใจของเมดูซ่า และไม่มีคุณสมบัติพอที่จะห้ามเซียวซิงหยูไม่ให้ขอเซ็นพันธสัญญากับเมดูซ่า

ในที่สุด​เซียวซิงหยูก็ขมวดคิ้วเเล้วเอ่ยถาม "ทำไมล่ะ?"

"เพราะเผ่ามนุษย์อสูร ไม่ยอมเป็นทาสของใคร"

เผ่าพันธุ์มนุษย์​อสูร(กลานร่างเป็นมนุษ​ย์ได้)​ เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความหยิ่งยโสและทรนงที่สุดในบรรดาเผ่าพันธุ์อสูรทั้งหมด

การที่ปรมาจารย์​อสูร​จะปราบมนุษย์​อสูร และเซ็นพันธสัญญา​โลหิตได้​นั้น…มันเป็นเรื่องยากมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เผ่าจิ้งจอกเก้าหางและเผ่างูศั​ก​ดิ์สิทธิ์​ ซึ่งเป็นสายเลือดระดับเทพเจ้า…​การที่เมดูซ่าไม่ยอมจำนนต่อมนุษย์ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติมากๆ

ในตอนนั้น ถ้าเดลลูไม่จนตรอกเเละใกล้​จะตาย…เธอก็คงไม่ยอมเซ็นสพันธัญญากับเซียวซิงหยูเช่นกัน

อุ๊บ!!!

เเค่กๆๆ!!!

เเต่ทันใดนั้น​ จู่ๆเซียวซิงหยูก็กระอักเลือดออกมา

เดลลูตกใจมาก เธอรีบเข้าไปประคองเซียวซิงหยูที่อ่อนแอทันที​

"ทำไมเจ้าถึงกระอักเลือดอีกแล้วล่ะ"

เมื่อเห็นเซียวซิงหยูกระอักเลือด เเล้วมีใบหน้าซีดเซียวลง…เมดูซ่าก็พลอยกังวลไปด้วย

เพราะยังไง เด็กหนุ่มคนนี้ก็คือผู้มีพระคุณที่พึ่งจะช่วยชีวิตเธอไว้…เมื่อเห็นเซียวซิงหยูอยู่ในสภาพใกล้ตายเช่นนี้ เมดูซ่าก็อดกังวล​ไม่ได้

เซียวซิงหยูพูดอย่างอ่อนแรง พร้อมน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า

"พี่สาวเมดูซ่า การที่ผมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยพี่เเบบนี้ พี่ยังพูดห่างเหิน​เช่นนี้ได้อีกหรือ"

"ตอนนี้ผมเข้าใจทุกอย่าง​เเล้ว…พี่มันเป็นแค่งูยักษ์ใจดำ!"

"ไม่ใช่นะ ข้า..."

เมดูซ่าตะกุกตะกัก เเละพูดอะไรไม่ออก

ดวงตาของเซียวซิงหยูยังคงแดงก่ำ จากนั้น​น้ำตาของเขาก็ไหลอาบแก้ม (นักเเสดงรางวัล​ออสการ์)​

"ในเมื่อพี่ไม่ยอมเซ็นสัญญากับผม งั้นผมมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมายแล้ว"

เซียวซิงหยูในตอนนี้ดูสิ้นหวังมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความอ้างว้าง ราวกับสูญเสียความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้​ กลับเป็นเดลลูที่ร้อนใจยิ่งกว่า

"เซียวซิงหยู อย่าทำอะไรบ้าๆเเบบนี้นนะ เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อ….ฟื้นสิ อย่าหลับนะ!"

เเต่เซียวซิงหยูกลับเอาเเต่หัวเราะเยาะ เเล้วมองเมดูซ่าด้วยสายตาที่สิ้นหวัง

"ถ้ามีชาติหน้า ผมจะไม่มีวันช่วยงูเนรคุณอย่างพี่อีก!"

เมดูซ่ายังคงอึ้งเเละงงกับสถานการณ์​ในตอนนี้มาก

ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยเจอสถานการณ์​แปลกๆแบบนี้มาก่อน

เเละหลังจากที่เซียวซิงหยูพูดจบ เมดูซ่าก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นนางร้ายที่ทรยศคนรัก จนในใจรู้สึกผิดอย่างมหาศาล​

"ผู้ชายคนนี้ช่วยชีวิตข้าไว้ แต่ข้ากำลังปล่อยให้เขาตาย..." เมดูซ่าก้มหน้าลง กัดริมฝีปากแน่น

"เซียวซิงหยู อย่าหลับนะ เจ้าต้องอดทน!" เดลลูตบหน้าเซียวซิงหยู พยายามปลุกความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ของเขา

"ลูลู่ พอเถอะ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว…ฉันพยายามแทบตาย แต่กลับต้องมาเจอคนใจร้าย​เเบบนี้"

ในที่สุด​ เมดูซ่าก็ทนไม่ไหว

"เซียว​ซิง​หยู​ ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ!"

"ผมมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรนี่"

"ข้าจะเซ็นพันธสัญญา​!" เมดูซ่าตัดสินใจครั้งสำคัญ เเละการตัดสินใจ​ครั้ง​นี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล

"พี่สาวเมดูซ่าใจดีที่สุดเลย ผมมีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!"

เซียวซิงหยูเช็ดน้ำตา เเล้วเปลี่ยน​สีหน้าอย่างรวดเร็ว…การแสดงของเขาเรียกได้ว่าเป็นธรรมชาติมาก

ชีวิตจริงก็เหมือนละคร จะรอดไม่รอดมันขึ้นอยู่กับการแสดงล้วนๆ!

เมื่อ​เห็น​สถานการณ์​พลิกผัน​ เดลลูก็ตกตะลึงเเละพึมพำ​ว่า

"งูตัวนี้กับข้า...โดนมนุษย์คนหนึ่งใช้คุณธรรมมาบังหน้าเพื่อบังคับให้เซ็นสพันธัญญาได้เหรอเนี่ย?"

…………………