บทที่ 18 : การประเมิน​ตำแหน่ง​การต่อสู้​

บทที่ 18 : การประเมิน​ตำแหน่ง​การต่อสู้​

เวลาพักกลางวัน

ที่ถนนด้านหลังหลังวิทยาลัยชิงหลง

ณ หอพักสำหรับ​ครอบครัว​

เนื่องจาก​ไฟที่หอพักดับ เซียวรั่วเสวี่ยจึงนั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียงคนเดียว

ติ๊งหน่องงงง~~~

ทันใดนั้น​ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

“ใคร?”

“พี่ครับ ผมเอง”

เซียวรั่วเสวียถึงกับชะงัก

“แปลกจัง ทำไมเซียวหยูถึงกลับมาเวลานี้ล่ะ?”

เวลาพักกลางวันมีแค่ชั่วโมงครึ่ง ปกติแล้วเซียวซิงหยูจะอยู่ที่วิทยาลัยไม่น่าจะกลับมาเวลานี้

ด้วยความสงสัย เซียวรั่วเสวียจึงรีบเปิดประตูทันที​

“เซียวหยู ทำไม… เอ๊ะ แล้วเด็กผู้หญิงคนนี้คือ…”

เมื่อเปิดประตู​ เซียวรั่วเสวียก็สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงผมเปียหน้าตาน่ารักยืนอยู่ข้างหลังเซียวซิงหยู

“นี่แฟนใหม่ของน้องเหรอ?”

“ตัวเล็กจังเลยนะเนี่ย แต่..อืม..ดูเหมือนจะใหญ่โตพอดูเลยนะ แบบนี้ลูกออกมาคงไม่อดนมแม่แน่ๆ”

เมื่อ​ได้ยิน​เเบบนี้​ เซียวซิงหยูก็ได้เเต่ยิ้มแห้งๆแล้วส่ายหน้า

“พี่สาวเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้ชอบเด็กแบบนี้สักหน่อย ถึงจะหน้าเด็กแล้วหุ่นดีก็เถอะ”

เย่ซือเหมิงเป็นเด็กสาวหน้าเด็กหุ่นเซ็กซี่…ถือเป็นระดับท็อปของสาวโลลิเลยทีเดียว

ทันใดนั้น​ เซียวซิงหยูก็รีบแนะนำเธอทันที​

“เธอชื่อเย่ซือเหมิง ผมบังเอิญเจอเธอระหว่างทาง”

“เย่ซือเหมิง? ตระกูลเย่!”

สีหน้าของเซียวรั่วเสวียเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ใช่ครับ​ ตระกูลเย่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่”

“แล้วทำไมน้องถึงพาเธอกลับมาด้วยล่ะ?”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็ดึงเซียวรั่วเสวียไปคุยกันเบาๆ

“ผมกับเหมิงเหมิงมีวาสนาต่อกัน ผมเลยรับเธอเป็นน้องสาวบุญธรรม”

“โห เมื่อวานรับพี่สาวบุญธรรม วันนี้รับน้องสาวบุญธรรมอีก…เซียว​หยู​ของฉันนี่ฮอตไม่เบาเลยนะ” เซียวรั่วเสวี่ยหัวเราะ

“พี่ครับ เหมิงเหมิงพึ่งหนีออกจากบ้านมา…ให้เธออยู่ที่นี่สักพักเถอะ​ครับ”

เเต่ทันใดนั้น, เซียวรั่วเสวี่ยก็เปลี่ยนสีหน้า​เป็นจริงจังทันที

“พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงตระกูลเย่…น้องลืมแล้วเหรอ?”

“นี่ไม่ได้เรียกว่ายุ่งสักหน่อย แล้วอีกอย่าง ดูแววตาใสซื่อของเหมิงเหมิงสิ เธอไม่น่าจะสร้างปัญหาให้เราหรอก”

ที่จริงเซียวซิงหยูแค่หลอกตัวเอง

การรับเย่ซือเหมิงมาเลี้ยงแบบนี้ ถ้าถูกจับได้ขึ้น​มา…มันต้องมีปัญหาแน่ๆ

แต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนก็สูง

ตอนนี้เซียวซิงหยูเพิ่งจะเป็นปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาว เขาต้องการสมุนไพรล้ำค่าในกระเป๋าของเย่ซือเหมิงมาก

หลังจาก​สองพี่น้องปรึกษากันเเล้ว, พวกเขา​ก็หันมายิ้มอย่างมีเลศนัยให้เย่ซือเหมิง

“เหมิงเหมิง เธออยู่ที่นี่แหละนะ”

“ในเมื่อเซียวหยูรับเธอเป็นน้องสาวบุญธรรม เธอก็เป็นน้องสาวของพี่ด้วย”

“ขอบคุณนะคะ พี่รั่วเสวี่ยใจดีที่สุดเลย!”

เย่ซือเหมิงเข้าไปกอดเซียวรั่วเสวี่ย

ตอนนี้สองสาวสวยกอดกันจนตัวกลม

ตอนนี้​เวลาพักใกล้จะหมดแล้ว

เซียวซิงหยูจึงต้องรีบกลับไปเรียนวิชาภาคปฏิบัติที่วิทยาลัยชิงหลง

“เหมิงเหมิง อยู่บ้านดีๆนะ”

“พี่ครับ ดูแลเธอด้วย อย่าให้เธอวิ่งเล่นไปไหนมาไหนนะ”

หลังจากกำชับเสร็จ เซียวซิงหยูก็เดินไปหาเย่ซือเหมิง แล้วพูดเบาๆ

“เรื่องปมในใจของเธอ พี่จะหาวิธีรักษาให้”

“เพราะงั้น…(เเอบกระซิบ)​”

เย่ซือเหมิงเข้าใจทันที เธอนำวัตถุดิบวิวัฒนาการทั้งหมดในกระเป๋าออกมา

“พี่ชายคะ พวกนี้ถือเป็นค่ารักษาพยาบาลนะคะ”

“น้องสาวที่น่ารักช่างรู้ความกตัญญู​จริงๆ!”

เซียวซิงหยูลูบผมเปียของเย่ซือเหมิงเบาๆ

……

เวลาบ่ายสองโมง

ณ วิทยาลัยชิงหลง

นักเรียนห้องสามปีหนึ่งได้มารวมตัวกันที่สนามฝึกซ้อมกลางแดด

เฉินฉีเหนียนยืนอยู่ใต้ร่มไม้ แล้วขานชื่อทีละคน

“ซ่งหู่!”

“มาครับ!”

“อู๋เซิงโหย่ว!”

“มาครับ!”

“หวัง... หวัง... นี่มันชื่อบ้าอะไรเนี่ย!”

“อาจารย์เฉินครับ ผมชื่อหวัง...” (ชื่อที่อ่านยากมาก)

“นักเรียนหวัง ชื่อของเธอทำให้ฉันดูไม่มีความรู้เลย”

“เซียวซิงหยู!”

“มาครับ”

“เอาล่ะ…นักเรียนห้องสามมาครบทุกคนเเล้ว เดี๋ยวเราจะเริ่มเรียนวิชาภาคปฏิบัติกันเลย”

“ในคาบนี้ เราจะแบ่งตำแหน่งการต่อสู้ตามพรสวรรค์และรูปแบบการต่อสู้ของสัตว์อสูรของแต่ละคน”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, อู๋เซิงโหย่วก็รีบเดินมาหาเซียวซิงหยูแล้วถามเบาๆ

“เซียวซิ​ง​หยู​ ตำแหน่งการต่อสู้คืออะไรเหรอ?”

เซียวซิงหยูอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด​

“ในการต่อสู้ของปรมาจารย์อสูร ต้องเน้นการทำงานเป็นทีม”

“แต่ละคนในทีมจะมีหน้าที่แตกต่างกัน, แบ่งออกเป็นห้าตำแหน่ง”

“[ตำแหน่งพลธนู]: สัตว์อสูรที่มีทักษะโจมตีระยะไกล สามารถโจมตีศัตรูได้อย่างต่อเนื่อง”

“[ตำแหน่งนักเวทย์]: สัตว์อสูรที่มีทักษะควบคุมวงกว้าง สร้างความเสียหายได้มากในการต่อสู้แบบทีม”

“[ตำแหน่งแทงค์]: สัตว์อสูรที่มีพลังป้องกันและพลังฟื้นฟูสูง ทำหน้าที่เป็นโล่ห์เนื้อให้เพื่อนร่วมทีม”

“[ตำแหน่งมือสังหาร]: สัตว์อสูรที่มีความคล่องตัวและพลังสังหารสูง ทำหน้าที่เข้าโจมตีและเก็บกวาดศัตรูที่บาดเจ็บ”

“[ตำแหน่งซัพพอร์ต]: สัตว์อสูรที่มีทักษะเสริมพลัง ช่วยเพิ่มความสามารถให้ทีม และคอยปกป้องพลธนูและนักเวทย์”

หลังจากเซียวซิงหยูอธิบายจบ อู๋เซิงโหย่วก็เข้าใจอย่างกระจ่าง

“เข้าใจแล้ว เหมือนในเกมเลย ทำงานเป็นทีม แบ่งหน้าที่กัน เเล้วก็สามารถทำลายป้อมศัตรูได้”

“งั้นผมก็ต้องเป็นแทงค์สินะ” ซ่งหู่พูดแทรกขึ้นมา

“เพราะสัตว์อสูรของผมคืออสูรวัวคลั่ง เน้นป้องกันและพลังชีวิตสูง รับดาเมจให้ทีมได้เยอะ”

ข้างๆซ่งหู่ตอนนี้มียักษ์วัวสูงกว่าสามเมตรยืนอยู่

นี่คือสัตว์อสูรเผ่าอสูร อสูรวัวคลั่ง

เซียวซิงหยูสามารถมองเห็นข้อมูลของสัตว์อสูรตัวนี้ได้ มันเป็นแทงค์ที่ยอดเยี่ยม มีพลังป้องกันและพลังฟื้นฟูที่สูงมาก

“เซียวซิ​ง​หยู​ ผมเหมาะกับตำแหน่งไหน?”

เซียวซิงหยูหันไปมอง เหนือหัวของอู๋เซิงโหย่ว มีผีเสื้อสีฟ้าตัวใหญ่บินวนอยู่

ทุกครั้งที่ผีเสื้อขยับปีก มันก็จะมีระลอกคลื่นน้ำปรากฏขึ้นในอากาศ

นี่คือสัตว์อสูรของอู๋เซิงโหย่ว ผีเสื้อพายุฝน ธาตุน้ำ

“ผีเสื้อพายุฝนมีทักษะโจมตีวงกว้างธาตุน้ำ แถมยังลดความเร็วและสร้างภาพลวงตาได้ด้วย”

“นายเหมาะกับตำแหน่งนักเวทย์”

เซียวซิงหยู อู๋เซิงโหย่ว และซ่งหู่ เป็นเพื่อนร่วมห้องพักหมายเลข 312

เพื่อนร่วมห้องอีกคนคืออู๋อี๋ฟู่ ที่เรียนอยู่ห้องสอง

ระหว่างที่คุยกัน พวกเขาก็นึกถึงอู๋อี๋ฟู่ขึ้น​มทันที​

“นายว่าอู๋อี๋ฟู่เหมาะกับตำแหน่งอะไร?”

“เขาก็บอกแล้วนี่ ว่าอยากเป็นซัพพอร์ตที่เก่งที่สุด”

“แต่เรายังไม่รู้เลยว่าสัตว์อสูรของเขาคือตัวอะไร”

“เย็นนี้กลับห้องพักแล้วค่อยถามเขาก็ได้”

ทันใดนั้น​ เสียงของเฉินฉีเหนียนก็ดัง​ขึ้น​มา​

“เซียวซิงหยู! ในเวลาเรียน ห้ามคุยกัน!”

“ครับ อาจารย์เฉิน!” เซียวซิงหยูยืนตัวตรงขณะขานรับ​

ส่วนอู๋เซิงโหย่วและซ่งหู่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะ

“เอาล่ะ เรียกสัตว์อสูรออกมาทีละคนตามลำดับ แล้วทำการทดสอบเพื่อเช็คความเหมาะสม​ในตำแหน่งการต่อสู้ของแต่ละคน”

……

จากนั้น​ การทดสอบก็เริ่มต้นขึ้น​

“หม่าตงเหมย สัตว์อสูรของเธอปล่อยหมอกพิษวงกว้างได้ เธอจึงเหมาะกับตำแหน่งนักเวทย์”

“หวัง... หวัง...”

“อาจารย์เฉิน อ่านตามผมนะครับ หวัง...” (ชื่อที่อ่านยากมาก)

“อืมๆ หวัง... สัตว์อสูรของเธอมีความคล่องตัวสูง ทักษะมีโบนัสคริติคอล เธอจึงเหมาะกับตำแหน่งมือสังหาร”

“คนต่อไป!”

….

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

นักเรียนในห้องมีทั้งหมด 60 คน

59 คนทดสอบเสร็จ, เเละได้ตำแหน่งการต่อสู้ของตัวเองเเล้ว

ในห้องนี้, สองในสามของนักเรียนเป็นนักเวทย์หรือซัพพอร์ต

พลธนูและมือสังหารมีจำนวนน้อย

แทงค์มีน้อยที่สุด มีแค่ซ่งหู่คนเดียว

เฉินฉีเหนียนมองไปที่เซียวซิงหยูที่มุมห้องเเล้วเอ่ยเรียก

“เซียวซิงหยู เรียกสัตว์อสูรของเธอออกมา แล้วทำการทดสอบ”

“การทดสอบข้อแรก ทดสอบพลังโจมตี”

…………………..