บทที่ 12 : ทักษะ​การต่อสู้​ธาตุ​มืด

บทที่ 12 : ทักษะ​การต่อสู้​ธาตุ​มืด

"พี่สาว เต้าหู้ราดซอสต้นหอมกับไก่ผัดซีอิ๊วที่พี่ทำอร่อยระดับเชฟโรงแรมห้าดาวเลย!" เซียวซิงหยูพูดชมพี่สาว

จากนั้น​ไม่ถึงห้านาที กล่องข้าวก็ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เม็ดข้าวหรือน้ำซุปเหลืออยู่

"ค่อยๆกินสิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก ดื่มน้ำซุปไก่นี่หน่อย"

เซียวรั่วเสวี่ยนั่งลงข้างๆแล้วตักน้ำซุปไก่ป้อนน้องชาย

พี่น้องทั้งสองนั่งอยู่หน้าประตูโรงเรียน โดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นเเละคุยกันอย่างสนุกสนาน

"เสี่ยวหยู พี่สังเกตว่าโรงเรียนเรามีสาวสวยเยอะเหมือนกันนะ~" เซียวรั่วเสวี่ยพูดแซว

"เหรอครับ? ผมว่าไม่มีใครสวยเท่าพี่สาวหรอก"

ในสายตาเซียวซิงหยู เซียวรั่วเสวี่ยคือคนที่สวยที่สุด

ทันใดนั้น, เซียวรั่วเสวี่ยก็โน้มตัวมากระซิบข้างหูน้องชาย

"เราก็ 18 แล้วนะ…เป็นผู้ใหญ่แล้ว ถ้าจะมีแฟนมันก็เป็นเรื่องปกติ"

"พี่สาวจะพูดอะไรกันแน่เนี่ย?"

"พี่แค่อยากจะบอกว่า ถ้าน้องจะมีแฟนพี่ก็ไม่ห้าม แต่อย่าไปคบกับผู้หญิงตระกูลเย่เด็ดขาด!"

เซียวรั่วเสวี่ยเน้นเสียงหนักแน่น

"ตระกูลเย่? ผมไม่รู้จักผู้หญิงตระกูลเย่สักคน..."

เซียวซิงหยูงุนงงเล็กน้อย, แต่พอคิดอีกที

"ตระกูลเย่? เย่ซวงหนิงก็ตระกูลเย่นี่ แต่ผมยังไม่เคยเจอหน้าเธอเลยสักครั้ง จะไปคบกันได้ยังไง"

"เอาเถอะ, จำไว้ว่าสามารถ​หาแฟนได้ แต่อย่าหาจากตระกูลเย่" เซียวรั่วเสวี่ยย้ำอีกครั้ง

"ทำไมล่ะครับ? ตระกูลเย่มาโกงเงินหรือขโมยข้าวบ้านเราเหรอ?"

"ก็เพราะ...เอ๊ะ บอกให้จำก็จำไปเถอะ อย่าถามมากน่า"

เมื่อ​เห็น​ว่าเซียวรั่วเสวี่ยไม่สามารถอธิบายได้ เซียวซิงหยูก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่

ช่วงนี้พี่สาวของเขาดูแปลกๆไปหน่อยนะ

…….

หลังจาก​นั้น​เมื่อฟ้าเริ่มมืด

"พี่สาว ผมไปส่งพี่กลับบ้านนะครับ"

"ไม่ต้องหรอก อพาร์ทเมนท์อยู่บนถนนหลังโรงเรียน เดินแค่สิบนาทีก็ถึงเเล้ว"

"โอเค​รครับ, ว่าเเต่พรุ่งนี้ผมอยากกินปลาเก๋านึ่งซีอิ๊วที่พี่ทำนะ"

"ได้สิ พรุ่งนี้พี่จะเอามาให้นะ"

ตั้งแต่เซียวซิงหยูเข้าเรียนที่วิทยาลัย​ชิงหลง เซียวรั่วเสวี่ยก็เตรียมตัวที่จะทำข้าวกล่องให้น้องชายตลอดสามปี

จริงๆแล้วโรงอาหารของวิทยาลัย​ชิงหลงก็ไม่ได้แย่ เพราะมันเป็นถึงหนึ่งในสี่วิทยาลัย​ปรมาจารย์​อสูร​ชั้นนำของประเทศ

แต่ข้าวโรงอาหารจะไปสู้ข้าวกล่องฝีมือพี่สาวได้ยังไง

หลังจากมองส่งเซียวรั่วเสวี่ยจนลับตา เซียวซิงหยูก็เดินกลับเข้าโรงเรียน

ระหว่างที่เดินเล่นอยู่ที่สนามเด็กเล่น, เขาเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นป้ายโฆษณาบนจอที่มีข้อความบนป้ายเขียนว่า:

[ขอแสดงความยินดีกับเย่ซวงหนิง, อัจฉริยะสาวที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์​อสูร​ระดับห้าดาว!]

บนโปสเตอร์เป็นรูปของสาวสวยผมสีฟ้า ใบหน้าของเธอสวยงามราวกับงานแกะสลัก, แม้จะเป็นเพียงรูปภาพ แต่ดวงตาที่เปล่งประกายของเธอก็ดูน่าเกรงขาม

เธอเป็นสาวสวยสไตล์เย็นชาที่ดูเข้าถึงยาก แต่ก็ทำให้คนอยากเอาชนะ

"นี่สินะ เย่ซวงหนิง”

“สวยจริงๆนั่นแหละ​ ขายาวขนาดนี้ไม่ไปปั่นสามล้อเสียดายแย่”

“แต่ก็ยังสู้พี่สาวของฉันไม่ได้ หน้าอกก็เหมือนจะเล็กกว่าพี่สาวเยอะด้วย”

เอาจริงๆถ้าอยู่ในสมัยโบราณ ความสวยและรูปร่างของเย่ซวงหนิงคงทำให้บ้านเมืองล่มจมได้

…..

ในค่ำคืนดึกสงัดเเบบนี้ สนามเด็กเล่นของสถาบั​นชิงหลงจึงเงียบสงบมาก

เวลานี้นักเรียนส่วนใหญ่กลับไปที่หอพัก คุยเล่น เล่นเกมกัน สนามเด็กเล่นที่กว้างใหญ่จึงเหลือเพียงเซียวซิงหยูอยู่คนเดียว

"เฮยเฟิง!"

เซียวซิงหยูเปิดตราอสูรและเรียกหมาป่าวายุนรกออกมา

อ๊าว~

"เบาๆหน่อย นี่วิทยาลัย​ชิงหลงนะ อย่าส่งเสียงดังไป"

"เราต้องฝึกซ้อมกันเงียบๆ แล้วค่อยไปอวดให้ทุกคนตะลึง!"

พรสวรรค์ที่เหนือชั้นไม่ได้น่ากลัว, สิ่งที่น่ากลัวคือคนที่มีพรสวรรค์เหนือชั้นเเละขยันฝึกฝนมากกว่าคุณ

"เฮยเฟิง ปรับลมหายใจ รวมพลังที่ลำคือถึงจะเรียนรู้ทักษะ​ 'ลูกไฟระเบิด' ได้"

"ใช่เเล้ว, จังหวะการหายใจแบบนี้แหละ"

"อย่าส่ายหัว, มันจะทำให้ความแม่นยำของทักษะ​ลดลง"

เฮยเฟิงเชื่อฟังเเละทำตามที่เซียวซิงหยูบอก

มันฝึกฝนทักษะ​ใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดพัก

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง, เฮยเฟิงก็เริ่มมั่นใจมากขึ้น

จากการแนะนำของเซียวซิงหยูบวกกับฤทธิ์ของยาเพิ่มความ​เข้าใจ, มันก็ทำให้เฮยเฟิงเรียนรู้ทักษะ​ต่อสู้ใหม่ได้อย่างรวดเร็ว

"เฮยเฟิง พักสักหน่อย เราจะเริ่มฝึกทักษะ​ใหม่กันต่อแล้ว"

"เเละทักษะ​นี้จะเป็นหนึ่งในทักษะ​ไม้ตายของแก"

หลังจาก​พูด​จบ, เซียวซิงหยูก็หยิบตำรา "สารานุกรมทักษะ​ต่อสู้ธาตุความมืด" ออกมาจากกระเป๋า

จากนั้นก็หยิบ "ศิลาหลอมรวมธาตุความมืด" ออกมาจากระบบแล้วโยนให้เฮยเฟิงกิน

ในยามดึกสงัด ที่สนามเด็กเล่น

คนหนึ่งคนกับหมาป่าหนึ่งตัวฝึกซ้อมทักษะ​ต่อสู้ด้วยกันอย่างขะมักเขม้น, จนบางครั้งมันก็มีเงาสีม่วงดำปรากฏขึ้นรอบตัวเฮยเฟิง

……

เวลาเที่ยงคืน, เซียวซิงหยูถึงยอมกลับไปที่ห้องพักหมายเลข 312

พอเปิดประตูเข้าไป เขาก็เห็นเพื่อนร่วมห้องสามคนที่กำลังนั่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

"เซียวซิงหยู​ กลับมาแล้วเหรอ!" อู๋เซิงโหย่วโชว์เดินพุงพลุ้ยออกมาต้อนรับเซียวซิงหยู

เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนพูดพร้อมกัน

"ยินดีต้อนรับกลับห้อง!"

"พวกนายคือ..."

"ฉันชื่อซ่งหู่ อยู่ปีหนึ่งห้องสามเหมือนนาย"

ซ่งหู่สูงเกือบสองเมตร ดูเหมือนพวกนักเลง แต่กลับมีดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์

"นึกออกแล้ว นายนั่งแถวเจ็ดเเถมชอบแขะขี้มูกแล้วป้ายใต้โต๊ะ"

ซ่งหู่ทำหน้าเขินๆ

"อย่าแฉฉันสิ~"

ห้องพักเป็นห้องนอนสำหรับสี่คน เซียวซิงหยู อู๋เซิงโหย่ว และซ่งหู่ อยู่ห้องสาม, เพราะเซียวซิงหยูนั่งแถวสุดท้าย เขาจึงเห็นทุกการกระทำของเพื่อนร่วมชั้น

ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกคนมาจากห้องสอง

"สวัสดี ฉันชื่อเฉินอี๋ฝู่ จากห้องสอง"

"ความฝันของฉันคือการได้เป็นหน่วยซัพพอร์ต​ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ปรมาจารย์​อสูร​!"

เฉินอี๋ฝู่เป็นคนที่ผอมที่สุดในห้อง

เขาใส่แว่นสายตาหนาเตอะ เเละดูจากการแต่งกายแล้ว มันเหมือนเฉินอี๋ฝู่จะมาจากเมืองเล็กๆ เหมือนกับเซียวซิงหยู

เซียวซิงหยูมองรอยคล้ำใต้ตาของเฉินอี๋ฝู่แล้วเอ่ยแซว

"ฉันเชื่อว่านายจะต้องเป็นซัพพอร์ตที่เก่งที่สุดในประเทศได้แน่ แต่อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยล่ะ…เบาๆเรื่องช่วยตัวเองหน่อยนะ" เซียวซิงหยูเอ่ยเตือนตรงๆ

เเละเฉินอี๋ฝู่ก็หน้าแดงก่ำทันที​

ตอนนี้สมาชิกห้อง 312 ครบทีมเเล้ว

เพื่อเป็นการฉลอง ทุกคนจึงดื่มเบียร์ กินขนมขบเคี้ยวแทนอาหารปิ้งย่าง เเละคุยโม้โอ้อวดกันจนดึก

"เสี่ยวเฉิน ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งอยากได้...เอ่อ...หนังอย่างว่าหน่อยน่ะ ช่วยหน่อยได้ไหม?" อู๋เซิงโหย่วพูดขึ้น

"ได้สิ เดี๋ยวส่งลิงก์ให้ทางแชทส่วนตัวนะ" เฉินอี๋ฝู่ตอบ

"เหล่าอู๋ ขอลิงก์ด้วยคนดิ!" ซ่งหู่รีบพูด

"เฮ้อ หน้าตาดีแต่ใจชอบของผิดกฎหมายซะงั้น" เซียวซิงหยูถอนหายใจ

อย่างไร​ก็ตาม, มิตรภาพระหว่างชายฉกรรจ์มักจะเริ่มต้นจากการแชร์ลิงก์ต้องสงสัยนี่แหละ

…..

เช้าวันต่อมา

ตารางเรียนของห้องสามช่วงเช้าเป็นทฤษฎีทั้งหมด ส่วนภาคปฏิบัติจะเริ่มช่วงบ่าย

เซียวซิงหยูไม่ต้องเข้าเรียนทฤษฎี เขาจึงถือบัตรยืมหนังสือเเล้วไปที่ห้องสมุด

"สวัสดีครับลุงสาม"

"ผมเอา 'สารานุกรมทักษะ​ต่อสู้ธาตุความมืด' ที่ยืมไปเมื่อวานมาคืนครับ"

ในฐานะบรรณารักษ์ ลุงสามรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้มาก

"เซียวซิงหยู หนังสือเล่มนี้หนากว่าพจนานุกรมอีกนะ นายอ่านจบภายในคืนเดียวงั้นหรือ?"

"ใช่เเล้วครับ"

ถ้าลุงสามรู้ว่าเซียวซิงหยูสามารถอ่านหนังสือได้เป็นพันเล่มภายในหนึ่งวัน…เขาคงจะต้องตกใจจนกรามค้างแน่ๆ

หลังจาก​นั้น​ เซียวซิงหยูก็เลือกหนังสือที่สนใจมาอ่าน แล้วไปนั่งที่มุมห้อง

เมื่อดวงตาเทพอสูรเริ่มทำงาน ความรู้ในหนังสือก็เริ่มไหลทะลักเข้าสู่สมองของเซียวซิงหยูราวกับน้ำทะเลที่ถาโถมเข้าหาฝั่ง

ขณะที่เซียวซิงหยูกำลังเพลิดเพลินกับการเรียนรู้ ทันใดนั้น​มันก็มีเสียงดังก้าวร้าวหนึ่งดังขึ้นจนทำลายความเงียบสงบของห้องสมุด

"วันนี้ฉันจองห้องสมุดแล้ว!"

"ผู้ชายทุกคน ออกไปให้หมด!"

"ส่วนผู้หญิงอยู่ต่อได้, เเต่ต้องมาอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฉัน ฮี่ๆ~"

เซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง

ทันใดนั้น​ ชายหนุ่มแต่งตัวหรูหราก็เดินเข้ามาในห้องสมุดด้วยท่าทางอวดดี เเละชายคนนี้มีลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินตามหลังมา

ตอนนี้​ ผู้ชายในห้องสมุดต่างพากันวิ่งหนีตาย เหลือเพียงผู้หญิงไม่กี่คนที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว

ผู้หญิงคนหนึ่งพยายามจะหนี แต่ชายหนุ่มคนนั้นคว้ามือเธอไว้

"สาวน้อย อยู่เป็นเพื่อนฉันอ่านหนังสือถือเป็นเกียรติของเธอแล้ว ยังจะหนีอีกเหรอ?"

"คุณชายหวัง ขอโทษค่ะ ฉันไม่กล้าแล้ว"

หญิงสาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว, เธอร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม

"คุณชายหวัง ยังมีเด็กเหลือขออยู่ที่มุมห้อง!"

ทันใดนั้น​ หวังเยี่ยนก็มองไปที่เซียวซิงหยู จากนั้น​เขาก็ตะคอกเสียงเย็นชา

"ฉันบอกไปแล้ว ว่าให้ผู้ชายทุกคนออกไป!"

………………….