บทที่ 331 - ขับเคลื่อนหกแกนกลาง! ร่างสมบูรณ์ที่แข็งแกร่งที่สุด! (ตอนควบ)

บทที่ 331 - ขับเคลื่อนหกแกนกลาง! ร่างสมบูรณ์ที่แข็งแกร่งที่สุด! (ตอนควบ)

ปัง! ปัง! ปัง!

แม็กกาซีนที่แกนกลางของปืนลูกโม่กระเด้งสามครั้งติด กระบอกปืนสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น พลังงานรูปแบบเดียวกับไฮเปอร์บีมที่มีสีสันและลักษณะคล้ายคลึงกันสามลูกก็ถูกยิงออกจากกระบอกปืนสีเงินขนาดยักษ์ในทันที

วูบ วูบ!!!!

ในวินาทีที่กระสุนปืนใหญ่ทั้งสามลูกปรากฏขึ้น แรงโน้มถ่วงรอบๆ ราวกับเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว แม้แต่พื้นที่ว่างเปล่ายังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนทนรับน้ำหนักไม่ไหว เสียงรบกวนดังอื้ออึงไม่ขาดสาย

ยกเว้นอาโอยางิแล้ว สีหน้าของมาคิชิและโปเกมอนทั้งสิบสองตัวที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามล้วนตกตะลึงจนถึงขีดสุด

เพียงแค่เริ่มโจมตีก็ยังสร้างแรงกดดันได้น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ แล้วถ้าการโจมตีปะทุขึ้นมาเต็มที่ล่ะก็...

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว มาคิชิยังไม่ทันได้ประมวลผลอะไร เขาก็มองเห็นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นโผล่มาอยู่ตรงหน้ากลุ่มพลังงานขนาดยักษ์หลากสีสันของฝั่งตัวเองแล้ว ซึ่งเป็นพลังงานที่เกิดจากการผสานกำลังกันของระดับจตุรเทพสิบตัวและระดับยิมลีดเดอร์แนวหน้าอีกสองตัว

ไม่สิ บางทีมันอาจจะไม่ใช่กลุ่มพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวอีกต่อไปแล้ว...

เพราะแทบจะทันทีที่ตาเห็นการปะทะกันของทั้งสองฝ่าย ในเสี้ยววินาทีต่อมา กระสุนพลังงานสีส้มเหลืองทั้งสามลูกก็เจาะทะลุผ่านมันไปได้อย่างง่ายดาย

และหลังจากที่เจาะทะลุไปแล้ว กระสุนปืนใหญ่สุดสะพรึงที่กำลังบ้าคลั่งก็บดขยี้เศษซากพลังงานรอบๆ ทั้งหมดให้แหลกเป็นจุณอย่างไร้ปรานี

แม้จะเป็นพลังงานสีส้มเหลืองเหมือนกัน แต่การโจมตีที่ระเบิดออกมาจากเจ้านั่นที่วิวัฒนาการมาอย่างลึกลับ กลับแสดงให้เห็นถึงคอนเซปต์ที่แตกต่างจากไฮเปอร์บีมอย่างสิ้นเชิง

และจากนั้น...

"รีบหลบเร็ว!"

มาคิชิที่เพิ่งได้สติจากความตกตะลึง รีบวิ่งหนีถอยหลังพร้อมกับตะโกนร้องสุดเสียงบอกโปเกมอนนับสิบตัวของฝั่งตัวเอง

แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของมนุษย์กับความเร็วในการเดินทางของเสียง จะไปตามความเร็วของการโจมตีจากไรซ์เกรย์มอนที่ขับเคลื่อนด้วยดิจิคอร์หกเม็ดและเหนือชั้นกว่าร่างสมบูรณ์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิงได้ยังไงกัน

เสียงยังไม่ทันส่งไปถึง การโจมตีก็ถาโถมลงมาเสียแล้ว

ตัวที่รับเคราะห์ไปเต็มๆ เป็นตัวแรก ก็คือโฟลเซลของเขาที่ยืนอยู่หน้าสุดและแผ่รังสีอำมหิตออกมามากที่สุด

ดวงตาของมันสะท้อนภาพการโจมตีที่มาจ่ออยู่ตรงหน้า ร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อนทำอะไรได้เลย กระสุนพลังงานก็เริ่มปะทุขึ้น คลื่นอากาศอันบ้าคลั่งกลืนกินร่างของมันไปในพริบตา

ถัดจากนั้น ก็คือ นูโอ เกียราดอส และโกลดักที่ยืนอยู่ข้างหลังมัน

แม้โกลดักจะมีความสามารถในการควบคุมพลังจิตได้อย่างแม่นยำ แต่เมื่อต้องเผชิญกับการยิงปืนใหญ่อันทรงพลังแบบกดมิดด้ามเช่นนี้ บาเรียพลังงานที่เพิ่งจะกางขึ้นมาก็ไร้ซึ่งพลังป้องกันใดๆ และถูกกลืนกินไปโดยตรง

กลุ่มพลังงานขนาดยักษ์สุดสยองพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน ราวกับภูเขาไฟระเบิดที่รุนแรงและไม่อาจหยุดยั้งได้

ตูม ตูม ตูม!!

ในเวลานี้ พื้นดินราวกับกลายเป็นท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำลายล้างทุกสิ่งรอบตัวด้วยความดุร้าย

คลื่นอากาศซัดสาดเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า

แม้แต่มิติเบื้องบนก็ยังได้รับผลกระทบ เกิดเป็นร่องรอยริ้วคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า

และเมื่อคลื่นอากาศยังคงปะทุอย่างต่อเนื่อง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายความรุนแรงของการสั่นสะเทือนกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

...

คุณจุนซ่าที่กำลังเร่งรีบเดินทางมาจากบึงเกรตมาร์ชซึ่งอยู่ไม่ไกลนักบนหลังของมุคคูฮอว์ก ต้องเผชิญหน้ากับแรงปะทะอันน่าสยดสยองนี้ ร่างของมุคคูฮอว์กชะงักงันและเกือบจะถูกซัดจนหงายหลัง ทำเอาคุณจุนซ่าเกือบจะทรงตัวไม่อยู่

จนกระทั่งปรับตัวได้เล็กน้อย มุคคูฮอว์กจึงทรงตัวได้อีกครั้ง แต่แววตาของมันยังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด

คุณจุนซ่าเห็นดังนั้นจึงลูบขนบนหลังของมุคคูฮอว์กเบาๆ พลางพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร พักหายใจก่อนเถอะ"

เมื่อพูดจบ เธอก็เงยหน้ามองออกไปไกลๆ

ที่ตรงนั้นคือบริเวณชายขอบของบึงเกรตมาร์ช

"การโจมตีระดับนี้ ต่อให้โปเกมอนที่อยู่ในส่วนลึกของบึงเกรตมาร์ชร่วมมือกันโจมตีพร้อมกันก็คงสร้างแรงสั่นสะเทือนขนาดนี้ไม่ได้แน่ๆ ซึ่งก็หมายความว่า..."

ในหัวของคุณจุนซ่าปรากฏภาพของอาโอยางิขึ้นมา พร้อมกับนึกถึงข่าวคราวที่กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงในช่วงนี้

แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่ฟันธงว่าข่าวลือเกี่ยวกับตัวอาโอยางิเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็คือ... พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เทรนเนอร์หรือโปเกมอนทั่วไปจะทำได้แน่นอน

สำหรับเธอแล้ว ข่าวดีเพียงเรื่องเดียวก็คงจะเป็นการที่อาโอยางิจงใจย้ายสนามรบออกไป ไม่อย่างนั้นล่ะก็...

คุณจุนซ่ามองดูคลื่นพลังงานที่ถึงแม้จะอ่อนกำลังลงตามกาลเวลา แต่ก็ยังทำให้มุคคูฮอว์กที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นระบบมาแล้วยังตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ความจริงอันน่าขนลุกประการหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของเธอ

หากการต่อสู้ระเบิดขึ้นที่จุดเดิมก่อนหน้านี้ บึงเกรตมาร์ชคงต้องถูกลบชื่อออกจากภูมิภาคชินโอเป็นแน่

...

ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางสนามรบ

หลุมยักษ์ปรากฏขึ้นบนพื้นดินอย่างไม่ต้องสงสัย

ทราย หิน ฝุ่นควัน และผืนดินที่แตกระแหงปรากฏแก่สายตา

ส่วนโฟลเซลและโปเกมอนตัวอื่นๆ ก่อนหน้านี้นอนกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ อาการบาดเจ็บสาหัสจนลมหายใจรวยริน

อาโอยางิปรายตามองลงไปในหลุม ก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าทำมุม 45 องศา

ที่นั่นมีมุคคูฮอว์กอีกสองตัว

ตัวหนึ่งปีกหักงอผิดรูป กำลังพยายามบินต่อไปด้วยท่าทางที่ดูแปลกประหลาดและน่าเวทนา ส่วนอีกตัวสภาพยังดูดีกว่าหน่อย

ถึงแม้จะมีบาดแผลตามตัวและหอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ถือว่าไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ให้เห็นชัดเจน

และที่กรงเล็บของมัน ก็กำลังหิ้วร่างของคนคนหนึ่งอยู่

ผ้าคลุมของเขาถูกเจ้าตัวโยนทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หน้ากากประหลาดบนใบหน้าก็หายวับไปไหนแล้วก็ไม่ทราบ ภายใต้สภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่าอยู่แล้ว ตอนนี้เสื้อผ้าทั้งตัวก็ถูกพลังงานที่บ้าคลั่งฉีกขาดกระจุยกระจาย เหลือเพียงกางเกงในสีชมพูอ่อนรัดรูปตัวเดียวเท่านั้น

"ไม่ยักรู้มาก่อนว่าคุณมาคิชิก็มีรสนิยมเรียบหรูดูแพงซ่อนอยู่เหมือนกันนะเนี่ย"

อาโอยางิมองดูกางเกงในฮัลโหลคิตตี้สีชมพูของคุณมาคิชิพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

แม้ว่าเขาจะสั่งให้ไรซ์เกรย์มอนควบคุมพลังงานในช่วงสุดท้ายเพื่อไม่ให้แรงระเบิดไปกระทบกับบึงเกรตมาร์ช แต่ถึงกระนั้น...

พลังโจมตีที่ถูกปล่อยออกมาจากสัตว์ร้ายดิจิทัลร่างสมบูรณ์ที่มีค่าสเตตัสระดับโปเกมอนในตำนาน สูงร่วม 10-20 เมตร และมีดิจิคอร์ถึงหกเม็ด พลังทำลายล้างของมันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะหลบกันได้ง่ายๆ หรอกนะ

ต่อให้มุคคูฮอว์กอีกตัวจะยอมเสียสละตัวเองจนปีกหัก เพื่อเตะมุคคูฮอว์กอีกตัวให้กระเด็นออกจากศูนย์กลางแรงระเบิด มันก็ไม่น่าจะรอดมาในสภาพนี้ได้

แต่ในเมื่อเหตุการณ์มันเกิดขึ้นไปแล้ว อาโอยางิก็คงทำได้แค่สรุปว่าไรซ์เกรย์มอนยังควบคุมพลังใหม่นี้ได้ไม่ดีพอ หรือไม่ก็... โชคของอีกฝ่ายมันดีเกินไป

แต่สำหรับมาคิชิในตอนนี้ ความอับอายและเคียดแค้นมันพุ่งขึ้นถึงขีดสุดแล้ว

สู้ก็สู้ไม่ได้ ตัวช่วยที่เรียกมาจากบึงเกรตมาร์ชก็โดนกวาดเรียบในพริบตา อุตส่าห์รอดจากแรงระเบิดมาได้เพราะชิงลงมือก่อนแถมยังได้มุคคูฮอว์กช่วยเอาไว้ แต่กลับต้องมาโชว์สภาพทุเรศทุรังแบบนี้ แถมยังมีคนเห็นอีกต่างหาก

ข่าวดีเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ก็คือไม่มีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย ไม่อย่างนั้นหน้าตาของเขาคง...

"คุณมาคิชิ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"

คุณจุนซ่าที่กำลังขี่มุคคูฮอว์กบินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ร้องถามคุณมาคิชิที่ถูกหิ้วอยู่บนฟ้าด้วยความเป็นห่วงขณะที่สายตาก็กวาดมองไปที่พื้นดิน

และด้วยความที่เป็นการถามไถ่ สายตาของเธอก็เลยไปหยุดอยู่ที่ตัวของคุณมาคิชิเข้าอย่างจัง

"..."

บรรยากาศเงียบกริบ

คุณจุนซ่ายังพูดไม่ทันจบประโยค ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำไปถึงใบหู แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอรีบหันหน้าหนีไปอีกทางทันที

วินาทีนี้ มาคิชิอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ที่สำคัญคือ ตอนนี้มือข้างหนึ่งของเขากำลังจับกรงเล็บของมุคคูฮอว์กเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ไม่มีปัญญาจะเอามาปิดบังอะไรได้ ได้แต่ปล่อยให้มันประจานความอับอายอยู่แบบนั้น

โชคดีที่คุณจุนซ่าเองก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้เขาไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เธอพยายามตั้งสติแล้วสั่งให้มุคคูฮอว์กบินเข้าไปหาอาโอยางิ

แต่ตอนที่สั่ง เธอก็จงใจบินอ้อมไปไกลหน่อย เพื่อหลีกเลี่ยงจุดที่คุณมาคิชิอยู่ และหลีกเลี่ยงภาพอุจาดตาที่อาจจะเผลอไปเห็นตอนบินผ่าน

แต่พอมาถึงตรงหน้าอาโอยางิ เธอยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไร

อาโอยางิกชิงตัดบทเธอซะก่อน

"คุณจุนซ่า ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ ผมคิดว่าการที่ผมอุตส่าห์ย้ายสนามรบมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ว่าผมไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวลือว่าไว้ มันก็เป็นการประนีประนอมมากพอแล้วนะครับ"

คุณจุนซ่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงียบไป

ต้องยอมรับว่าสิ่งที่อาโอยางิพูดมามันคือความจริง

จากภาพที่เห็น อาโอยางิและโปเกมอนสุดแกร่งตัวนี้ถือว่าเป็นตัวท็อปๆ ของลีกเลยก็ว่าได้

หรือต่อให้เขาถล่มบึงเกรตมาร์ชจนพินาศจริงๆ ลีกชินโอจะกล้าประกาศเป็นศัตรูและตั้งค่าหัวอาโอยางิอย่างนั้นเหรอ

คุณจุนซ่าไม่แน่ใจว่าทางลีกจะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วตัดสินใจยังไง แต่อย่างน้อยจากข้อมูลที่เธอมีอยู่ โอกาสที่จะเกิดขึ้นก็น้อยมาก

เธอรู้เรื่องนี้ดี อีกฝ่ายก็ต้องรู้ดีเหมือนกัน เผลอๆ อาจจะรู้มากกว่าเธอด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นอาโอยางิก็ยังเลือกที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ในบึงเกรตมาร์ช ทั้งที่ตัวเองกำลังถูกเข้าใจผิดอยู่แท้ๆ

ถ้าเป็นเธอ โมโหขึ้นมาก็คงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้วเหมือนกัน

ส่วนเรื่องที่ว่าแกล้งทำหรือเปล่านั้น คุณจุนซ่าไม่อยากจะคิดให้รกสมอง

ต่อให้แกล้งทำ ถ้าแกล้งทำไปตลอดชีวิตมันก็คือเรื่องจริงนั่นแหละ

อีกอย่าง ไม่ว่าจะแกล้งทำหรือไม่แกล้งทำ หรือมีแผนการใหญ่โตอะไรซ่อนอยู่ สำหรับเธอที่เป็นแค่ตำรวจท้องที่คอยดูแลเมืองโนโมเสะและบึงเกรตมาร์ช เรื่องพวกนี้มันเกินหน้าที่ที่เธอจะเอาไปคิด

เมื่อคิดได้ดังนั้น คุณจุนซ่าก็สูดลมหายใจลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หันไปมองมาคิชิแล้วพูดว่า "คุณมาคิชิ คุณเข้าใจผิดจริงๆ ค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันกับคุณอาโอยางิไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกันเลย เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรด้วยซ้ำ ตอนนั้นฉันแค่สอบถามเขาเพื่อความแน่ใจเท่านั้น ฉันคิดว่าคุณควรจะขอโทษเขานะคะ และต้องเขียนรายงานทบทวนตัวเองส่งให้ทางลีกเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ด้วย"

มาคิชิที่แอบได้ยินประโยคแรกของอาโอยางิและกำลังคิดทบทวนอยู่ท่ามกลางความอับอาย พอได้ยินคำพูดของคุณจุนซ่า ความคิดมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัว

แต่ว่า...

เขาเพิ่งจะถูกอีกฝ่ายบดขยี้จนย่อยยับ พ่ายแพ้อย่างหมดรูป แต่พอหันกลับมา เขากลับกลายเป็นฝ่ายผิดที่ไปหาเรื่องก่อนซะงั้น

ฝ่ายที่ถูกจัดการในพริบตายืนตระหง่านอยู่ใต้แสงตะวัน ส่วนฝ่ายที่มีปัญหากลับเป็นเขา การพลิกผันอย่างกะทันหันนี้ทำให้มาคิชิทำใจยอมรับได้ยาก

คุณจุนซ่าเห็นดังนั้น สีหน้าก็จริงจังขึ้นมาทันที

"คุณมาคิชิ ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับคุณนะคะ และคุณวางใจได้เลยว่าฉันจะรายงานเรื่องนี้ให้ทางลีก..."

"พอได้แล้วครับ"

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงของอาโอยางิกขัดขึ้นมาเสียก่อน

คุณจุนซ่าหันไปมองอาโอยางิ

"ผมไม่ต้องการคำขอโทษจากเขา คำขอโทษของเขามันไม่มีความหมายอะไรกับผมเลย ผมไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ ผมจะตามหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดข่าวลือบ้าๆ นี่ แล้วลากคอมันมาชดใช้ให้ได้ แต่ทว่า..."

อาโอยางิหันไปมองมาคิชิ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "วันหลังคุณอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีกจะดีกว่า ไม่งั้นถ้าวันไหนผมอารมณ์ไม่ดี คุณอาจจะซวยเอาก็ได้"

พูดจบ อาโอยางิกแหงนหน้ามองท้องฟ้า

แรงระเบิดเมื่อครู่ควบคุมได้เฉพาะพลังงานบนพื้นดิน ส่วนบนท้องฟ้าย่อมไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง

และที่ตรงนั้น ก็คือจุดที่พลังงานพุ่งทะยานขึ้นไปทำลายล้างบนท้องฟ้าพอดิบพอดี

แม้ว่าการระเบิดของพลังงานจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่พื้นที่ตรงนั้นก็ยังคงสั่นสะเทือนไม่หยุด แถมยังเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นเหมือนกระจกใสๆ อีกต่างหาก

คลื่นพลังลึกลับแผ่กระจายออกมาจากมิติโปร่งใสนั้นอย่างเงียบเชียบเป็นระลอกๆ

อาโอยางิเคยเห็นความเปลี่ยนแปลงแบบนี้มาก่อน และก็พอจะเดาออกว่ามันหมายถึงอะไร

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมมันถึงยังไม่โผล่มา แต่นี่ก็ช่วยซื้อเวลาให้เขาได้พอสมควรเลย

"คุณจุนซ่า ผมพูดจบแล้วครับ หลังจากนี้ผมมีธุระต้องจัดการต่อ รบกวนคุณช่วยออกไปจากที่นี่ด้วยนะครับ"

คุณจุนซ่ารู้สึกสงสัยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร เธอเพียงมองดูโปเกมอนในหลุมบนพื้นดินด้วยความลังเล

"เอาไปให้หมดนั่นแหละครับ ผมหมดธุระกับพวกมันแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณจุนซ่าก็กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากนั้นเธอก็หยิบมอนสเตอร์บอลออกมาเก็บโปเกมอนที่นอนหายใจรวยรินทั้งหมดเข้าไป แล้วหันไปพูดอะไรบางอย่างกับมาคิชิอีกสองสามคำ ก่อนจะรีบบินมุ่งหน้าสู่เมืองโนโมเสะ

ส่วนมาคิชิก็ถูกมุคคูฮอว์กหิ้วปีกจากไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไปแล้ว อาโอยางิก็หันกลับมามองสัตว์ร้ายยักษ์ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แต่อบอุ่นบนใบหน้า

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง"

ไรซ์เกรย์มอนหลุบตาลงมองพร้อมกับยกแขนขึ้นสำรวจตัวเองในตอนนี้ แล้วค่อยๆ ตอบว่า "เยี่ยมไปเลย! ฉันสัมผัสได้ว่าตัวเองในร่างนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก"

"ก็ปกตินั่นแหละ จำนวนดิจิคอร์ที่เปลี่ยนไปถือเป็นการยกระดับคุณภาพของดิจิมอนเลยนะ ดิจิมอนที่มีดิจิคอร์หลายเม็ด ดิจิคอร์แต่ละเม็ดก็เปรียบเสมือนขุมพลังหนึ่งขุม สิบสองเม็ดก็เท่ากับมีพลังเพิ่มขึ้นสิบสองเท่า

"ตอนนี้ฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่านายพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว แต่ที่แน่ๆ คือนายต้องก้าวขึ้นไปอยู่ในกลุ่มร่างสมบูรณ์ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน"

แค่ใช้ไทรเดนต์รีโวลเวอร์ที่เหมือนเป็นการอัปเกรดจากไทรเดนต์อาร์ม การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็สามารถสร้างแรงบิดเบี้ยวของมิติได้เทียบเท่ากับ 'เกอาฟอร์ซ' แล้ว ถึงแม้ขอบเขตจะไม่กว้างเท่า แต่ก็เป็นข้อพิสูจน์ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นได้อย่างชัดเจน

อาโอยางิถามต่อ "หลังจากยิงเต็มสูบไปเมื่อกี้ ตอนนี้ยังไหวอยู่ไหม"

"แน่นอน เมื่อกี้แค่ยืดเส้นยืดสายเอง"

ไรซ์เกรย์มอนพยักหน้า แต่ในใจกลับมีข้อสงสัยผุดขึ้นมา

คู่ต่อสู้ก็ถูกจัดการไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ

ในเมื่อจัดการไปหมดแล้ว แล้วที่อาโอยางิบอกให้สู้ต่อนี่ หมายความว่ายังไงกัน

[จบแล้ว]