บทที่ 311 - พวกเราทุกคนล้วนเป็นบุคลากรชั้นยอด

บทที่ 311 - พวกเราทุกคนล้วนเป็นบุคลากรชั้นยอด

"ยานอวกาศรูปร่างเหมือนไข่ใบนั้นกำลังเข้ามาใกล้พวกเราแล้ว!"

ร็อกเก็ตแรคคูนที่ถูกหิ้วคออยู่เริ่มมีน้ำโห "ตกลงว่าตาของพวกนายมีไว้แค่มองผู้หญิงอย่างเดียว ใช้ทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้วใช่ไหมฮะ"

"หืม"

เมื่อได้ยินคำพูดของร็อกเก็ตแรคคูน ฟางโม่ก็หันไปมองข้างนอกตามสัญชาตญาณ

และผลก็คือที่ด้านหน้ายานอวกาศห่างออกไปไม่ไกลนัก มียานอวกาศสีขาวรูปร่างทรงรีเหมือนไข่สุดแสนจะพิลึกปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ

ของสิ่งนี้มันดูแปลกประหลาดมากจริงๆ เพราะโดยปกติแล้วยานอวกาศในจักรวาลมาร์เวลล้วนสร้างขึ้นจากโลหะ ถึงแม้ว่าสีสันของยานจากอารยธรรมต่างๆ จะแตกต่างกันออกไป แต่อย่างน้อยก็ยังเคารพคอนเซปต์ความเป็น 'ยานอวกาศ' อยู่บ้าง โครงสร้างพื้นฐานก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องบินรบในโลกมนุษย์ที่ถูกอัปเกรดให้ล้ำสมัยขึ้นเท่านั้นเอง

แต่ยานอวกาศสีขาวตรงหน้านี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

มันมีรูปร่างเป็นวงรี สีขาวบริสุทธิ์ทั้งลำ มองไม่ออกเลยว่าห้องนักบินอยู่ตรงไหน ไม่มีกระจกหรือช่องให้มองเห็นภายนอก แม้กระทั่งเครื่องยนต์หรือไอพ่นขับดันก็ไม่มีให้เห็น มันเป็นแค่ไข่ยักษ์สีขาวทรงรีธรรมดาๆ ใบหนึ่งเท่านั้น

ถ้าจะให้พูดให้ถูก ก็คือมีแผ่นฟิล์มสีทองทึบแสงบางส่วนเคลือบอยู่บนพื้นผิว

สรุปง่ายๆ ก็คือ นี่เป็นยานอวกาศที่ฉีกทุกกฎเกณฑ์แห่งความเข้าใจของคนทั่วไป ทำให้คนดูไม่ออกเลยว่ามันมีกลไกการทำงานยังไง

"มาถึงเร็วกว่าที่คิดแฮะ..."

เมื่อเห็นยานอวกาศลำนี้ ฟางโม่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ดูเหมือนว่ายอนดูจะทำงานได้รวดเร็วทันใจดีนี่นา"

"นายพูดยอนดูเหรอ" สตาร์ลอร์ดได้ยินชื่อพ่อบุญธรรมของตัวเองก็หันมาสนใจ เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ "ของสิ่งนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับยอนดูด้วย"

"ขอแนะนำให้รู้จัก นี่แหละคือพ่อบังเกิดเกล้าที่นายเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน และกำลังจะโดนฉันต่อยตายห่าในอีกไม่ช้านี้"

ฟางโม่ชี้ไปที่ยานอวกาศทรงไข่สีขาวที่อยู่ไม่ไกล "ตอนที่ฉันอยู่ที่โนแวร์ ฉันฝากให้ยอนดูช่วยปล่อยข่าวเรื่องของนายออกไป ตอนแรกฉันคิดว่าหลังจากที่พวกเราไปเที่ยวอารยธรรมครีเสร็จแล้วก็คงต้องรออีกสักพัก แต่ใครจะไปคิดว่าหมอนี่จะรีบร้อนมาวิ่งรนหาที่ตายขนาดนี้..."

"อะไรนะ!?"

สตาร์ลอร์ดฟังจบก็ตกใจสุดขีด "นายกำลังจะบอกว่าคนที่อยู่ในยานลำนี้... คือพ่อของฉันงั้นเหรอ!?"

"ใช่แล้ว"

ฟางโม่พยักหน้า "ยังไม่รีบไปสรรเสริญคุณพ่อผู้ใจดีอีก..."

"ฉันจะฆ่าเขาเดี๋ยวนี้แหละ!" สีหน้าของสตาร์ลอร์ดเปลี่ยนเป็นมืดทะมึนทันที "ฉันเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว ถ้าเป็นเขาจริงๆ ที่ทำให้แม่ฉันต้องตายเพราะโรคมะเร็ง..."

"วางใจได้ เรื่องนี้หมอนั่นยอมรับแน่นอน"

ฟางโม่กล่าว "พูดตามตรง อีโก้ก็รักแม่ของนายมากจริงๆ นั่นแหละ แต่พอเขารู้ตัวว่าความรักนี้จะทำให้เขาหลงเหลือเยื่อใยและอยากอยู่ที่โลกมนุษย์ต่อไป หมอนี่ก็เปลี่ยนโหมดกลายเป็นไอ้สวะหน้าด้านๆ ทันที... เรื่องนี้นายไปถามเขาเองก็แล้วกัน เอาจริงๆ เขามักจะภาคภูมิใจกับวีรกรรมนี้อยู่เสมอ ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าในสมองเขาคิดอะไรอยู่ แต่คาดว่าเขาคงไม่คิดจะปิดบังเรื่องนี้หรอก"

"ถ้าเขารักแม่ของฉันจริงๆ แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนี้!"

สตาร์ลอร์ดกัดฟันถาม

"ก็คงเพราะเขาเป็นปีศาจนักหว่านเมล็ดล่ะมั้ง" ฟางโม่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "แม่ของนายไปขัดขวางอุดมการณ์การหว่านเมล็ดอันยิ่งใหญ่ของเขา ในเมื่อความรักกับหน้าที่การงานมันไปรอดด้วยกันไม่ได้ เขาก็เลยเลือกอย่างหลังไงล่ะ..."

"แล้วตอนนี้พวกเราจะเอายังไงกันต่อดี"

ร็อกเก็ตแรคคูนทนไม่ไหวจนต้องพูดแทรกขึ้นมา "ก่อนหน้านี้นายบอกว่าพ่อของควิลล์คือดาวเคราะห์ทั้งดวงนี่นา ยานอวกาศลำแค่นี้ไม่น่าจะยัดดาวเคราะห์ทั้งดวงเข้าไปได้หรอกมั้ง ตกลงว่าข้างในนั้นคือทูตรับใช้ของเขาเหรอ หรือว่าเป็นร่างแยก หรืออะไรกันแน่ แล้วพวกเราจะรับมือยังไงดี"

"น่าจะเป็นร่างแยกจิตสำนึกของอีโก้นั่นแหละ"

ฟางโม่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก "ยังไงก็เป็นคุณพ่อผู้แสนดีของควิลล์ จะจัดการยังไงก็ปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจก็แล้วกัน ถ้าเขาอยากจะสืบหาความจริงก่อนพวกเราก็จะเล่นเป็นเพื่อนเขา แต่ถ้าเขาอยากให้ฉันต่อยพ่อเขาให้ตายห่าไปเลย... ฉันก็จะลงมือทันที"

"ฉันขอถามความจริงเรื่องนี้จากปากของเขาเองดีกว่า"

สตาร์ลอร์ดก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาจริงจัง "ถ้าเขาเป็นอย่างที่ฟางโม่พูดจริงๆ... ฉันจะทำให้เขาได้รับบทลงโทษที่สยดสยองที่สุดในโลก"

"บทลงโทษที่สยดสยองที่สุดเหรอ"

ร็อกเก็ตแรคคูนหันไปมองฟางโม่ตามสัญชาตญาณ "นั่นก็คือการโยนพ่อนายให้ฟางโม่จัดการไม่ใช่หรือไง"

"...ก็อาจจะจริงนะ"

สตาร์ลอร์ดลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "สรุปคือตอนนี้พวกเราต้อนรับหมอนี่กันก่อนก็แล้วกัน ฉันอยากจะดูว่าสถานการณ์ของเขาเป็นยังไง ลองส่งคำขอสื่อสารไปหาเขาดูดีไหม"

"ทำไม่ได้หรอกค่ะ นั่นไม่ใช่ยานอวกาศแบบทั่วไปนะคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสียงของสุพรีมอินเทลลิเจนซ์ก็ดังขึ้นจากลำโพงของยานทันที "ฉันพยายามเจาะระบบเข้าไปในยานของอีกฝ่ายผ่านเครือข่ายสื่อสารแล้ว แต่ยานลำนั้นไม่มีชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว... ดูเหมือนจะเป็นแค่เปลือกแข็งที่สร้างขึ้นจากสสารอนินทรีย์ที่มีความหนาแน่นสูงเท่านั้นเองค่ะ"

"อ้อ เรื่องปกติ"

ฟางโม่โบกมือพร้อมกับอธิบาย "หมอนั่นเป็นถึงเซเลสเชียลยุคโบราณ มีความสามารถในการพาร่างเนื้อท่องไปในอวกาศได้อยู่แล้ว ยานอวกาศลำนี้ความจริงก็เป็นส่วนหนึ่งของอีโก้นั่นแหละ"

"แล้วพวกเราจะสื่อสารกับเขายังไงล่ะ"

สตาร์ลอร์ดขมวดคิ้วถาม

"เรื่องแค่นี้จะไปยากอะไร" ฟางโม่หัวเราะ "เปิดช่องจอดรับยานสิ เดี๋ยวเขาก็บินเข้ามาเองแหละ ตอนนี้หมอนั่นกำลังใจจดใจจ่ออยากเจอหน้าลูกชายจะตายอยู่แล้ว เพื่อให้ได้เห็นหน้าลูกชายสุดที่รักเร็วๆ คงยอมทำทุกวิถีทางนั่นแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟางโม่ สุพรีมอินเทลลิเจนซ์ก็เงียบไป แต่ยานมิลาโน่กลับหยุดนิ่งอยู่กลางอวกาศโดยอัตโนมัติ จากนั้นช่องจอดรับยานด้านล่างก็ค่อยๆ เปิดออก ราวกับเป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเข้ามา

"ดาบเล่มนี้สามารถควบคุมสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์รอบๆ ได้งั้นเหรอ"

ร็อกเก็ตแรคคูนเห็นยานขยับก็เดาหลักการทำงานของสุพรีมอินเทลลิเจนซ์ได้ทันที "นายผนึกสุพรีมอินเทลลิเจนซ์เข้าไปในดาบเล่มนี้ แล้วเอามาเสียบกับแผงควบคุมส่วนกลาง อาศัยการแลกเปลี่ยนข้อมูล... ตอนนี้เธอก็เลยกลายเป็นระบบปฏิบัติการอัจฉริยะของยานลำนี้ไปแล้วสินะ"

"ก็ประมาณนั้นแหละ"

ฟางโม่พยักหน้า "ความจริงไม่ใช่แค่เสียบบนยานอวกาศได้เท่านั้นนะ แต่เธอยังสามารถเอาไปเสียบกับสายแลน เพื่อควบคุมระบบเครือข่ายของดาวเคราะห์ทั้งดวง หรือแม้กระทั่งทั้งระบบสุริยะได้เลย ถ้าเป็นแบบนั้น... ฉันก็สามารถมุดสายแลนไปตามกระทืบคนได้แล้ว"

"แปลว่าอาวุธทุกชิ้นของนายมีของถูกผนึกอยู่ข้างในงั้นสิ"

ร็อกเก็ตแรคคูนถามด้วยความอยากรู้ "ไอ้สัตว์ประหลาดหินรูปร่างพิลึกนั่นก็เป็นของที่นายผนึกไว้เหมือนกันใช่ไหม ชื่อมัลไฟต์อะไรสักอย่าง ฉันจำได้ว่านายยัดมันใส่ดาบแล้วพกติดตัวไปด้วยนี่... แต่ว่าไอ้ดาบที่สร้างมหาอุทกภัยได้นั่นมันยังไงกันล่ะ นายผนึกผีเด็กขี้แยเข้าไปสามล้านล้านตัวหรือไง"

"ฉันผนึกไข่สั่นวิเศษรุ่นซูเปอร์สำหรับใช้ถล่มดาวเคราะห์เข้าไปต่างหากล่ะ"

ฟางโม่เริ่มพูดจาไร้สาระอย่างอารมณ์ดี "ไข่สั่นวิเศษตราสี่เหลี่ยมบล็อก ช่วยให้ผู้ชายเบาแรง ทำผู้หญิงสลบเหมือด..."

"ตกลงว่าดาวฮาลาเป็นดาวเคราะห์เพศหญิงงั้นเหรอ" ร็อกเก็ตแรคคูนฟังจบก็มุมปากกระตุก อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา "งั้นนายช่วยเอาดาบเล่มนั้นไปเสียบอีโก้ทีได้ไหม ฉันอยากรู้ว่าดาวเคราะห์เพศชายโดนดาบเล่มนี้เสียบแล้วจะมีสภาพเป็นยังไง..."

"เฮ้ยๆ นายช่วยมีมารยาทหน่อยได้ไหม"

ฟางโม่พูดขึ้นมาตรงๆ "ลูกชายเขาก็ยืนหัวโด่อยู่นี่นะ นายคิดจะทำเรื่องอย่างว่ากับพ่อของเขาต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ มันจะไม่ดูวิตถารไปหน่อยหรือไง..."

"นายมีหน้ามาว่าฉันด้วยเหรอ นายนั่นแหละที่คิดจะต่อยพ่อเขาให้ตายห่าไปเลยน่ะ!"

ร็อกเก็ตแรคคูนตะโกนกลับ "นาย..."

"เอาล่ะค่ะ ทุกท่าน กรุณาเลิกทะเลาะกันได้แล้ว" ยังไม่ทันที่ร็อกเก็ตแรคคูนจะพูดจบ สุพรีมอินเทลลิเจนซ์ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน "นักบินจากยานอวกาศฝั่งตรงข้ามเดินทางมาถึงแล้วค่ะ"

[จบแล้ว]