บทที่ 331 - โกรธเกรี้ยวเพื่อหญิงงาม (ตอนที่ 2)

บทที่ 331 - โกรธเกรี้ยวเพื่อหญิงงาม (ตอนที่ 2)

"รับทราบ!"

ทุกคนที่ยืนอยู่เต็มลานบ้านล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทที่คอยติดตามกัวเยี่ยกรำศึกเหนือใต้ และเป็นผู้ที่ศรัทธาในตัวกัวเยี่ยอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ว่าที่ฮูหยินของใต้เท้าผู้ว่าการคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ ส่วนอีกคนถูกจับตัวไปเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ ปอดของทุกคนแทบจะระเบิดด้วยความโกรธแค้น จะให้พวกเขาทนนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร

โดยเฉพาะกลุ่มของเกาฉี พวกเขาเรียนรู้วรยุทธ์มาจากต่งไห่ชวนและต่งเอ๋อ ส่วนภาษาต่างประเทศก็เรียนมาจากเจิ้งฉิงเสวี่ย ทั้งสองคนคืออาจารย์ของพวกเขา และยังเป็นพี่สะใภ้ที่กำลังจะตบแต่งเข้าจวนอีกด้วย ความอัปยศที่พวกกองธงแปดมอบให้กับพี่ใหญ่ในวันนี้ จะต้องถูกชำระล้างด้วยเลือด ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ก็ไม่มีทางห้ามปรามได้!

เกาฉี เฉินไห่ และคนอื่นๆ รีบเดินออกไปด้วยความโกรธจัดเพื่อไปรวบรวมกองทหารม้า กัวเยี่ยอุ้มต่งเอ๋อเข้าไปในเรือนด้านหลัง จัดแจงที่หลับที่นอนให้นางอย่างเบามือ จากนั้นก็พุ่งตัวออกจากเรือนด้านหลังอีกครั้ง เวลานี้กัวเยี่ยถอดชุดขุนนางออกจนหมดสิ้น ที่เอวเหน็บปืนพกสองกระบอก มือถือดาบโค้งทหารม้า แล้วพุ่งทะยานออกไปข้างนอก!

เมื่อกัวซงเทาที่เพิ่งรู้ข่าววิ่งตามมาเห็นกัวเยี่ยในสภาพนี้ก็ถึงกับหน้าซีดด้วยความตกใจ ผู้ว่าการมณฑลผู้สง่างามจะมาแต่งตัวแบบนี้ได้อย่างไร มองดูแล้วเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ในยุทธภพไม่มีผิด นี่เขาคิดจะทำอะไร หรือว่าเขาตั้งใจจะไปล้างบางค่ายกองธงของเมืองจี่หนานจริงๆ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ!

"น้องพี่! เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ"

กัวเยี่ยถลึงตาใส่ คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วตวาดเสียงเย็น "พี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน นั่งรออยู่ในจวนเฉยๆ ก็พอ วันนี้ข้าจะทำให้เฮ่อปี่ฉาต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้!"

พูดจบกัวเยี่ยก็ก้าวยาวๆ เดินตรงดิ่งไปถึงหน้าประตูจวนผู้ว่าการมณฑล!

เมื่อกัวซงเทาได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนหน้าถอดสี เขารีบพุ่งเข้าไปดึงแขนกัวเยี่ยเอาไว้แล้วร้องลั่น "น้องพี่ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ตอนนี้เจ้าเป็นถึงผู้ว่าการมณฑลซานตงผู้สูงส่ง! เป็นขุนนางขั้นสอง จะทำอะไรตามอำเภอใจได้อย่างไร ต่อให้เฮ่อปี่ฉาจะทำเรื่องชั่วช้าจนฟ้าดินไม่ยอมรับ เจ้าก็ต้องเขียนฎีการ้องเรียนเขาไปสิ เขาจับตัวฉิงเสวี่ยไป เราก็แค่ไปทวงคืนมา การยกทัพไปเอิกเกริกแบบนี้มันจะสร้างปัญหาใหญ่โตระดับคอขาดบาดตายเชียวนะ!"

"มัวพล่ามไร้สาระอะไรอยู่ได้ บัดซบเอ๊ย หากข้าปกป้องแม้แต่เมียตัวเองยังไม่ได้ จะมีชีวิตอยู่ไปหาพระแสงอะไร! หลีกไป!"

กัวเยี่ยตวาดเสียงเกรี้ยวกราด พร้อมกับผลักร่างของกัวซงเทาออกไปอย่างแรง

กัวซงเทาเป็นเพียงบัณฑิตที่อ่อนแอ จะไปสู้แรงผลักของกัวเยี่ยได้อย่างไร เขาก้าวถอยหลังเซถลาไปเจ็ดแปดก้าว เกือบจะล้มหัวคะมำ ทำได้เพียงยืนมองกัวเยี่ยเดินจากไปอย่างหมดหนทาง!

กัวซงเทากระทืบเท้าด้วยความร้อนรน แล้วตะโกนลั่น "คนหูหนวกหรือไง รีบมานี่เร็วเข้า คนหายหัวไปไหนกันหมด!"

องครักษ์ของจวนผู้ว่าการมณฑลหลายคนรีบวิ่งเข้ามาแล้วถามว่า "ท่านสมุหเทศาภิบาล มีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ"

"เร็วเข้า รีบออกนอกเมืองไปส่งข่าวให้ท่านอ๋องเซิงแทนข้า บอกไปว่ากัวเยี่ยกำลังนำทัพไปปิดล้อมค่ายกองธงแปด ขอให้ท่านอ๋องรีบยกทัพเข้าเมืองด่วน หากช้ากว่านี้ก็รอเก็บศพใต้เท้าผู้ว่าการได้เลย!"

องครักษ์หลายคนหน้าถอดสี ไม่กล้ารอช้า รีบจูงม้าศึกออกมา กระโดดขึ้นหลังม้าแล้วควบตะบึงออกนอกเมืองไปอย่างรวดเร็ว

กัวซงเทาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม ตอนนี้คงมีเพียงท่านอ๋องเซิงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถหยุดยั้งกัวเยี่ยได้ คนอื่นไม่มีใครทำได้อีกแล้ว หวังว่าจะยังมาทันเวลานะ หากกัวเยี่ยลงมือสับเฮ่อปี่ฉาเป็นชิ้นๆ จริงๆ ก็เตรียมตัวรับการลงทัณฑ์อย่างหนักจากราชสำนักได้เลย นั่นมันระดับผู้มีอำนาจในหมู่ชาวแมนจู เป็นถึงแม่ทัพขั้นหนึ่งปฐมภูมิ และมีบรรดาศักดิ์แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ไม่ใช่ทหารกองธงธรรมดาทั่วไปนะ!

กัวเยี่ยควบม้าศึกเพียงชั่วพริบตาก็มาถึงค่ายทหารทัพใหม่ เวลานี้เฉินไห่กับเกาฉีได้รวมกำลังทหารม้าทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว ทหารทัพใหม่ที่ได้รับข่าวต่างก็โกรธจนแทบจะคลุ้มคลั่ง พี่น้องของพวกเรากำลังเสี่ยงชีวิตอยู่แนวหน้า แต่ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานแมนจูกลับมาคอยรังแกครอบครัวของพวกเขาอยู่แนวหลัง ช่างผิดผีผิดสวรรค์เกินไปแล้ว!

กัวเยี่ยมองไปที่เฉินไห่ด้วยสายตาเย็นชาแล้วตวาดถาม "เสี่ยวไห่ เตรียมการถึงไหนแล้ว"

เฉินไห่ตอบเสียงหนักแน่น "พี่เยี่ย กองทหารม้าทั้งสองกองร้อยรวมพลเสร็จสิ้นแล้ว พร้อมรับคำสั่งทุกเมื่อ!"

"ออกเดินทาง!"

กองทหารม้ากว่าพันนายเหน็บดาบวงพระจันทร์ไว้ที่เอว สะพายปืนฝรั่งไว้ด้านหลัง เคลื่อนพลพุ่งทะยานราวกับพายุบ้าคลั่งออกจากค่ายทหารทัพใหม่ มุ่งตรงไปยังค่ายทหารกองธงประจำจี่หนาน!

ค่ายทหารกองธงประจำการ ที่นี่มีทหารกองธงของเฮ่อปี่ฉาอยู่เกือบพันนาย ส่วนทหารกองธงอีกสองกองกำลังประจำการอยู่ที่จี่หนิงและชิงโจว ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การบัญชาการของเฮ่อปี่ฉา อาจกล่าวได้ว่าเฮ่อปี่ฉาก็คือจักรพรรดิน้อยแห่งซานตง ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขาได้

แต่ทว่า วันนี้ค่ายกองธงจะต้องดวงกุดเป็นแน่ ใครใช้ให้พวกมันไปแหย่คนที่ไม่ควรแหย่ที่สุดล่ะ ใครใช้ให้เจ้านายของพวกมันตาบอด ไปฉุดเมียของใต้เท้าผู้ว่าการล่ะ

ในยามปกติ ค่ายกองธงแทบจะไม่มีการป้องกันอะไรเลย สถานที่แห่งนี้คนธรรมดาทั่วไปแค่เห็นก็อยากจะเดินหลบแล้ว ใครจะกล้ามารนหาที่รนหาเรื่องถึงที่นี่กันล่ะ ปกติก็ไม่เคยมีแม้แต่ทหารยามคอยเฝ้าหน้าประตูด้วยซ้ำ

แต่วันนี้สถานการณ์กลับต่างออกไป คุณชายของท่านแม่ทัพออกไปเที่ยวเล่น แต่กลับถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส จับคนร้ายกลับมาได้คนหนึ่ง ส่วนอีกคนหนีรอดไปได้ บรรดาทหารในค่ายกองธงต่างก็อกสั่นขวัญแขวนกันไปหมด นี่มันเรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตายชัดๆ ท่านแม่ทัพเฮ่อปี่ฉารักและทะนุถนอมคุณชายคนนี้ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ เมื่อลูกชายถูกตีจนบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ จะยอมเลิกราง่ายๆ ได้อย่างไร มีคนถูกส่งไปแจ้งข่าวที่จวนแม่ทัพเพื่อเชิญท่านแม่ทัพมาแล้ว ส่วนในค่ายกองธงก็มีการจัดเตรียมเวรยามเป็นกรณีพิเศษ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้จะมามัวทำเหยาะแหยะไม่ได้เด็ดขาด หากท่านแม่ทัพโมโหขึ้นมา จะต้องมีคนซวยอย่างแน่นอน!

ในขณะที่ค่ายกองธงกำลังเงียบสงัด จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องราวกับแผ่นดินไหวแว่วมาจากที่ไกลๆ ตามมาด้วยเสียงม้าร้องและเสียงผู้คนเอะอะโวยวาย!

กองทหารม้าขนาดใหญ่พุ่งทะยานจากที่ไกลๆ เข้ามาประชิดประตูค่าย!

นายกองทหารกองธงที่รับผิดชอบดูแลการป้องกันค่ายตะโกนลั่น "คนข้างหน้าจงฟัง ที่นี่คือค่ายกองธง จงหยุดอยู่ตรงนั้น หากก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว จะถือว่าพวกเจ้ากำลังก่อกบฏ!"

"กบฏโคตรพ่อโคตรแม่มึงสิ!"

เกาฉีที่ควบม้านำหน้ามาตวาดกลับอย่างเกรี้ยวกราด "ข้าคือเกาฉี ผู้บัญชาการทหารทัพใหม่แห่งจวนผู้ว่าการ ไปเรียกไอ้แม่ทัพบ้าบออะไรนั่นของพวกมึงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! ให้เวลาแค่ก้านธูปเดียว หากไม่ส่งตัวพี่สะใภ้ข้าคืนมา ข้าจะนำทัพถล่มค่ายกองธงของพวกมึงให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

พรวด!

นายกองทหารกองธงโกรธจนแทบจะกระอักเลือด ทหารทัพใหม่ คนของทัพใหม่กล้ามาทำเบ่งอะไรที่ค่ายกองธงของพวกเขากัน ตำแหน่งทหารสูงสุดในทัพใหม่ของพวกแกก็เป็นแค่แม่ทัพผู้ช่วยเท่านั้น ยังห่างชั้นกับท่านแม่ทัพของพวกข้าตั้งหลายระดับ!

"ไอ้สารเลว! รีบถอยกลับไปเดี๋ยวนี้ หากขืนก้าวเข้ามาอีก ข้าจะสั่งให้คนง้างธนูยิงให้พรุนเลยคอยดู!"

เกาฉีไม่พูดพร่ำทำเพลง ควบม้าพุ่งทะยานบุกเข้าไปทันที!

สีหน้าของนายกองทหารกองธงเปลี่ยนไปในที่สุด ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่มันต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ ยังกล้าบุกเข้ามาอีกหรือ

"สั่งการยิงธนู รีบส่งคนไปแจ้งข่าวให้ท่านแม่ทัพทราบด่วน!"

ทหารหลายสิบคนภายใต้การนำของนายกองทหารกองธงต่างก็ง้างคันธนู ปล่อยลูกศรพุ่งเข้าใส่ทหารทัพใหม่ที่อยู่เบื้องหน้า!

เกาฉีดึงบังเหียนม้าเบี่ยงตัวหลบ แล้วใช้ดาบปัดป้องลูกศร บัดซบ ไอ้พวกนี้มันกล้าสู้กลับด้วยหรือเว้ย! โคตรแม่มันเถอะ! วันนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้จักความเจ็บปวดเสียบ้าง พวกแกคงไม่รู้สินะว่านรกมีจริง!

"ทหารม้า! บุก! พังประตูค่ายพวกมันให้ข้า ใครกล้าขัดขวาง ฆ่าทิ้งไม่ละเว้น!"

คำสั่งของเกาฉียังไม่ทันสิ้นสุด กัวเยี่ยที่อยู่ด้านหลังก็ออกคำสั่งด้วยความบ้าคลั่งไปแล้ว!

ใต้เท้าผู้ว่าการออกคำสั่งมาแล้ว มีอะไรให้ต้องลังเลอีกล่ะ ต่อให้มีฮ่องเต้อยู่ข้างใน พวกเขาก็กล้าบุก!

ไม่เพียงแค่พุ่งทะลวงเข้าไปเท่านั้น แต่ทหารม้าแนวหน้ายังเปิดฉากยิงปืนพร้อมกันอีกด้วย!

ปัง ปัง ปัง!

เพียงชั่วพริบตาเดียวกำแพงของค่ายกองธงก็ถูกยิงจนเป็นรูพรุนราวกับรังผึ้ง!

แม่เจ้าโว้ย! ทหารค่ายกองธงต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขามีแค่ปืนนกสับกับธนู แต่ศัตรูกลับมีปืนฝรั่ง! แบบนี้มันจะไปสู้บ้าอะไรได้ล่ะ!

[จบแล้ว]