ตอนที่32 จ้าวซิงหานและจางเจ๋อเฉียน
ตอนที่32 จ้าวซิงหานและจางเจ๋อเฉียน
แดนลับชิงหยุน บนยอดเขาที่ไม่มีใครรู้จัก
มีสองร่างยืนอยู่ที่แห่งนี้
หนึ่งในนั้นสวมชุดสีขาว และอีกคนสวมชุดสีเขียว
คนทั้งสองนี้คือจ้าวซิงหานและเมิ่งหยุนฝาน ซึ่งอยู่ในอันดับที่หนึ่งและสองในการจัดอันดับการสอบประลองยุทธ
เมิ่งหยุนฝานเล่นกับเปลวไฟในมือขวาของเขา ยิ้มเล็กน้อยและพูดกับจ้าวซิงหาน
“ฉันได้ยินมาว่าจางเจ๋อเฉียนกำลังตามหานายในแดนลับ! นายไม่คิดจะสู้กับเขาหรอ?”
“ฮึ่ม!” จ้าวซิงหานแค่นเสียง “เขาเป็นแค่คนที่พ่ายแพ้ให้กับฉัน จะมีอะไรให้สู้?”
“แต่ถ้าเป็นนาย…”
จ้าวซิงหานมองไปที่เมิ่งหยุนฝานอย่างมีความหมาย “ฉันค่อนข้างสนใจ!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหยุนฝานไม่เปลี่ยนแปลง
“ฮ่าๆๆๆๆ ลืมมันไปเถอะ ฉันสู้กับนายไม่ได้หรอก!”
จ้าวซิงหานหรี่ตาลงและไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
เขารู้สึกว่าเมิ่งหยุนฝานกำลังปิดบังความแข็งแกร่งของเขา
เมิ่งหยุนฝานดูเหมือนจะไม่เห็นสายตาของจ้าวซิงหาน เขามองไปที่จ้าวซิงหานและถามออกไป
“ว่าแต่นายเคยได้ยินชื่อเย่ซิวหยูที่อยู่อันดับที่ห้าในการจัดอันดับหรือเปล่า?”
จ้าวซิงหานส่ายหัวและพูดว่า
“ไม่เคยได้ยิน!”
“โอ้~” ดวงตาของเมิ่งหยุนฝานแสดงความคิดออกมา
“ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่!”
“ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีม้ามืดปรากฏตัวขึ้นในรุ่นพวกเรา!”
จ้าวซิงหานได้ยินคำพูดของเมิ่งหยุนฝาน
เขาก็แสดงความประหลาดใจออกมา
ในฐานะลูกหลานของตระกูลใหญ่
จ้าวซิงหานรู้ดีกว่าใครๆ
ความแตกต่างระหว่างคนธรรมดากับลูกหลานของตระกูลใหญ่อย่างพวกเขามันมากแค่ไหน!
หากไม่มีทรัพยากรของตระกูลใหญ่ แม้ว่าจะมีพรสวรรค์
ก็อาจจะไม่สามารถเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้!
ไม่เช่นนั้น 100 อันดับแรกในการจัดอันดับคะแนนสอบประลองยุทธเหนือธรรมชาติคงไม่ใช่คนของตระกูลใหญ่!
แม้ว่าอัจฉริยะอย่างเย่ซิวหยูจะหายาก แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
แต่คนพวกนี้มักจะหายไปในที่สุด และกลายเป็นคนธรรมดา
อย่างไรก็ตาม เย่ซิวหยูสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดนี้และเอาชนะซ่งอู่ได้
มันก็เพียงพอที่จะพิสูจน์พรสวรรค์ที่น่าทึ่งของเขา!
แต่จ้าวซิงหานก็ยังไม่สนใจเย่ซิวหยู
เพียงแค่อันดับที่ห้าในการสอบประลองยุทธ
ความแข็งแกร่งเช่นนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาสนใจ
ในบรรดาผู้สมัครทั้งหมดในปีนี้ มีเพียงเมิ่งหยุนฝานที่อยู่ตรงหน้าเขาที่สามารถทำให้เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย
น่าเสียดาย หากเขาไม่ต้องฆ่าสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นสูงสุด
เขาคงจะสู้กับเมิ่งหยุนฝานแล้ว!
เมิ่งหยุนฝานรู้สึกถึงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในใจของจ้าวซิงหาน
เขาจึงกล่าวลาโดยไม่ลังเล
“พี่จ้าว ฉันจะไม่ขัดขวางนายในการล่าสัตว์ร้ายแล้ว ไว้เจอกันใหม่!”
หลังจากที่เมิ่งหยุนฝานพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและจากไป
…
เย่ซิวหยูกำลังกินลูกบอลพลังงาน
และมองไปที่แผนที่แดนลับชิงหยุนในมือของเขา
ตำแหน่งปัจจุบันของเขาอยู่ไม่ไกลจากสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นสูงสุดตัวหนึ่ง
“หลังจากพักผ่อนสักครู่ เราก็จะออกเดินทางทันที!”
ในขณะนี้ มีเสียงระเบิดดังขึ้นไม่ไกล
“ตูม!”
“มีคนกำลังสู้กัน?” เย่ซิวหยูคิดในใจ
“ฉันคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?”
เขาไม่สนใจการพักผ่อน ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงระเบิด
“จ้าวซิงหาน ในที่สุดฉันก็เจอนายแล้ว!”
จางเจ๋อเฉียนสะบัดมือขวาที่ด้านชาของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
จ้าวซิงหานขมวดคิ้วและพูดขึ้น
“จางเจ๋อเฉียน นายต้องการขัดขวางฉันในการล่าสัตว์ร้าย?”
จางเจ๋อเฉียนส่ายหัว “ฉันไม่สนใจสัตว์ร้าย สิ่งที่ฉันสนใจคือนาย!”
จ้าวซิงหานรู้สึกปวดหัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่กระตือรือร้นของจางเจ๋อเฉียน
เขาไม่กลัวจางเจ๋อเฉียน แต่ถ้าเขาต่อสู้ที่นี่ มันก็จะเสียเวลาเปล่า
และมันจะส่งผลต่อการล่าสัตว์ร้ายของเขา
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ จ้าวซิงหานจึงพูดกับจางเจ๋อเฉียน
“พวกเรารอไว้สู้กันในตอนจัดอันดับภายหลังก็ได้!”
“ไม่ได้ ฉันรอไม่ไหวแล้ว!”
ทันทีที่จางเจ๋อเฉียนพูดจบ ชั้นป้องกันสีเหลืองก็ปรากฏขึ้นทั่วร่างกายของเขา
เขากระทืบเท้าขวาลงกับพื้นและพุ่งเข้าหาจ้าวซิงหาน
เมื่อเห็นว่าจางเจ๋อเฉียนยังคงกล้าโจมตีเขา
สีหน้าของจ้าวซิงหานก็มืดมนลง
“จางเจ๋อเฉียน นายกำลังรนหาที่ตาย!”
เขาไม่ลังเลอีกต่อไปและต่อยจางเจ๋อเฉียนอย่างแรง
“ตูม!”
แรงระเบิดจากการต่อสู้ของทั้งสองทำลายต้นไม้ในบริเวณนี้
ในแง่ของพลัง จ้าวซิงหานเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
แต่ม่านพลังป้องกันที่สร้างขึ้นโดยพลังปฐพีระดับ S ของจางเจ๋อเฉียน
สามารถหยุดการโจมตีทั้งหมดของจ้าวซิงหานได้!
เมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อไป
สีหน้าของจ้าวซิงหานก็ยิ่งมืดมนลง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สนใจจางเจ๋อเฉียน
แต่ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้เหนือกว่าจางเจ๋อเฉียนมากนัก
ดังนั้นถึงแม้ว่าเขาจะมีความได้เปรียบ
แต่เขาก็ไม่มีทางเอาชนะจางเจ๋อเฉียนได้อย่างรวดเร็ว
นี่ไม่ใช่เรื่องดี!
การต่อสู้กับจางเจ๋อเฉียนทำให้เขาเสียพลังงานไปมาก
หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป
ถึงแม้ว่าเขาจะเอาชนะจางเจ๋อเฉียนในท้ายที่สุด
เขาก็คงไม่มีแรงไปล่าสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นสูงสุดแล้ว!
เมื่อเย่ซิวหยูมาถึง
จ้าวซิงหานและจางเจ๋อเฉียนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด
เขาใช้ตามองหาสัตว์ร้าย แต่ไม่พบ
“ฮู่~”
“โอเค โอเค สัตว์ร้ายยังมีชีวิตอยู่!”
เย่ซิวหยูสูดหายใจเข้าลึกๆ และเห็นว่าสัตว์ร้ายของเขายังอยู่
เขาก็โล่งใจ
ส่วนคนสองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ด้านล่าง
เย่ซิวหยูเหลือบมองมันและไม่สนใจที่จะดูต่อ
เขากำลังยุ่งอยู่กับการล่าสัตว์ร้าย
เขาไม่มีเวลามาสนใจคนธรรมดาที่ไม่มีความสำคัญ!
ใช่ ในสายตาของเย่ซิวหยู
จ้าวซิงหานและจางเจ๋อเฉียน สองอันดับแรกในการจัดอันดับคะแนน
ก็เป็นแค่ตัวประกอบ!
เย่ซิวหยูไม่สนใจพวกเขาทั้งสองคน หลังจากที่เขาระบุตำแหน่งได้ เขาก็วิ่งตรงไปยังรังของสัตว์ร้าย!
ผู้คนที่อยู่ข้างนอกมองผ่านหน้าจอของเย่ซิวหยู
หลังจากที่เห็นเส้นทางการเคลื่อนไหวของเขา ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกัน
“ดูจากเส้นทางของเย่ซิวหยูแล้ว เขากำลังมุ่งหน้าไปยังสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นสูงสุดงั้นหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง? สัตว์ร้ายตัวนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับจ้าวซิงหานและคนอื่นๆ!”
“ฮ่าๆ! คนที่มาจากโรงเรียนธรรมดานี่มันโง่จริงๆ! เขาคิดว่าจะสามารถสู้กับสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นสูงสุดได้?”
“เฮ้อ! นี่แกหมายความว่ายังไง? พวกที่มาจากโรงเรียนธรรมดาทำไม?”
“ใช่แล้ว ฉันเกลียดที่สุดก็คือคนที่ดูถูกคนอื่นเพราะภูมิหลัง!”
“ซ่งอู่ก็มาจากตระกูลใหญ่ สุดท้ายเขาแพ้ให้กับเย่ซิวหยูไม่ใช่หรอ?”
“การเอาชนะซ่งอู่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าแน่จริงก็ให้เย่ซิวหยูไปสู้กับจ้าวซิงหานสิ!”
“ฮ่าๆๆๆๆ พอเจอจ้าวซิงหานก็รีบหลบ นี่เป็นตัวอย่างของการรังแกคนที่อ่อนแอกว่าและหวาดกลัวต่อคนที่แข็งแกร่งกว่า!”
เย่ซิวหยูที่อยู่ในแดนลับชิงหยุนไม่รู้ว่าคนในเน็ตกำลังพูดถึงการกระทำของเขา
ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ เขาก็คงไม่มีเวลามาสนใจ
เพราะในเวลานี้เขา
มาถึงข้างงหน้ารังของสัตว์ร้ายแล้ว!