ตอนที่15 ของขวัญจากโจวซื่อเฉิน

เมื่อเห็นเฉินหัวเฟยพยายามก่อปัญหาอีกครั้ง

ความเย็นชาก็ฉายวาบในดวงตาของเย่ซิวหยู

ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเฉินหัวเฟย

เสียงเย็นๆ ก็พลันดังขึ้นในหูของเย่ซิวหยู

“สหายเฉิน เวลาพูดต้องมีหลักฐาน!”

“นายบอกว่าสหายเย่เป็นคนโกหก นายมีหลักฐานอะไร?”

เมิ่งซีหยุนกำลังยิ้ม แต่คำพูดของเธอเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

หากเป็นเรื่องแบบนี้ในอดีต เธอคงไม่สนใจ

แต่เย่ซิวหยูเพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้

เธอยังไม่มีเวลาขอบคุณเขาอย่างจริงจังเลย

เฉินหัวเฟยกลับมาก่อกวนในเวลานี้

มันท้าทายความอดทนของเมิ่งซีหยุนอย่างไม่ต้องสงสัย!

เมื่อเผชิญหน้ากับการตั้งคำถามของเมิ่งซีหยุน เฉินหัวเฟยเบิกตากว้างและยืนตะลึงอยู่กับที่

นักเรียนรอบข้างที่กำลังเตรียมดูความสนุกก็โวยวายขึ้นมาทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าเมิ่งซีหยุนผู้ซึ่งสุภาพกับเด็กหนุ่มมาโดยตลอด จะยื่นมือออกมาปกป้องเย่ซิวหยู

ดวงตาของเฉินหัวเฟยแดงก่ำ และความริษยากำลังจะทำให้เขาเสียสติ

ในขณะนี้ มีเพียงความคิดเดียวในใจของเขา

ทำไม?

เย่ซิวหยูเป็นเพียงคนชั้นล่าง

ทำไมเมิ่งซีหยุนถึงปฏิบัติกับเขาแตกต่างออกไป?

เฉินหัวเฟยมองไปที่เมิ่งซีหยุนและพูดอย่างตื่นเต้น

“ซีหยุน เย่ซิวหยูเป็นเพียงขยะที่ปลุกพรสวรรค์ระดับ E หากเขาไม่ใช้วิธีสกปรก เขาจะช่วยกองทัพเสวียนหวู่ได้ยังไง?”

“เธออย่าไปหลงเชื่อมันนะ!”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็แสดงสีหน้ารักใคร่

ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นมาจากความเป็นห่วงเมิ่งซีหยุนจริงๆ

นักเรียนรอบข้างเริ่มพูดคุยกันหลังจากได้ยินสิ่งที่เฉินหัวเฟยพูด

“พี่เฉินพูดถูก ด้วยความแข็งแกร่งของเย่ซิวหยู เขาจะช่วยอะไรได้? แค่ไม่ก่อปัญหาให้พวกเขาก็ดีแล้ว!”

“แต่หัวหน้าของกองทัพเสวียนหวู่บอกว่าเย่ซิวหยูช่วยพวกเขาจริงๆ!”

“พวกนายไม่ได้ยินที่พี่เฉินพูดเหรอ? เย่ซิวหยูต้องใช้กลอุบายบางอย่างเพื่อหลอกลวงกองทัพเสวียนหวู่!”

“เย่ซิวหยูเป็นคนหลอกลวงจริงๆหรอ?”

“ใช่แล้ว ถ้าความสามารถไม่พอ ก็ได้แต่ใช้วิธีสกปรกๆ แบบนี้เพื่อดึงดูดความสนใจ!”

…

เมื่อได้ยินความคิดเห็นจากเพื่อนร่วมชั้น ใบหน้าของเมิ่งซีหยุนก็ยิ่งเย็นยะเยือกขึ้น

หากไม่ใช่เพราะเฉินหัวเฟยเป็นผู้นำในการเผยแพร่เรื่องราวของเย่ซิวหยูในโรงเรียน

เธอเองก็คงจะไม่เข้าใจในตัวเย่ซิวหยูผิดๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เมิ่งซีหยุนมองเฉินหัวเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

เมื่อเสียงสนทนาดังขึ้นเรื่อยๆ โจวซื่อเฉินที่เงียบมาตลอดก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว

เขาเรียกพลังในร่างกายของเขาและพูดเสียงดังไปยังรอบๆ ว่า

“นักเรียนที่รักทุกคน ฉันคือหัวหน้ากองที่ 16 แห่งกองทัพเสวียนหวู่ โจวซื่อเฉิน!”

“เย่ซิวหยูได้ช่วยเหลือพวกเราจริงๆ ไม่มีใครสงสัยในเรื่องนี้!”

“พวกเรามาที่นี่ในครั้งนี้ก็เพื่อแสดงความขอบคุณต่อเขาและเมิ่งซีหยุน”

หลังจากที่โจวซื่อเฉินพูดจบ เขาก็หยิบห่อของขวัญสองห่อออกมาจากแหวนมิติ

ขณะที่เขากำลังจะส่งห่อของขวัญห่อหนึ่งให้เย่ซิวหยู

เขาก็ได้ยินเฉินหัวเฟยตะโกนขึ้นมาว่า “หัวหน้าโจว เย่ซิวหยู…”

“หืม?” โจวซื่อเฉินมองเฉินหัวเฟยอย่างตั้งใจ

ในขณะนั้น เฉินหัวเฟยรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างกะทันหัน

จากสายตาของโจวซื่อเฉิน เขารู้สึกถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรง

เฉินหัวเฟยกัดฟันและตอบด้วยความยากลำบาก “ไม่...ไม่มีอะไร!”

“ไม่มีอะไรก็ดี”

โจวซื่อเฉินจึงละสายตาไป

ด้วยสถานะของเขา เขาไม่จำเป็นต้องไปเถียงกับนักเรียน

แต่ถ้าเฉินหัวเฟยยังคงไม่รู้เรื่อง

ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนเขาแทนผู้อาวุโสของตระกูลเฉิน

โจวซื่อเฉินออกมาแก้ข่าวลือเรื่องเย่ซิวหยูด้วยตัวเอง

ครูและนักเรียนของโรงเรียนมัธยมเฉิงเทิง ไม่ว่าพวกเขาจะสงสัยเย่ซิวหยูมากแค่ไหน พวกเขาก็ทำได้แค่เก็บมันไว้ในใจ

เมื่อโจวซื่อเฉินส่งของขวัญให้เย่ซิวหยู เขาก็กระซิบข้างหูเย่ซิวหยู

“มันคงไม่สร้างปัญหาให้เธอหรอกนะ?”

เย่ซิวหยูส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจและตอบด้วยเสียงต่ำ

“ไม่เลย มันไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้กับผมเลย!”

“ดีแล้ว!” เมื่อโจวซื่อเฉินได้ยินคำพูดของเย่ซิวหยู เขาก็รู้สึกโล่งใจ

เขาตั้งใจกลับมาเพื่อเพิ่มความรู้สึกดีๆ ให้กับเย่ซิวหยู

หากทำพลาด มันคงจะแย่มาก!

โจวซื่อเฉินมองไปที่ห่อของขวัญในมือของเย่ซิวหยูและเอ่ยแนะนำ

“สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือกริชระดับหวงขั้นต้น ฉันหวังว่ามันจะเป็นประโยชน์กับเธอในการสอบประลองยุทธเหนือธรรมชาติ!”

“เป็นกริชระดับหวงจริงๆหรอ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวซื่อเฉิน เย่ซิวหยูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

อาวุธขั้นสูงเหล่านี้เรียกอีกอย่างว่าอาวุธวิญญาณโดยผู้ปลุกพรสวรรค์

ระดับของอาวุธวิญญาณแบ่งออกเป็นสี่ระดับจากสูงไปต่ำ ได้แก่ สวรรค์ โลก มิติ และหวง

กระบวนการผลิตอาวุธวิญญาณนั้นยากอย่างมาก และต้องใช้ผู้ที่มีความสามารถในการควบคุมวัตถุในการสร้างมันขึ้นมา

ดังนั้นอาวุธวิญญาณจึงหายากอย่างมากในดาวบลูสตาร์

เย่ซิวหยูเข้าใจสิ่งที่โจวซื่อเฉินสื่อ

เขาแค่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะให้ความสำคัญกับเขามากขนาดนี้

อาจารย์และนักเรียนโดยรอบต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าโจวซื่อเฉินมอบอาวุธวิญญาณระดับหวงขั้นต้นให้เย่ซิวหยู

นักเรียนทุกคนที่นี่ รวมถึงอาจารย์ มีเพียงไม่กี่คนที่เคยสัมผัสกับอาวุธวิญญาณ

ไม่ต้องพูดถึงการมีอาวุธวิญญาณเป็นของตัวเอง!

ในขณะนั้น สายตาของทุกคนต่างจดจ้องไปที่เย่ซิวหยู

มีความอิจฉา มีความริษยา มีความโลภ มีความปรารถนา...

ทุกคนอยากจะถีบเย่ซิวหยูออกไปแล้วมายืนอยู่ในตำแหน่งนั้นแทนเขา

แต่ทุกคนมองไปที่โจวซื่อเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ เย่ซิวหยู

ในที่สุดพวกเขาก็ระงับความคิดชั่วร้ายเอาไว้

กริชนั้นโจวซื่อเฉินมอบให้เย่ซิวหยูโดยตรง หากพวกเขากล้าแย่งชิงมัน พวกเขาก็อาจจะถูกจับกุมโดยกองทัพเสวียนหวู่ในที่นั้น

ทุกคนได้แต่มองเย่ซิวหยูด้วยความอิจฉา และอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ

เด็กคนนี้มันโชคดีอะไรขนาดนั้น?

มันเป็นเพียงแค่การฝึกซ้อมการเอาชีวิตรอด

เขาไม่เพียงแต่ได้รับความโปรดปรานจากเมิ่งซีหยุน สาวงามประจำโรงเรียน แต่ยังได้รับอาวุธวิญญาณจากหัวหน้ากองที่16ของเสวียนหวู่อีกด้วย

ในเวลานี้ เย่ซิวหยูก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

แต่ความตื่นเต้นของเขาไม่ใช่เพราะเขาได้รับอาวุธวิญญาณ

ไม่ว่าอาวุธวิญญาณจะทรงพลังแค่ไหน มันก็เป็นเพียงของนอกกาย

สำหรับเขาแล้ว มีเพียงความแข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้นที่เป็นพลังที่แท้จริง!

ดังนั้น เมื่อเย่ซิวหยูรับกริชจากโจวซื่อเฉิน

เขาก็กำลังวางแผนที่จะแยกมันออกเป็นแต้มพลังงาน

หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะสม เย่ซิวหยูคงจะแยกมันออกไปในที่นั้นแล้ว

เขาระงับความตื่นเต้นในใจและพูดกับโจวซื่อเฉินอย่างจริงจัง

“หัวหน้าโจว ขอบคุณมาก!”

สำหรับเขาในตอนนี้

ของขวัญชิ้นนี้จากโจวซื่อเฉินเปรียบเสมือนการช่วยเหลือในยามจำเป็น

เย่ซิวหยูจดจำเหตุการณ์นี้ไว้ในใจ

หากมีโอกาสในอนาคต เขาต้องขอบคุณโจวซื่อเฉิน

เฉินหัวเฟยมองเย่ซิวหยูที่กำลังโดดเด่น มีความไม่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

ในความคิดของเขา คนที่ควรจะยืนอยู่ตรงนั้นควรเป็นเขา

เย่ซิวหยู แกมันสมควรตาย!!!