บทที่ 12 : หอคอยทดสอบ

ชายวัยกลางคนตกตายขวัญกระเจิง ความกล้าที่จะต่อสู้มลายหายไปสิ้น เขาหันหลังกลับหมายจะหลบหนีเอาตัวรอด

ทว่าเจียงหลิงจะยินยอมให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

เขาพุ่งทะยานเข้าหาเพียงก้าวเดียวก็ไล่กวดจนทัน ก่อนจะฟาดฟันดาบลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

《 วายุอัสนีสังหาร 》 ไม่เพียงแต่จะกระตุ้นพลังพิเศษสายอัสนีเพื่อเพิ่มอานุภาพการทำลายล้าง แต่ยังเปิดใช้งานคุณสมบัติแห่งวายุเพื่อเร่งความเร็วในการจู่โจมให้ถึงขีดสุดอีกด้วย

ชายวัยกลางคนเงื้อขวานขึ้นหมายจะหันมาต้านทาน แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ฉัวะ!

แขนข้างหนึ่งของชายวัยกลางคนถูกฟันขาดสะบั้นหลุดกระเด็น!

"อ๊ากกกก!"

เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว เจียงหลิงไม่รอช้าติดตามซ้ำด้วยดาบที่สองทันที

ฉัวะ!

ศีรษะของชายวัยกลางคนหลุดออกจากบ่าปลิวว่อนไปในอากาศ

สมาชิกสมาคมมังกรครามที่เหลือต่างพยายามหนีตายกันอลหม่าน แต่เจียงหลิงกลับพุ่งล่าสังหารพวกมันทีละคนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด จัดการเสี้ยนหนามทั้งหมดลงได้อย่างง่ายดาย

เจียงหลิงสะบัดเลือดออกจาก 《 ดาบเหิงเตา 》 อย่างแผ่วเบาก่อนจะเก็บเข้าฝัก เมื่อหันกลับไปเขาก็เห็นเจ้าของบ้านเช่ายืนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

"คือว่า... เรื่องนั้น..."

"เรื่องค่าเสียหายของบ้าน นายไม่ต้องชดใช้ก็ได้นะ!" เจ้าของบ้านพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เห็นได้ชัดว่าเขาหวาดเกรงเจียงหลิงอย่างถึงที่สุด

เจียงหลิงถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นออกมาพลางกล่าวว่า "ผมไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้นหรอกครับ!"

"ในเมื่อบ้านของคุณพังทลายเพราะผม ผมย่อมต้องชดใช้อย่างแน่นอน!"

"คนพวกนี้คือเหล่าคนชั่วที่หมายจะมาเอาชีวิตผม ดังนั้นผมจึงไม่อาจปรานีพวกมันได้!"

เจียงหลิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งตำรวจ การสังหารคนหมู่มากในคราวเดียวเช่นนี้เขาจำเป็นต้องรายงานต่อทางการ เพราะนี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในแดนเร้นลับ

ภายในเมืองของมนุษย์ การเข่นฆ่าตามอำเภอใจถือเป็นข้อห้ามที่เคร่งครัด

ไม่นานนัก เสียงไซเรนก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของทีมหน่วยสวาท

แม้เจียงหลิงจะแจ้งทางโทรศัพท์แล้วว่าเขาคือผู้เสียหาย แต่ทันทีที่มาถึง เหล่าเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทก็ยังคงเล็งอาวุธปืนมาที่เขา

ในโลกใบนี้ พลังของผู้ฝึกยุทธ์นั้นมหาศาลเกินไป หน่วยสวาทจึงไม่อาจประมาทได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"แกเป็นคนฆ่าคนพวกนี้ทั้งหมดงั้นเหรอ?" หัวหน้าหน่วยสวาทที่ถือดาบและดูออกว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์เอ่ยถามขึ้น

"ใช่ครับ!" เจียงหลิงพยักหน้าพลางชี้ไปยังกองซากศพ "พวกนี้คือสมาชิกของสมาคมมังกรคราม!"

"ก่อนหน้านี้ในแดนเร้นลับ พวกมันพยายามจะปล้นผม ผมเลยฆ่าพวกมันเพื่อป้องกันตัว จนกลายเป็นความแค้นฝังลึก!"

"เหตุการณ์นี้ถือเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรมใช่ไหมครับ?"

...

"เธอ... แน่ใจนะว่าเธอเป็นคนสังหารคนพวกนี้ทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว?"

หัวหน้าหน่วยสวาทตรวจสอบสภาพที่เกิดเหตุอย่างละเอียดก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่ครับ" เจียงหลิงพยักหน้ายืนยัน

"ในกลุ่มนี้มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับสิบกว่ารวมอยู่ด้วย และเธอก็ดูเหมือนจะเป็นแค่เด็กนักเรียนมัธยมปลายเท่านั้น เธอฆ่าพวกมันได้ยังไง?" หัวหน้าหน่วยสวาทไม่ปักใจเชื่อว่าเจียงหลิงจะมีความสามารถเพียงพอที่จะสังหารสมาชิกสมาคมมังกรครามเหล่านี้ได้

"ผมก็แค่ฆ่าพวกมันไปตามปกติครับ" เจียงหลิงไหวไหล่ "ฝีมือพวกมันก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น"

"ได้ ถ้าอย่างนั้นลองรับดาบจากฉันหน่อยเป็นไง!"

หัวหน้าหน่วยสวาทพลันวาดดาบฟาดฟันเข้าใส่เจียงหลิงทันที

รูม่านตาของเจียงหลิงหดเกร็งเล็กน้อย เขาชักดาบยาวออกมาตั้งรับการโจมตีนั้นอย่างฉับไว

เคร้ง!

แรงปะทะอันทรงพลังระเบิดออก ทั้งคู่ต่างถูกแรงสะท้อนจนต้องถอยหลังกลับไปคนละเจ็ดแปดก้าว

"อะไรกัน?"

หัวหน้าหน่วยสวาทถึงกับตกตะลึง เขาคือนักรบยุทธ์ขั้น 20 ทว่าในการปะทะกับเจียงหลิงเมื่อครู่ เขากลับถูกผลักให้ถอยร่นไปถึงเจ็ดแปดก้าวเชียวหรือ?

ไอ้เด็กนี่มันตัวประหลาดประเภทไหนกัน? เขาไม่เคยได้ยินข่าวว่ามีการค้นพบอัจฉริยะนักรบยุทธ์สายเสริมพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ในพิธีปลุกพลังครั้งล่าสุดเลยนี่นา!

"เธอชื่ออะไร?" หัวหน้าหน่วยสวาทสูดลมหายใจเข้าลึกพลางเอ่ยถาม

"ผมชื่อเจียงหลิงครับ"

"เจียงหลิง? จากตระกูลเจียงอย่างนั้นเหรอ?"

"ผมไม่ใช่คนของตระกูลเจียงอีกต่อไปแล้ว" เจียงหลิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ดูเหมือนจะมีเรื่องภายในสินะ" หัวหน้าหน่วยสวาทไม่ซักไซ้ต่อ

เดิมทีสมาคมมังกรครามก็เป็นองค์กรอาชญากรรมที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่อยู่แล้ว เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทย่อมรู้เรื่องนี้ดี ในเมื่อพวกมันตั้งใจมาฆ่าคนแต่กลับถูกฆ่าเสียเอง ก็ถือว่าสมควรแก่เหตุแล้ว

ดังนั้น เจียงหลิงจึงถูกคุมตัวไปที่สถานีตำรวจเพียงเพื่อบันทึกถ้อยคำก่อนจะถูกปล่อยตัวออกมา

เจียงหลิงกลับมายังบ้านเช่าแห่งใหม่ จัดเตรียมอาหารทาน และเริ่มเตรียมตัวสำหรับการล่าในวันพรุ่งนี้ ทันใดนั้น เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากทางโรงเรียน

【 หอคอยทดสอบจะเปิดให้ใช้งานในวันพรุ่งนี้ ขอให้นักเรียนทุกคนมารายงานตัวที่โรงเรียนเพื่อรับกำไลทดสอบ! 】

"หอคอยทดสอบกำลังจะเปิดงั้นเหรอ?" เจียงหลิงเลิกคิ้วขึ้น

ความจริงแล้วหอคอยทดสอบก็คือแดนเร้นลับรูปแบบหนึ่ง เพียงแต่ไม่ใช่ของจริง แต่มันคือโลกเสมือนจริง

นักเรียนสามารถเข้าไปในหอคอยทดสอบเพื่อต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูรและผู้ฝึกยุทธ์ที่ถูกจำลองขึ้นมาจากความเป็นจริง เพื่อใช้ขัดเกลาทักษะการต่อสู้และการประยุกต์ใช้ทักษะยุทธ์ของตนเอง

ภายในแดนเร้นลับเสมือนจริงนี้ ทุกอย่างจะถูกจำลองออกมาได้อย่างสมจริงจนแทบไม่ต่างจากความจริงเลย ทว่าการตายภายในนั้นไม่ใช่การตายจริงๆ แต่มันคือโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

สำหรับเหล่านักเรียนแล้ว หอคอยทดสอบคือสถานที่ฝึกฝนชั้นเลิศ แม้แต่ยอดฝีมือระดับขั้น 7 หรือ 8 บางคนก็ยังมักจะเข้าไปในหอคอยทดสอบเพื่อขัดเกลาทักษะยุทธ์ของตนเช่นกัน

"ฉันน่าจะลองไปทดสอบในหอคอยดูบ้าง จะได้ถือโอกาสขัดเกลาทักษะยุทธ์《 วายุอัสนีสังหาร 》 ไปในตัวด้วยเลย"

"แต่ไม่รู้ว่าการต่อสู้ในแดนเร้นลับเสมือนจริงแบบนี้ จะนับเป็นการต่อสู้จริงและได้รับเอฟเฟกต์อัปเกรดสองเท่าด้วยหรือเปล่านะ"

...

เช้าตรู่วันต่อมา เจียงหลิงนั่งรถบัสไปโรงเรียน

นับตั้งแต่พิธีปลุกพรสวรรค์สิ้นสุดลง เหล่านักเรียนต่างก็ได้หยุดพักเพื่อแยกย้ายกันไปฝึกฝนด้วยตนเอง บัดนี้เมื่อเวลาผ่านไปร่วมเดือน การได้กลับมาพบกันอีกครั้งจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกสนิทสนมและบรรยากาศที่คึกคักไปทั่วทุกแห่ง

ทว่าทันทีที่เจียงหลิงก้าวเข้าไปในห้องเรียน ห้องที่เคยส่งเสียงจอกแจกจอแจกลับเงียบกริบลงชั่วขณะ

หลายคนต่างได้รับรู้ข่าวที่เจียงหลิงถูกขับออกจากตระกูลเจียงแล้ว!

เพื่อนร่วมชั้นต่างมองเจียงหลิงด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการรักษาระยะห่างจากเขา

ใครๆ ก็ว่ามิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้นนั้นบริสุทธิ์ที่สุด แต่ในความเป็นจริงมันกลับแฝงไปด้วยปัจจัยทางผลประโยชน์มากมาย

ก่อนหน้านี้ เจียงหลิงคือทายาทของตระกูลเจียง แม้จะเป็นเพียงลูกนอกสมรส แต่ก็มีผู้คนมากมายพยายามเข้ามาประจบเอาใจ ทว่าตอนนี้ คนที่เคยประจบสอพลอเหล่านั้นต่างพากันตั้งท่ารังเกียจและตีตัวออกห่าง

ในทางกลับกัน หยางเหอ ตงเฉิง และคนอื่นๆ ที่เคยพบกันในแดนเร้นลับเมื่อไม่กี่วันก่อน กลับมองเจียงหลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ทุกคนต่างคิดว่าในเมื่อเจียงหลิงถูกตระกูลขับไล่และยังเป็นสวะที่มีพลังพิเศษเพียงระดับ F อนาคตของเขาคงต้องมืดมนและน่าเวทนาเป็นแน่

จะมีก็เพียงพวกเขานั้นแหละที่รู้ดีว่าเจียงหลิงยังคงเป็นอัจฉริยะที่น่าหวาดกลัว ไม่สิ เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!

เจียงหลิงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักกับความไม่จีรังของน้ำใจคน เพราะการใช้ชีวิตในตระกูลเจียงมานานหลายปีทำให้เขาชินชาไปนานแล้ว

เขาเดินไปที่ที่นั่งของตนอย่างเงียบเชียบ รอคอยการแจกกำไลเพื่อที่จะได้มุ่งหน้าไปยังหอคอยทดสอบ

"เจียงหลิง ถ้าวันหลังนายต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกพวกเราได้เลยนะ!"

"พวกเราพยายามตามหานายอยู่เหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ติดต่อไม่ได้เลย!"

เพื่อนนักเรียนสองสามคนเดินเข้ามาหาเจียงหลิง คนเหล่านี้คือเพื่อนสนิทในห้องของเขาอย่าง หวังหู่ และเฉียนจวินนั่นเอง!

รอยยิ้มที่สดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงหลิง อย่างที่คิดไว้ โลกนี้ยังคงมีเพื่อนที่จริงใจหลงเหลืออยู่

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไรหรอก!" เจียงหลิงกล่าวพลางยิ้ม "พวกนายก็รู้สถานะของฉันในตระกูลเจียงดี การเดินออกมาแบบนี้บางทีมันอาจจะดีกว่าก็ได้"

"ฉันเพิ่งจะจัดการที่พักใหม่เสร็จ แล้วก็เพิ่งเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ด้วย เดี๋ยวจะบอกพวกนายนะ"

...

เจียงหลิงพุดคุยกับหวังหู่และคนอื่นๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของเขาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าเจียงหลิงไม่ได้ดูเศร้าหมองอย่างที่คิด หวังหู่และคนอื่นๆ ก็รู้สึกเบาใจขึ้น

ไม่นานนัก อาจารย์หวังเฉวียนก็เดินเข้ามาในห้อง

"เอาล่ะ วันนี้ครูจะมาแจกกำไลหอคอยทดสอบให้กับทุกคน"

"ใครที่มีความสามารถก็ควรจะเข้าไปฝึกฝนในหอคอยทดสอบบ่อยๆ เพื่อขัดเกลาทักษะการต่อสู้ของตัวเอง มันจะมีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึง"

"กำไลนี้จะเป็นเครื่องยืนยันตัวตนในการเข้าหอคอยทดสอบในอนาคตด้วย ห้ามทำหายเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะยุ่งยากมาก!"

...

หลังจากอาจารย์หวังเฉวียนพูดจบ เขาก็เริ่มแจกกำไลให้นักเรียนทีละคนจนครบ

เมื่อการแจกเสร็จสิ้น โรงเรียนก็เลิกเรียนทันที เพื่อให้นักเรียนมีอิสระในการมุ่งหน้าไปยังหอคอยทดสอบ

เมื่อเดินมาถึงเจียงหลิง อาจารย์หวังเฉวียนมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนพลางกล่าวว่า "เจียงหลิง ถ้าเธอมีปัญหาอะไร อย่าลืมมาหาครูนะ!"

"เป็นครูเพียงวันเดียว ก็นับเป็นครูไปตลอดชีวิต!"

เนื่องจากผลการเรียนของเจียงหลิงในโรงเรียนนั้นโดดเด่นมาก เขาจึงเป็นความภาคภูมิใจของอาจารย์หวังเฉวียน และอาจารย์ก็ดูแลเขาเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

ในตอนที่เจียงหลิงปลุกได้เพียงพลังพิเศษระดับ F อาจารย์หวังเฉวียนรู้สึกแย่ยยิ่งกว่าตัวเจียงหลิงเองเสียอีก เขาพยายามปลอบใจเจียงหลิงหลายครั้งว่าพลังพิเศษไม่ใช่ทุกอย่าง ขอเพียงมีความมุ่งมั่น แม้จะมีพลังระดับต่ำก็ยังสามารถเป็นนักรบยุทธ์ที่แข็งแกร่งได้

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากอาจารย์หวังเฉวียน เจียงหลิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณครับอาจารย์ ถ้าผมมีเรื่องอะไร ผมจะมาหาอาจารย์แน่นอนครับ"