บทที่ 21 ประกาศผลสอบ! ติดท็อปเท็นระดับประเทศ

"แก!" เจียงเหวินนึกไม่ถึงว่าเจียงจื่อฉีจะย้อนเขาแบบนี้ เขาอ้าปากค้างพูดออกมาได้เพียงคำเดียว ก่อนที่เจียงจื่อฉีจะรีบหดตัวกลับไปด้วยความหวาดเกรง

"เอาเถอะน่า จื่อฉีโตแล้วนะ คุณจะกังวลอะไรนักหนา?" ซูเสวี่ยเฉิงตบไหล่เจียงเหวินเบาๆ "เดี๋ยวฉันคุยกับลูกเอง"

ซูเสวี่ยเฉิงนั่งลงข้างๆ เจียงจื่อฉี "ไหนบอกแม่หน่อยสิ เด็กคนนั้นเป็นคนยังไง?"

เจียงจื่อฉีแอบโผล่หน้าออกมาจากหลังหมอนอิง "อืม... เขาเป็นคนเก่งมากค่ะ เขารู้เรื่องต่างๆ เยอะมาก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยใส่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายนะ เขาพยายามหนักมาก มักจะพยายามอัปค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งให้ถึงสิบแต้มให้ได้ ถึงตอนนี้จะยังไม่สำเร็จก็เถอะ... แล้วเขาก็ชอบฮัมเพลงแปลกๆ ที่หนูไม่เคยได้ยินมาก่อน มุกตลกของเขาก็ขำมากจริงๆ แต่บางครั้งเขาก็ชอบทำหน้าเศร้าสร้อย... เขาดูเป็นคนแปลกๆ หน่อย แต่ก็น่าสนใจมากเลยค่ะ..." ขณะที่พูด รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากของเธอโดยไม่รู้ตัว

เจียงจื่อฉีเอียงคอเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้เสียยืดยาว แต่พอเห็นแม่มองมาด้วยสายตาล้อเลียน เธอก็รีบหดคอกลับทันที

ซูเสวี่ยเฉิงหันไปหาเจียงเหวิน "ยืนยันแล้วล่ะ ลูกสาวคุณกู่ไม่กลับแล้ว"

"แม่คะ!" เจียงจื่อฉีร้องอุทานเสียงหลง เธอเพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอกให้คายความลับออกมาเสียหมดเปลือก

"ช่างเถอะ หนูไม่คุยด้วยแล้ว! หนูจะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง!" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีไป

แต่ก่อนจะผลักประตูเข้าไป เธอก็หันกลับมาสั่งกำชับ "พ่อ! ห้ามไปก่อเรื่องกับฮั่นอวี่เด็ดขาดนะ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูเป็นลูกสาวพ่อ"

หลังจากทิ้งท้ายไว้เธอก็ปิดประตูห้องทันที

"เสวี่ยเฉิง เราจะทำยังไงกันดี?" เจียงเหวินถามด้วยใบหน้าอมทุกข์

"ทำยังไงอะไรล่ะ? แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?" ซูเสวี่ยเฉิงดูจะมีความสุขมาก เธอรู้สึกยินดีกับเจียงจื่อฉีจากใจจริง

"แต่จื่อฉี เธอ..."

"คุณน่ะกังวลเกินเหตุไปแล้ว จื่อฉีกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยนะ คุณคิดว่าคุณจะตามไปอยู่กับลูกได้ตลอดหรือไง?"

"เธอไม่ได้จะไปเรียนโรงเรียนธรรมดานะ ในอนาคตลูกต้องออกไปสู้กับมอนสเตอร์ การที่มีใครสักคนคอยปกป้องเธอมันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ดีกว่าปล่อยให้ลูกไปไหนมาไหนคนเดียวตั้งเยอะ"

"เอ้อ ว่าแต่เกรดของเด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?" ซูเสวี่ยเฉิงถามด้วยความอยากรู้

"เขาเป็น 《 ซัมมอนเนอร์ 》 เพิ่งเปลี่ยนอาชีพวันนี้เอง" เจียงเหวินลองนึกทบทวนดู คำพูดของซูเสวี่ยเฉิงก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

"《 ซัมมอนเนอร์ 》!" ซูเสวี่ยเฉิงชะงักไป เมื่อครู่เขายังอวยฮั่นอวี่เสียยกใหญ่ ไหงกลายเป็น 《 ซัมมอนเนอร์ 》 ไปได้ล่ะนั่น?

"แต่เขาได้อันดับหนึ่งในการสอบวันนี้ และฉันคาดว่าเขาน่าจะเป็นอันดับหนึ่งของเมืองไห่ด้วย"

"หือ? 《 ซัมมอนเนอร์ 》 เนี่ยนะ?"

"เขายังมีลุ้นที่จะเบียดเข้าไปติดสิบอันดับแรกของประเทศเลยล่ะ วันนี้มีนักข่าวแห่มาที่โรงเรียนเพื่อขอสัมภาษณ์เขาเพียบเลย"

"หือ?" ซูเสวี่ยเฉิงรู้สึกเหลือเชื่อ "แล้วคุณจะไปตีกีดกันเขาทำไม! ดูแล้วเขาก็ไม่ได้ด้อยกว่าลูกสาวคุณเลยสักนิด!"

"ผมก็แค่รู้สึกไม่สบายใจ" เจียงเหวินเกาหัวแกรกๆ ผลสอบของฮั่นอวี่นั้นดีมากจริงๆ หากครั้งนี้เขาสามารถติดท็อปเท็นระดับประเทศได้ อนาคตของเขาต้องรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน

ซูเสวี่ยเฉิงกลอกตาใส่สามี ก่อนจะตะโกนเข้าไปในห้องของเจียงจื่อฉี "จื่อฉี วันหลังพาฮั่นอวี่มาเที่ยวบ้านบ้างนะ แม่จะได้ดูตัวเขาสักหน่อย"

เจียงจื่อฉีที่นอนแผ่อยู่บนเตียงได้ยินเต็มสองหู แต่เธอก็ไม่ได้ตอบกลับไป

หลังจากพูดเสร็จ ซูเสวี่ยเฉิงก็หันมากำชับสามี "คุณห้ามไปก่อเรื่องกับฮั่นอวี่นะ ได้ยินไหม? ให้ฉันได้เห็นก่อนว่าเขาเป็นคนยังไงแล้วค่อยมาคุยกัน"

"อ้อ แล้วเหล่าอู๋อารมณ์เย็นลงบ้างหรือยัง? จื่อหยวนจะมัวแต่แอบซ่อนตัวอยู่ข้างนอกทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าเขาเย็นลงแล้วก็รีบให้เขากลับมาเร็วๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเหวินก็รีบตอบทันที "เย็นลงแล้วล่ะ เย็นลงแน่ๆ หลังจากวันนี้อารมณ์เขาต้องสงบลงชัวร์"

"จริงเหรอ? คุณส่งของกำนัลไปให้เหรอไง? ตาแก่นั่นกลายเป็นคนใจดีตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เอ่อ... คืออย่างนี้ ผมส่งที่อยู่ของจื่อหยวนให้เขาไปน่ะ วันนี้คงโดนกระทืบสักน่วม แต่พรุ่งนี้คงกลับมาได้แล้วล่ะ"

"อ๊าย! เจียงเหวิน คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! นั่นลูกชายคุณนะ เขาเป็นนักเวท! เขาจะไปรับแรงปะทะจาก 《 เบอร์เซิร์กเกอร์ 》 อย่างตาแก่นั่นได้ยังไง?!"

"อย่าตีผม! อย่าตีผม! ผมทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกสาวของคุณนะ!"

"ไอ้สามีใจดำ! รักแต่ลูกสาว แต่ไม่รักลูกชายหรือไง?!"

………………

วันต่อมา เจียงจื่อหยวน พี่ชายของเจียงจื่อฉี ก็ถูกหามกลับบ้านมาด้วยเปลหาม พร้อมกับตะโกนด่าทอไม่หยุดปาก "ไอ้บ้านั่นที่ไหนมันเห็นผม! แล้วไปคาบข่าวบอกอู๋อ้าวกันฮะ!"

จากนั้นเจียงเหวินก็ดุเขาอีกรอบ บอกว่าห้ามพูดคำหยาบในบ้าน

เจียงจื่อหยวนทำได้เพียงนอนซมอยู่บนเตียง กล้ำกลืนน้ำตาลงคอไปเงียบๆ

หลังจากเฝ้ารอมานานถึงสามวัน ผลการสอบอย่างเป็นทางการก็ยังไม่ประกาศออกมา ในช่วงเวลานี้ ฮั่นอวี่ได้นำคริสตัลกลายพันธุ์ที่ดรอปจากปีศาจแมวไปขาย

คุณภาพของมันจัดว่ายอดเยี่ยม ราคาประเมินอยู่ที่ 1.2 ล้านหยวน หลังจากฮั่นอวี่พยายามหว่านล้อมอยู่นาน ในที่สุดเจียงจื่อฉีก็ยอมตกลงรับเงินไป 5 แสนหยวน

ฮั่นอวี่ที่คิดว่าตัวเองรวยแล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนเขาเพิ่งอัปเกรดอุปกรณ์ให้เฟย์นไป แต่เอลลี่ซึ่งเป็นคนที่ช่วยได้มากที่สุดกลับยังไม่มีอะไรเลย

เขาตั้งใจจะไปดูที่ตลาดซื้อขายเพื่อหาซื้อ 《 ธนูยาว 》 ดีๆ ให้เอลลี่สักคัน แต่ก็นึกไม่ถึงว่าแม้แต่อาวุธหลักระดับเริ่มต้นแบบสุ่ม ราคาก็สตาร์ทที่หลักล้านแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนคุณภาพจะสู้ของเดิมที่เอลลี่ใช้อยู่ไม่ได้เลย ฮั่นอวี่จึงต้องรีบปัดความคิดที่ดูเกินตัวนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

"จนชะมัด! หรือว่าการจะแข็งแกร่งขึ้นได้ มันต้องใช้เงินฟาดจริงๆ?!"

ห้าวันหลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฮั่นอวี่เพิ่งจะกลับจากการวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เขาก็ได้รับสายจากเจียงจื่อฉี

"ฮั่นอวี่! ท็อปเท็น! ติดท็อปเท็นแล้ว! เร็วเข้า รีบไปดูประกาศ ผลสอบออกแล้ว!"

"ท็อปเท็นอะไร?" ท็อปเท็นระดับประเทศหรือระดับมณฑล? "โอเค เดี๋ยวฉันไปเช็คเอง"

ฮั่นอวี่อาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์ทางการเพื่อตรวจสอบผลการสอบในปีนี้

เมื่อเปิดหน้าต่างประกาศผลการสอบลำดับรายชื่อ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแถบรายชื่อสีเทาตัวหนา

นี่คือรายชื่อของนักเรียนที่ต้องทิ้งร่างไว้ใน 【 ดันเจี้ยน 】 ตลอดกาลจากการสอบครั้งนี้

ที่ท้ายรายชื่อมีข้อความระบุว่า: เหล่าวีรชนจะได้รับการจดจำตลอดกาล

ฮั่นอวี่ลองนับรายชื่อดูคร่าวๆ พบว่ามีมากกว่าสองร้อยคน ซึ่งมากกว่าปีที่แล้วหลายสิบคน เห็นได้ชัดว่าความยากของดันเจี้ยนในครั้งนี้เพิ่มสูงขึ้น และอัตราการสูญเสียก็เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

"ความยากของการทดสอบจู่ๆ ก็พุ่งสูงขึ้น? จำนวนมอนสเตอร์กลายพันธุ์ก็เพิ่มขึ้นกะทันหัน หรือว่าคลื่นสัตว์ร้ายครั้งที่สี่กำลังจะมา?" แม้แต่ผู้เล่นเลเวลต่ำอย่างฮั่นอวี่ก็ยังสัมผัสได้ว่าโลกกำลังเปลี่ยนไปและอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ

ฮั่นอวี่เลื่อนดูรายชื่อลงไปด้านล่าง จนกระทั่งพบลำดับการจัดอันดับ

รายชื่ออันดับหนึ่งคือตัวเขาเอง:

【 ฮั่นอวี่: เลเวล 12 《 ซัมมอนเนอร์ 》 —— โรงเรียนมัธยมตงหัว เมืองไห่ 】

【 อันดับ: ติดท็อป 10 ระดับประเทศ : อันดับ 1 ของมณฑลหนานหมิง 】

【 เวลาที่ใช้: 55:01:39 】

ตามธรรมเนียมแล้ว อันดับท็อปเท็นระดับประเทศจะไม่มีการจัดลำดับก่อนหลังที่แน่ชัด เพราะแต่ละคนในสิบอันดับแรกต่างก็มีจุดเด่นที่กินกันไม่ลง ทำให้คณะกรรมการจัดอันดับได้ยาก

แต่การถูกจัดไว้ในลำดับแรกสุด อาจสะท้อนถึงความคิดเห็นของกรรมการบางคนได้เช่นกัน

พูดตามตรง ฮั่นอวี่ไม่ได้คาดหวังว่าจะติดท็อปเท็น และเวลา 55 นาทีที่เขาทำได้ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก

ผู้เล่นที่อยู่ลำดับถัดจากเขาเคลียร์เกมได้ในเวลาเพียง 45 นาที ซึ่งหมายความว่าคนเหล่านั้นคงทำคะแนนในด้านอื่นๆ ได้ดีเยี่ยมเช่นกัน

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าดันเจี้ยนของฉันมันผิดปกติ! แทบจะตายอยู่ในนั้นแล้ว" ฮั่นอวี่รู้ซึ้งถึงเหตุผลดี เขาไม่รู้ว่าควรเรียกมันว่าโชคร้ายหรือโชคดีที่ต้องไปเจอกับดันเจี้ยนที่เกิดการกลายพันธุ์

หากการกลายพันธุ์สมบูรณ์ เลเวลที่แนะนำสำหรับ 《 ดันเจี้ยนปีศาจแมว 》 แห่งนี้คงพุ่งไปถึงเลเวล 15

อย่างไรก็ตาม การเคลียร์ด่านที่ยากระดับนั้นได้สำเร็จ ก็ช่วยฉุดคะแนนของเขาให้พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างมหาศาล

ฮั่นอวี่เลื่อนดูต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พบชื่อของเจียงจื่อฉีอยู่ที่ลำดับ 99

ครั้งนี้เจียงจื่อฉีไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือมากนัก และเนื่องจากพรสวรรค์ของเธอเป็นแบบที่เก่งในช่วงท้ายเกม อันดับของเธอจึงไม่ได้สูงมาก

แต่เธอก็ยังสามารถเบียดเข้าไปอยู่ใน 100 อันดับแรกได้ ซึ่งเพียงพอที่จะเลือกเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งใดก็ได้ในอาณาจักรต้าฮั่น

ฮั่นอวี่อารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือน ถือเป็นความสำเร็จที่เกินความคาดหมายจริงๆ

"มาดูกันดีกว่าว่าเราจะได้รางวัลเท่าไหร่ ครั้งนี้แหละที่จะรวยจริงๆ สักที"

แต่ทว่า ในขณะที่ประกาศผลถูกปล่อยออกมา โลกอินเทอร์เน็ตก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่

เมืองเล็กๆ อย่างเมืองไห่ กลับสามารถปั้นนักเรียนที่สอบได้อันดับหนึ่งของมณฑล และติดท็อปเท็นระดับประเทศได้

แถมยังเป็นคลาสอาชีพขยะอย่าง... 《 ซัมมอนเนอร์ 》!