ระบบผิดศีล 055 ใจมิอาจนับคำนวณ
ระบบผิดศีล 055 ใจมิอาจนับคำนวณ
ระบบผิดศีล 055 ใจมิอาจนับคำนวณ
ชิ้งซึงเล่าเรื่องราวที่ฮ้งป้ากระทำในช่วงหลายปีมานี้ให้นิยบฮวงฟัง จากนั้นก็ทุบหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ฮ้งป้ามันใช้ประโยชน์จากพวกเจ้า และก็ใช้ประโยชน์จากข้า พวกเราเป็นเพียงเครื่องมือให้มันบรรลุความเป็นใหญ่เท่านั้น”
ตั้งมิกดื่มชาในถ้วยจนหมดสิ้น แม้แต่เก๋ากี้ก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่า เคี้ยวจนหมดทุกเม็ด จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างเนิบนาบ
“เช่นนั้นเจ้าจะจัดการกับฮ้งป้าหรือ?”
ชิ้งซึง: “ฮ้งป้าเป็นอาจารย์ข้า มีบุญคุณเลี้ยงดูสั่งสอนข้ามา หลายปีมานี้ เขาบัญชาให้ข้าทำเรื่องชั่วร้ายมาไม่น้อย ข้าล้วนยอมรับ ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณของเขา แต่สิ่งที่เขาไม่ควรทำอย่างยิ่ง คือการใช้ประโยชน์จากขงชื้อ!”
โฉมงามมักนำภัยพิบัติ ขงชื้อสาวใช้แห่งสมาคมเทียนเหี่ยผู้นี้ ทำให้ชิ้งซึงและโป่วเกียฮุ้นสองคนรักนางจนแทบเป็นแทบตาย แต่นางกลับรักนิยบฮวง
ช่างเป็นเรื่องที่ตัดไม่ขาด สางไม่ออกโดยแท้
ความรักที่ชิ้งซึงมีต่อขงชื้อไม่ได้น้อยไปกว่าโป่วเกียฮุ้น ดังนั้นหลังจากที่ได้รู้ความจริง จึงคิดที่จะล้างแค้นให้ขงชื้อ
“ศิษย์น้องฮวง หากเจ้ายังนับถือข้าเป็นศิษย์พี่ หาก... หากเจ้าก็ไม่ต้องการให้คนอย่างฮ้งป้าครองความเป็นใหญ่ในยุทธภพมณฑลเหยี่ยนโจว เจ้า... จะยอมลงมือหรือไม่?”
นิยบฮวงลังเลอยู่บ้าง ชิ้งซึงจึงรีบตีเหล็กเมื่อยังร้อน
“คำทำนายที่นี่พู่สักมอบให้ฮ้งป้า บุนทิ้วทิ้วเป็นคนบอกข้า เขาเพียงแค่ล่วงรู้คำทำนาย แต่ฮ้งป้ากลับคิดจะฆ่าเขา เขาเพื่อรักษาชีวิตรอด จึงได้บอกทุกอย่างแก่ข้า พวกเราสามศิษย์พี่น้องถูกฮ้งป้าปั่นหัวเล่นอยู่ในกำมือ ข้าเกลียดศิษย์น้องฮุ้น ศิษย์น้องฮุ้นเกลียดเจ้า แต่ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแล้ว ข้าไม่โทษศิษย์น้องฮุ้น และก็ไม่โทษเจ้า!”
“ศิษย์พี่ซึง!”
นิยบฮวงมองใบหน้าที่จริงจังและโกรธเกรี้ยวของชิ้งซึง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรดี
ในบรรดาสามคนฮวงฮุ้นซึง หากจะพูดถึงความเจ็บปวดในใจ เกรงว่าคงจะเป็นชิ้งซึงที่เจ็บปวดที่สุด
ชะตากรรมระหว่างฮวงฮุ้นและฮ้งป้า เดิมทีไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย
เขาควรจะเป็นศิษย์ที่ฮ้งป้าให้ความสำคัญที่สุด
แต่สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ถูกใช้งานตามใจชอบ และถูกทอดทิ้งตามใจชอบ
นิยบฮวงลุกขึ้นยืน
“ได้ ข้าตกลงกับเจ้า!”
ชิ้งซึงดีใจอย่างยิ่ง: “ยอดเยี่ยม บุนทิ้วทิ้วไปตามหาศิษย์น้องฮุ้นแล้ว พวกเราจะรอพวกเขาที่หมู่บ้านฮ่องโคย เมื่อพวกเขามาถึง ก็จะร่วมกันวางแผนการใหญ่!”
ตั้งมิกที่อยู่ด้านข้างกระแอมสองครั้ง
“เอ่อ... ข้าก็ช่วยได้นะ”
ชิ้งซึงมองตั้งมิกแวบหนึ่ง ป้องมือคารวะกล่าวว่า
“คุณชายมิก ข้าชิ้งซึงขอบคุณในความหวังดีของท่าน แต่นี่เป็นความแค้นระหว่างพวกเราสามศิษย์พี่น้องกับฮ้งป้า ท่าน...”
ตั้งมิก: “ข้ากับฮ้งป้าไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน ย่อมไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของพวกท่านแน่นอน แต่ในมือของฮ้งป้ามีสิบสองมารเทียงตี้ซ่อนอยู่ เจ้าคงจะรู้ใช่หรือไม่?”
ชิ้งซึง: “เพิ่งจะทราบเมื่อไม่นานมานี้”
ตั้งมิก: “ข้ากับสิบสองมารเทียงตี้มีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง พวกท่านไปหาเรื่องฮ้งป้า ข้าก็จะได้ไม่ต้องเกรงใจพอดี”
ชิ้งซึงลังเลเล็กน้อย
“คุณชายมิก ฮ้งป้า... ไม่ใช่คนใจกว้าง ท่าน...”
ตั้งมิก: “ไม่เป็นไร ขอเพียงข้าไม่ปรากฏตัวต่อหน้าฮ้งป้าก็พอแล้ว”
นิยบฮวง: “ศิษย์พี่ซึง คุณชายมิกไม่ทำร้ายพวกเราหรอก ว่าไปแล้ว เมื่อหลายวันก่อนข้าได้พบวาสนาบางอย่าง ยังต้องขอบคุณคุณชายมิก”
“ถึงจะเป็นเช่นนั้น พวกเรา...”
ชิ้งซึงยังกล่าวไม่ทันจบ นอกห้องก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น
“นายน้อยซึง นายน้อยฮวง พวกท่านอยู่ที่ใด ช่วยด้วย”
ชิ้งซึง: “เป็นบุนทิ้วทิ้ว!”
ทั้งสามคนเดินออกไปนอกห้อง ก็เห็นบุนทิ้วทิ้ววิ่งโซซัดโซเซมา
“โอย นายน้อยซึง นายน้อยฮวง ข้ากับนายน้อยฮุ้นถูกสะกดรอยตาม ฮ้งป้า... ฮ้งป้ากำลังจะมาแล้ว!”
ชิ้งซึงตกใจอย่างยิ่ง: “อะไรนะ? ศิษย์น้องฮุ้นอยู่ที่ใด?”
บุนทิ้วทิ้ว: “อยู่บนเนินเขาทางทิศเหนือ ข้าบุนทิ้วทิ้วอุตส่าห์หนีเอาชีวิตรอดมาได้ เพื่อมาส่งข่าวให้พวกท่าน...”
นิยบฮวงรีบกล่าว
“ศิษย์พี่ซึง ไป พวกเราไปช่วยศิษย์พี่ฮุ้นกัน!”
ชิ้งซึง: “ไม่คิดว่าฮ้งป้าจะมาเร็วถึงเพียงนี้ เอาเถิด วันนี้ ก็จะสะสางบุญคุณความแค้นให้สิ้นสุดไปพร้อมกัน!”
ตั้งมิกกล่าวอย่างสบายๆ: “ข้าไม่ไปแล้ว ข้าบอกแล้วว่าจะไม่เผชิญหน้ากับฮ้งป้า ฮ้งป้าไม่ปล่อยบุนทิ้วทิ้วไปแน่ ข้าจะเฝ้าเขาอยู่ที่นี่ คนที่ไล่ล่ามา ข้าจัดการเอง”
ชิ้งซึงและนิยบฮวงกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปยังเนินเขาทางทิศเหนือทันที
บุนทิ้วทิ้วยืนอยู่ที่เดิม มองตั้งมิกพลางยิ้มแหยๆ ไม่หยุด
“คุณ... คุณชายมิก”
ตั้งมิก: “ดื่มชาหรือไม่?”
บุนทิ้วทิ้ว: “...”
ตั้งมิกเห็นท่าทางอึดอัดของบุนทิ้วทิ้ว ก็อดหัวเราะไม่ได้
“อย่าตื่นเต้นไป ฝ่ามือสลายกระดูกเป็นของปลอม เห็นแก่ที่เจ้าเคยยอมมอบแผนที่ให้อย่างว่าง่าย วันนี้คุณชายผู้นี้จะรักษาชีวิตเจ้าไว้”
บุนทิ้วทิ้วดีใจอย่างยิ่ง: “โอย ขอบคุณคุณชายมิก! ขอบคุณคุณชายมิก! คุณชายมิกท่านปวดไหลหรือไม่? ผู้น้อยจะนวดให้ท่าน...”
เป็นไปตามที่ตั้งมิกคาดการณ์ ไม่นานนัก จั๊วทั่มฮวย หนึ่งในสิบสองมารเทียงตี้ ก็พาศิษย์สมาคมเทียนเหี่ยสิบกว่าคนมาถึงหมู่บ้านฮ่องโคย
ตั้งมิก: “โย่ บุนทิ้วทิ้ว เจ้าช่างมีหน้ามีตานักนะ ถึงกับทำให้สิบสองมารเทียงตี้ต้องมาไล่ล่าเจ้าได้”
บุนทิ้วทิ้วเหงื่อเย็นไหลซึม: “คุณชายมิก ท่านต้องระวังตัวด้วยนะ”
จั๊วทั่มฮวยพอเห็นตั้งมิก ก็ตกใจจนถอยหลังกรูด
“แย่แล้ว ถอย!”
จั๊วทั่มฮวยเคยปะทะกับตั้งมิกซึ่งๆ หน้ามาแล้ว
ตั้งมิกที่อยู่ระดับเป็นตายระยะสูงสุดยังสามารถข้ามระดับใหญ่มากดดันเขาได้อย่างอยู่หมัด อาศัยแค่พวกไร้ประโยชน์สิบกว่าคนที่เขาพามาเนี่ยนะ...
ตั้งมิกหัวเราะลั่นพร้อมกับใช้วิชาจับมังกร ดูดอาวุธทั้งหมดที่ลูกสมุนสิบกว่าคนข้างหลังจั๊วทั่มฮวยถืออยู่เข้ามา จากนั้นก็เหวี่ยงออกไปทั้งหมด
ลูกสมุนสิบกว่าคนล้มตายไปกว่าครึ่งในทันที!
ตั้งมิกตบมือ
“เพิ่งจะมาถึง เหตุใดจึงรีบไปเล่า?”
“ระดับไร้ลักษณ์! เจ้า... เจ้า... เจ้า...”
จั๊วทั่มฮวยตกใจจนหน้าซีดเป็นกระดาษ
ตอนอยู่ระดับเป็นตายก็สู้ตั้งมิกไม่ได้แล้ว ตอนนี้ตั้งมิกทะลวงสู่ระดับไร้ลักษณ์ จะไปสู้กับผีอะไรได้!
หากหนีช้าไป เกรงว่าชีวิตก็คงไม่เหลือ!
แต่สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จั๊วทั่มฮวยจะควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว
ตั้งมิกใช้ก้าววิชาตัวเบาดุจเงาตามตัว สองมือที่สวมถุงมือหมึกพันธนาการใช้วิชาหัตถ์กรงเล็บมังกรไม่หยุด
จั๊วทั่มฮวยเห็นว่าตนเองหนีไม่รอด ก็ปลุกความเหี้ยมโหดออกมา หันกลับไปใช้กระดาษกระบี่เคี้ยงคุ้งเตรียมสู้ตายกับตั้งมิก
แต่ระฆังทองและวิชาจับมังกรของตั้งมิกล้วนเป็นดาวข่มของกระดาษกระบี่เคี้ยงคุ้ง กระบวนท่าที่จั๊วทั่มฮวยถนัดที่สุดจึงไร้ผล หากว่ากันด้วยวิชาหมัดเท้าเพียงอย่างเดียว จั๊วทั่มฮวยสามคนก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตั้งมิก!
ตั้งมิกยึดหลักการรวดเร็วตัดสินแพ้ชนะ ตั้งแต่แรกก็ใช้พลังทั้งหมด
จับวายุ จับเงา ดีดฉิน บรรเลงเซ่อ สับคอ ทลายสุญตา โอบความบกพร่อง พิทักษ์รอยโหว่!
หัตถ์กรงเล็บมังกรแปดกระบวนท่าต่อเนื่อง เล่นงานจั๊วทั่มฮวยจนกระอักเลือดไม่หยุด แม้แต่ทิศเหนือยังหาไม่เจอ!
ลูกสมุนที่โชคดีไม่กี่คนที่เหลือเห็นหัวหน้าของตนถูกตั้งมิกซัดจนบาดเจ็บสาหัสในไม่กี่กระบวนท่า ก็ตกใจจนแทบฉี่ราด แม้แต่อาวุธก็ไม่กล้าเก็บ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไป
บุนทิ้วทิ้วที่อยู่ด้านหลังเห็นเช่นนั้น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“คุณชายมิกวรยุทธ์ยอดเยี่ยม! คุณชายมิกช่างเกรียงไกร!”
ตั้งมิกแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ล็อกคอหอยของจั๊วทั่มฮวย
“จั๊วทั่มฮวย พวกเจ้าสิบสองมารเทียงตี้ ครั้งนี้มากันกี่คน? บนตัว... มีพลุสัญญาณหรือไม่?”
ความสำเร็จศีลปาณาติบาต “สังหารยอดฝีมือ” ต้องการระดับไร้ลักษณ์สามคน จั๊วทั่มฮวย... นี่เพิ่งจะคนเดียวเท่านั้น
“หากเจ้ากล้าฆ่าข้า พวกเราเทียงตี้...”
แกร๊ก!
ตั้งมิกออกแรงที่มือ คอหอยของจั๊วทั่มฮวยก็ถูกบีบจนแหลก
ตั้งมิกหยิบพลุสัญญาณที่เอวของจั๊วทั่มฮวยออกมา กล่าวอย่างเรียบเฉย
“อยู่ในสถานการณ์ใดใจมิอาจนับคำนวณ ยังจะมาข่มขู่ข้าอีก...”
[จบตอน]