บทที่ 43 ทนทานทั้งน้ำและไฟ ไสหัวออกไปเสีย

"เจ้า..." ซั่งกวนหลิงหลานจ้องมองจิ่งเยวี่ยด้วยความตกตะลึง เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าหัวใจของตนกำลังพังทลาย ทุกคนต่างก็บอกว่าซั่งกวนหลิงหลานนั้นเย่อหยิ่งจองหองเพียงใด แต่ดูสิ คนที่เย่อหยิ่งอย่างแท้จริงยืนอยู่ตรงนี้นี่ไง

กว่าการเรียนจะสิ้นสุดลงก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว ทุกคนต่างทยอยกันกลับ และทันทีที่พวกนางเดินมาถึงประตูทางออก ก็เห็นรถม้าสีดำทะมึนของท่านอาเก้าจอดนิ่งสนิทอยู่ที่นั่น ทุกคนต่างตกตะลึง ท่านอาเก้ามารับจิ่งเยวี่ยด้วยองค์เองจริงๆ หรือนี่

จิ่งเยวี่ยเดินออกมาพร้อมกับซั่งกวนหลิงหลาน ก่อนที่นางจะเดินถึงประตู นางก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจด้วยความประหลาดใจ คิ้วของนางกระตุกเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดพาดผ่านเข้ามาในใจ

ได้โปรดเถอะ หวังว่าคงไม่ใช่รถม้าสีดำมืดมิดคันนั้นที่มารับนางหรอกนะ

มันน่าเกลียดจริงๆ นะ!

เหมือนก้อนถ่านที่เคลื่อนที่ได้ไม่มีผิด...

จิ่งเยวี่ยบ่นพึมพำกับตัวเองเงียบๆ จากนั้นจึงก้าวเดินออกจากประตูไป นางจ้องมองเซียวเฉินที่ยืนอยู่ข้างก้อนถ่าน... อ๊ะ ไม่ใช่สิ ข้างรถม้า ด้วยความท้อแท้ใจ แล้วกลอกตาใส่อย่างแรง บุรุษผู้นี้จะชอบสีดำอะไรนักหนา?

เขาจะใส่เสื้อผ้าสีดำก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ทำไมแม้แต่รถม้าก็ต้องเป็นสีดำด้วยเล่า!

"เซียวเฉิน ข้ามีเรื่องต้องพูดสักหน่อย" จิ่งเยวี่ยยืนอยู่ข้างเซียวเฉิน เงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

"หืม?" สีหน้าของเซียวเฉินเย็นชา สายตาที่เขาหรี่มองจิ่งเยวี่ยนั้นราวกับกำลังมองคนอื่น ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

"คราวหน้า หากท่านนำรถม้าคันนี้มาอีก ข้าจะจุดไฟเผามันให้วอดวายในคราเดียวเลย" จิ่งเยวี่ยเอ่ยอย่างดุดัน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางถลึงตาใส่รถม้าสีดำสนิทตรงหน้า

"เจ้าจะเผามันก็ได้นะ" เซียวเฉินปรายตามองจิ่งเยวี่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไป น้ำเสียงราบเรียบของเขาแว่วดังออกมา "รถม้าคันนี้ทำจากเหล็กนิล ทนทานต่อทั้งน้ำและไฟ"

"ว่ากระไรนะ!?" จิ่งเยวี่ยจ้องมองรถม้าที่ทำจากเหล็กนิลด้วยความตกตะลึง พลันรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาในทันที มันก็แค่รถม้าบุโรทั่งคันหนึ่ง จำเป็นต้องทำให้อลังการปานนี้เชียวหรือ?

"หากเจ้าไม่ขึ้นมา เปิ่นหวังจะไปแล้วนะ" คำพูดอันเฉยเมยของเซียวเฉินดังขึ้น จิ่งเยวี่ยจึงรีบตะเกียกตะกายขึ้นรถม้าในทันที นอกเหนือจากระยะทางที่ไกลโขกว่าจะเดินกลับไปถึงจวนท่านอ๋องแล้ว จิ่งเยวี่ยก็ไม่รู้ทางกลับจริงๆ ดังนั้นยอมขึ้นรถม้าไปแต่โดยดีจะดีกว่า

"เหตุใดท่านถึงไม่ถามล่ะว่าวันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง" จิ่งเยวี่ยกะพริบตาปริบๆ มองเซียวเฉิน นางเพิ่งจะเอาชื่อของเซียวเฉินไปแอบอ้างทำเรื่องแย่ๆ มานะ!

บางที... มันก็อาจจะถือว่าเป็นเรื่องแย่ๆ ได้ล่ะมั้ง!

"จะให้ถามสิ่งใดล่ะ" เซียวเฉินลืมตาขึ้น ทอดมองจิ่งเยวี่ยด้วยสายตาราบเรียบแล้วเอ่ย "ถามว่าวันนี้เจ้าไปแย่งความโดดเด่นผู้อื่นมาได้อย่างไรน่ะหรือ หรือถามว่าเจ้าเอาชนะทุกคนได้อย่างไร หรือว่า... เจ้าเอาชื่อเปิ่นหวังไปแอบอ้างพูดจาเหลวไหลอันใดไว้ล่ะ"

"แค่กๆ... ข้าไม่ได้พูดจาเหลวไหลเสียหน่อย" จิ่งเยวี่ยสำลักคำพูดของเซียวเฉิน ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง "ข้าพูดความจริงแท้แน่นอนต่างหาก มันก็แค่เป็นความจริงที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นจริงเท่านั้นเอง!"

เซียวเฉินหรี่ตามองสีหน้าจริงจังของจิ่งเยวี่ย มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหลับตาลง ทำราวกับว่าจะไม่สนใจนางอีกต่อไป

"นี่! ท่านจะมาเมินข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ! ลุกขึ้นมาคุยเรื่องรถม้ากันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลย!" จิ่งเยวี่ยมองดูเซียวเฉินที่หลับตาและผล็อยหลับไปอีกครั้ง พลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที บุรุษผู้นี้ง่วงนอนขนาดนั้นเชียวหรือ? เหตุใดเขาถึงได้เอาแต่นอน นอน แล้วก็นอน?

"ท่านคิดได้อย่างไรถึงได้นำรถม้าสีดำมอซอเช่นนี้ออกมาวิ่งบนถนน" จิ่งเยวี่ยกล่าวหา

"ท่านไม่คิดว่ามันน่าเกลียดมากหรือยังไงกัน" จิ่งเยวี่ยยังคงเอ่ยต่อไป

"แล้วก็อีกอย่างนะ..."

"ไสหัวออกไป" เซียวเฉินลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาถลึงตามองจิ่งเยวี่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายกดดันอันเยือกเย็นจนน่าขนลุก คำพูดของจิ่งเยวี่ยจุกอยู่ที่คอหอยในทันที