บทที่ 121 - เทพสงครามบนรถเข็น

บทที่ 121 - เทพสงครามบนรถเข็น

สำหรับสิ่งมีชีวิตอันเดดระดับเจ็ดขึ้นไปยังพอว่า พวกมันสามารถสละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ตัดส่วนที่สัมผัสกับธาตุแสงขั้นสุดยอดทิ้งไปแล้วงอกขึ้นมาใหม่ได้

สีเทาที่เกาะติดแน่นราวกับปลิงหยั่งรากลึกยังสามารถค่อยๆ กลืนกินให้กลมกลืนไปได้ ไม่ถึงกับถูกบั่นทอนอายุขัยไปในคราวเดียว

ทว่าสิ่งมีชีวิตอันเดดระดับหกหรือต่ำกว่านั้นกลับมีสภาพน่าเวทนากว่ามาก ภายใต้การประสานกันของแสงขั้นสุดยอดและพลังสีเทา พลังชีวิตของพวกมันดับสูญลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์แห่งครึ่งมิติวิญญาณแค้นโดยสมบูรณ์

ขณะเดียวกันนั้นเงาของเป้ยเป้ยก็เปิดโหมดโจมตีเต็มสูบ ไอหมอกสีเทาหม่นปกคลุมทั่วเรือนร่าง

ก้าวเดินออกไปไม่กี่ก้าวด้วยท่วงทำนองเปี่ยมจังหวะ สีเทาก็ปลิวหายไปกับสายลม เผยให้เห็นชุดเกราะและผ้าคลุมที่ก่อตัวขึ้นจากคริสตัลสีเทาโปร่งใส สะท้อนแสงแห่งยมโลกอันแปลกประหลาด ก่อนจะรวมตัวกันเหนือศีรษะกลายเป็นแผ่นผลึกทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด

สิ่งที่ทำให้เหล่าสิ่งมีชีวิตอันเดดประหลาดใจยิ่งกว่าคือ กระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกที่ควรจะตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เวลานี้กลับถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองเรืองรอง อันเป็นประจักษ์พยานแห่งธาตุแสงขั้นสุดยอด

กรรจ์——

ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นเนตรมังกรทอง เสียงมังกรคำรามดังกึกก้องสะท้านเก้าชั้นฟ้า เงาร่างมังกรทองสุกสกาวก่อตัวขึ้นจากเบื้องบน ค่อยๆ ชัดเจนราวกับมังกรแท้จุติลงมา

สีเหลืองสว่างและสีเทายมโลกแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน ทว่ากลับอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมกลืน แสงสว่างและพลังยมโลก ราชันมังกรแห่งแสงอยู่เบื้องบน เขตแดนวัฏสงสารยมโลกอยู่เบื้องล่าง

ภายใต้การผสานพลังทั้งสองรูปแบบ อานุภาพยิ่งทวีความรุนแรง ทำให้สิ่งมีชีวิตอันเดดระดับแปดหลายตนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

เมื่อมองดูเงาของเป้ยเป้ยชูกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกที่อาบยาพิษขึ้นมา แต่ละตนต่างสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทว่าก็มีความขลาดกลัวซ่อนเร้นอยู่

ความรู้สึกนั้นราวกับมนุษย์ที่เห็นคนอื่นถือไม้ถูพื้นเปื้อนสิ่งปฏิกูลมาไล่ฟาดตนเอง ราวกับลิโป้กลับชาติมาเกิด ราวกับเตียวหุยคำราม สีหน้าของพวกมันดูย่ำแย่ราวกับโดนไม้ถูพื้นเปื้อนสิ่งปฏิกูลฟาดเข้าที่หน้าจริงๆ

เงาของเป้ยเป้ยเป็นไปตามที่พวกมันคาดคิด เขากระชับกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกในมือแน่น ราวกับเทพมารจุติลงมาบนโลก ระเบิดพลังไร้เทียมทาน วิ่งตะบึงบุกทะลวงเข้าใส่ฝูงสิ่งมีชีวิตอันเดดพร้อมอาวุธเทวะในมือ

สิ่งมีชีวิตอันเดดต่างหวาดหวั่น ซ้ำยังขาดความสามัคคี จึงถูกเงาของเป้ยเป้ยที่บุกตะลุยไปข้างหน้าอย่างห้าวหาญเพียงลำพังฟาดฟันจนต้องถอยร่น ซ้ำยังก่อให้เกิดอุบัติเหตุเหยียบย่ำกันเองอย่างรุนแรงในหมู่สิ่งมีชีวิตอันเดดระดับล่าง

ทว่าเงาของเป้ยเป้ยก็มีเพียงตัวคนเดียว แต่จำนวนของสิ่งมีชีวิตอันเดดกลับมีมหาศาลไร้ที่สิ้นสุด

บริเวณสุดขอบเส้นขอบฟ้าอันห่างไกล มีสิ่งมีชีวิตอันเดดทยอยหลั่งไหลกันมาไม่ขาดสาย

ด้วยคำมั่นสัญญาจากปากของอีไลเคสผู้เป็นนายเหนือหัวแห่งอันเดด สิ่งมีชีวิตอันเดดแทบทั้งครึ่งมิติวิญญาณแค้นล้วนหมายปองตำแหน่งผู้สืบทอดราชันศักดิ์สิทธิ์แห่งวิญญาณแค้นอันดับหนึ่งที่อยู่บนตัวของเงาเป้ยเป้ย

พลังการรวมตัวของพวกมันเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ทว่าพลังของเงาเป้ยเป้ยกลับยิ่งใช้ยิ่งลดน้อยถอยลง

ในที่สุดก็ปรากฏผู้กล้าอันเดดตนแรกในหมู่พวกมัน เขากัดฟันทนต่อความรังเกียจที่มีต่อไม้ถูพื้นเปื้อนสิ่งปฏิกูล... อา ไม่ใช่สิ กัดฟันทนต่อความรู้สึกไม่สบายตัวที่เกิดจากกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกที่ปนเปื้อนธาตุแสง แล้วพลิกสถานการณ์บุกสวนกลับ

เมื่อมีเขานำทัพ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปในพริบตา ฝ่ายรุกและฝ่ายรับสลับตำแหน่งกัน

ในท้ายที่สุดกองทัพพันธมิตรอันเดดที่มีกำลังพลมหาศาลก็สามารถบดขยี้เงาเป้ยเป้ยที่มีเพียงกำลังเล็กน้อยได้สำเร็จ

ผู้กล้าตนแรกที่ลุกขึ้นสู้เป็นสิ่งมีชีวิตอันเดดระดับเจ็ด นัยน์ตาขนาดใหญ่เป็นพิเศษของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

เพราะมันได้รับรางวัลของการเป็นผู้กล้าคนแรกที่กล้าทำเรื่องท้าทาย นั่นคือกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกที่เปื้อนสิ่งปฏิกูล

มันใช้สองมือประคองขึ้นอย่างตื่นเต้น ชูขึ้นเหนือศีรษะ ถวายแด่เบื้องบน คุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น

"นายเหนือหัวแห่งอันเดดผู้ยิ่งใหญ่ ข้าชนะแล้ว! ข้าสังหารเขาได้แล้ว!"

ท้องฟ้าที่ดำมืดมิดมีเสียงฟ้าร้องกึกก้อง เมฆสายฟ้าม้วนตัวหนาแน่น

"ไม่"

"เขายังไม่ตาย"

สิ้นเสียงนั้น สิ่งมีชีวิตอันเดดระดับเจ็ดที่คุกเข่าอยู่ก็รู้สึกได้ทันทีว่ากระบี่กางเขนคริสตัลสีเทาในมือขยับแล้ว!

ฉัวะ!

ในชั่วพริบตาที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้กล้าอันเดดที่กล้าบุกเบิกเป็นคนแรกก็ถูกกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกบั่นคอขาดสะบั้น

จากนั้นกระบี่กางเขนก็พุ่งไปยังจุดที่เงาเป้ยเป้ยล้มลง แทงทะลุเงาสีดำเงาหนึ่งบนพื้น เมื่อมองจากรูปลักษณ์ภายนอก เงานั้นมีความคล้ายคลึงกับเป้ยเป้ยถึงแปดเก้าส่วน

เมื่อตัวกระบี่จมมิดลงไป เงานั้นก็ราวกับสิ่งมีชีวิต มันหยัดกายลุกขึ้นยืน

นัยน์ตามังกรทองยังคงเปี่ยมล้นด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ไร้ซึ่งความเหน็ดเหนื่อย มือกระชับกระบี่กางเขนบทกวีรำพันแห่งยมโลกที่อาบไปด้วยแสงขั้นสุดยอด พุ่งทะยานเข้าฟาดฟันกองทัพพันธมิตรอันเดดอย่างดุดันอีกครา ดุดันไม่เกรงกลัวสิ่งใด พละกำลังมิได้ด้อยไปกว่าครั้งก่อนเลยแม้แต่น้อย

ในชั่วพริบตาเดียวก็เกิดการปะทะกันในระยะประชิดแล้ว

สิ่งมีชีวิตอันเดดส่วนใหญ่ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมาจากเหตุการณ์ศพคืนชีพของเงาเป้ยเป้ย ก็ถูกกระบี่กางเขนสับจนร่างระเบิดแหลกเป็นเสี่ยงๆ

ถึงตอนนี้ต่อให้มีสิ่งมีชีวิตอันเดดอยากจะถอนตัวจากการต่อสู้ก็สายเกินไปเสียแล้ว เทพแห่งการสังหารแต่โบราณกาลเบื้องหน้านี้คล้ายกับยิ่งสู้ยิ่งคึกคะนอง!

ในหัวของพวกมันส่วนใหญ่ล้วนผุดความสงสัยอันเคียดแค้นขึ้นมา

ด้วยเหตุใดกัน?!

ผู้สืบทอดตำแหน่งราชันศักดิ์สิทธิ์แห่งวิญญาณแค้นอันดับหนึ่งตรงหน้านี้ เหตุใดจึงมีความเป็นอันเดดเสียยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตอันเดดอย่างพวกมันอีกล่ะ?!

หลังจากถูกสังหาร เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้

ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือตอนที่เขากลับมา เขาก็ยังคงเป็นเขาคนเดิม คนที่มีพลังชีวิตและพลังต่อสู้เต็มเปี่ยม

ต้องรู้ก่อนว่าพวกมันที่ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอันเดดอมตะ หลังจากถูกฆ่าแล้วกลับคืนสู่ครึ่งมิติวิญญาณแค้น ก็ยังต้องใช้เวลาไม่รู้กี่ปีจึงจะฟื้นฟูสติปัญญาและตบะขึ้นมาใหม่ได้ ส่วนตำแหน่งเดิมนั้นก็ถูกคนอื่นแย่งชิงไปนานแล้ว

สิ่งมีชีวิตอันเดดแทบทุกตนล้วนมีนิสัยเหมือนกันอย่างหนึ่ง การได้เห็นเผ่าพันธุ์เดียวกันได้ดิบได้ดีนั้นชวนให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่าการถูกลดขั้นเสียอีก

ภายในสนามรบ เงาเป้ยเป้ยที่เปล่งประกายเจิดจ้าเป็นครั้งที่สอง ยังคงถูกกองทัพพันธมิตรอันเดดที่มีจำนวนมหาศาลรุมสังหาร

เงาเป้ยเป้ยรุ่นที่สอง ร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็วด้วยน้ำมือของกองทัพพันธมิตรอันเดดที่ถาโถมเข้ามาประดุจคลื่นมหาสมุทร

ต่อจากนั้น เงาเป้ยเป้ยรุ่นที่สามก็ปรากฏตัวขึ้น

กองทัพพันธมิตรอันเดด: “......”

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

การที่เงาของเป้ยเป้ยสามารถฟื้นคืนชีพกลับมาได้อย่างต่อเนื่อง ล้วนต้องพึ่งพาเป้ยเป้ยซึ่งเป็นแก่นแท้แสงสว่างที่คอยให้การสนับสนุนอยู่อย่างปลอดภัย

ทว่าการสนับสนุนเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยน ร่างอมตะที่แตกต่างจากวิถีปกติเป็นเพียงแค่ไม่ตายเท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะไม่เหนื่อย หรือไม่มีการสูญเสียพลังงาน

การทำให้เงาฟื้นคืนชีพอย่างต่อเนื่องถือเป็นการเผาผลาญพลังงานอย่างมหาศาลสำหรับเป้ยเป้ย ไม่ว่าจะเป็นพลังกาย พลังใจ หรือพลังวิญญาณก็ตาม

ตัวเขาในยามนี้เรียกได้ว่าอ่อนแอจนแทบดูไม่ได้ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคุณชายไร้เรี่ยวแรงก็ไม่ปาน

จางเล่อเซวียนที่คอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงของเขาอยู่ด้านข้าง ได้หยิบของเก่าชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บอุปกรณ์วิญญาณของเป้ยเป้ย

รถเข็นคันหนึ่งที่สร้างจากกิ่งก้านของพฤกษาทองคำโบราณ อดีตพาหนะประจำตัวของมู่เอิน หลังจากที่เป้ยเป้ยรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังหายขาดแล้ว พาหนะชิ้นนี้ก็ถูกเก็บไว้ในแหวนเก็บอุปกรณ์วิญญาณของเขามาโดยตลอด นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้หยิบมาใช้ประโยชน์

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเชี่ยวชาญในการกางรถเข็นของนาง มุมปากของเป้ยเป้ยก็อดกระตุกไม่ได้ เขาก็แค่อ่อนเพลียนิดหน่อย ไม่ได้พิการเสียหน่อย ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นเทพสงครามบนรถเข็นเลยนี่

ในฐานะแก่นแท้แสงสว่าง ต่อให้เขาต้องฝืนทนต่อความอ่อนแอ แล้วควบม้าสู้ต่ออีกสามร้อยกระบวนท่าก็ไม่มีปัญหาแม้แต่นิดเดียว

"เล่อเซวียน ข้า..."

ทว่าเขาเพิ่งเอ่ยไปได้ไม่กี่คำ ก็สัมผัสได้ถึงสายลมอันหอมหวนพัดผ่านใบหน้า ริมฝีปากถูกนิ้วเรียวงามกดทับเอาไว้

น้ำเสียงจริงจังและไม่อาจโต้แย้งได้ดังเข้าโสตประสาท

"ฟังข้า!"

"เจ้าในฐานะหัวหน้าทีมของสถาบันสื่อไหลเค่อ ตัวแทนภาพลักษณ์อันดับหนึ่งของสถาบัน"

"เกิดตอนกำลังเดินๆ อยู่แล้วเงาทางฝั่งนั้นต้องการคืนชีพขึ้นมา ขาเจ้าเกิดอ่อนแรงล้มหน้าคะมำไป ภาพลักษณ์ของสถาบันก็ป่นปี้กันพอดี"

[จบแล้ว]