บทที่ 540: เงามืดจากพหุจักรวาล (ฟรี)

หลังจากได้ยินแบบนั้น บรูซก็เงียบไปพักหนึ่ง

เขารู้ตัวดีว่า ตัวเขาไม่มีสิทธิ์ไปบังคับให้คลาร์กใช้ชีวิตตามแนวคิดของตัวเอง

แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังโกรธอยู่ดี

มันชัดเจนมากว่าคลาร์กมีพลังที่จะหยุดเรื่องเลวร้ายพวกนี้ได้ และเขาก็อยู่ที่เกิดเหตุ

แค่ยื่นมือไปช่วยนิดเดียว เขาก็สามารถช่วยชีวิตคนพวกนั้นได้แล้ว แต่เขากลับไม่ทำ!

กลับปล่อยให้พวกอาชญากรทำตามอำเภอใจ!

บรูซรับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!

“ยังรับไม่ได้อีกเหรอ?” คลาร์กแสยะยิ้ม แล้วส่ายหัวพร้อมพูดว่า:

“บรูซ นายต้องเข้าใจว่าบนโลกนี้ นายเปลี่ยนความคิดของทุกคนไม่ได้ ไม่ว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยคน ไม่ว่าจะอยากยื่นมือเข้าหรืออยากยืนดูเฉยๆ มันเป็นเสรีภาพของแต่ละคนทั้งนั้น”

“ถ้านายยังยืนกรานว่าฉันทำผิดล่ะก็......”

“ก็เป็นสิทธิ์ของนายเหมือนกัน!”

บรูซ: “......”

แบร์รี่ที่อยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ แล้วก็เงียบไปเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ตอนนั้นเอง;

“ถึงสิ่งที่นายพูดจะถูกต้อง แต่ฉันก็ยังรับไม่ได้กับสิ่งที่นายทำอยู่ดี”

บรูซเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า:

“ดูเหมือนว่า เราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกแล้วล่ะ!”

คลาร์กยิ้มแบบไม่แคร์

“หวังว่าพวกเราจะไม่กลายเป็นศัตรูกันในอนาคตนะ”

“หวังว่าแบบนั้น...”............

ไม่กี่วันต่อมา ที่คฤหาสน์เวย์น

วันนี้ คฤหาสน์เวย์นต้อนรับแขกพิเศษกลุ่มหนึ่ง

นอกจากคาเอลที่บอกไว้แต่แรกว่าจะมาเยี่ยม พร้อมกับซูเปอร์แมนจากโลกอื่น ก็ยังมีอีกหนึ่งชายแกร่งจากก้นมหาสมุทร ราชาแห่งท้องทะเล อาเธอร์ หรืออควาแมน!

ทั้งสามมาถึงคฤหาสน์เวย์นพร้อมกัน และมีบรูซ เวย์น กับแบร์รี่ที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน ออกมาต้อนรับ

“ซูเปอร์แมน! นายก็มาด้วยเหรอ!!”

พอแบร์รี่เห็นซูเปอร์แมน เขาก็รีบวิ่งเข้ามาทักด้วยสีหน้าดีใจสุดขีด เขาจำอีกฝ่ายได้แน่นอน เพราะทั้งสองเป็นซูเปอร์ฮีโร่จากโลกเดียวกัน และมักจะเจอกันตามงานประชุมฮีโร่หรือเวลารับมืออาชญากร

แถมซูเปอร์แมนยังเป็นฮีโร่ที่แบร์รี่ชื่นชมมากอีกด้วย ถึงเขาจะไม่ได้เกิดบนโลก แต่เขารักดาวดวงนี้มากกว่าคนบนโลกหลายๆ คนซะอีก

“แบร์รี่ นายก็มาด้วยเหรอ!”

ซูเปอร์แมนเองก็ดีใจมากที่ได้เจอแบร์รี่

ใช้สำนวนเปรียบเทียบก็ประมาณว่า เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนในต่างแดน

แม้ว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาจะได้พูดคุยกับซูเปอร์แมนของโลกนี้และตกลงกันได้หลายอย่าง และเริ่มคุ้นเคยกับโลกนี้แล้ว

แต่เอาเข้าจริง การต้องสนิทกับอีกเวอร์ชั่นของตัวเองมันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี ซูเปอร์แมนเลยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

แต่พอมาเจอเพื่อนเก่าจากโลกเดิมที่คุ้นเคย ความรู้สึกก็ดีขึ้นทันตา

รอยยิ้มแบบนี้แสดงออกจากใจจริง ไม่ใช่แกล้งทำแน่นอน!

ในขณะที่ซูเปอร์แมนกับแบร์รี่กำลังทักทายกัน คาเอลก็พาอาเธอร์ตรงเข้าไปหาบรูซ

“บรูซ เวย์น เราต้องคุยกันหน่อย”

คาเอลพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

บรูซก็มองเขากลับด้วยแววตาจริงจังเช่นกัน

ซูเปอร์แมน...

แม้ว่าในโลกนี้ยังไม่มีเหตุการณ์ต่อสู้ระหว่างซูเปอร์แมนกับพวกคริปโตเนียนเกิดขึ้น แต่ในใจลึกๆ บรูซก็ยังคงระแวงซูเปอร์แมนอยู่เสมอ เพราะพลังของเขานั้นเหนือเกินกว่ามนุษย์ และเขาเองก็ไม่ได้เป็นชาวโลก

ซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะนิสัยบรูซก็เป็นแบบนี้แหละ

ต่อให้ในอนาคตจะคุ้นเคยกันมากแค่ไหน เขาก็จะยังวางแผนรับมือพวกฮีโร่พลังสูงไว้เสมอ เผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

หรือที่บรูซเรียกคือ “กันไว้ก่อน”

เพราะใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

แต่ในคอมิก บรูซของเราก็มักจะโดนแผนลับของตัวเองหลุดออกไปให้พวกตัวร้ายเอาไปใช้ย้อนใส่ฮีโร่

ถือเป็นจุดด่างที่ลบไม่ออกจริงๆ

แม้เหตุการณ์เหล่านี้จะยังไม่เกิดในโลกนี้ แต่คาเอลก็รู้ดีว่า เขาไม่มีทางไว้ใจแบทแมนคนนี้ได้เต็มร้อย

บางที วันหนึ่งในอนาคต ถ้าอัลเฟรด บัตเลอร์ของเขามีพลังพิเศษขึ้นมา บรูซก็คงจะเตรียมแผนไว้รับมือด้วยเหมือนกัน!

แม้แต่อัลเฟรดที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก ยังต้องระวังตัว แล้วคนอื่นจะเหลือเหรอ? แต่...

คาเอลไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความไว้ใจจากบรูซ

เขาแค่อยากรวมพลังของคนที่มีอยู่ เพื่อเตรียมรับมือภัยพิบัติที่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่

คาเอลไม่รู้เลยว่าจะมีพวกจากโลกอื่นมาอีกกี่คน?

ในนั้นจะมีฮีโร่กี่คน?

แล้วจะมีพวกวายร้ายอีกเท่าไหร่?

เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมไว้ก่อน

คลาร์กเป็นไม้ตายสุดท้ายที่เขาเตรียมไว้ ถ้าไม่จำเป็น เขาไม่อยากให้คลาร์กลงมือ เพราะนี่คือโลกของเขา และเขาในฐานะซูเปอร์แมนของโลกนี้ ต้องเป็นคนปกป้องมันเอง

ไม่ใช่พึ่งพาพลังของคนอื่น! แต่ก็แน่นอนว่า...

คาเอลไม่ใช่คนหัวแข็งขนาดนั้น

ถ้าสถานการณ์มันแย่จริงๆ เขาก็จะขอให้คลาร์กช่วยแน่ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น...

เขาต้องลองทำเองก่อนสักตั้ง!

“เข้ามาคุยกันในบ้านดีกว่า”

บรูซพูดแล้วเดินนำพวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์......

ขณะที่คาเอลกำลังพาคนไปพบแบทแมนเพื่อหารือเรื่องตั้งกลุ่มคล้ายๆ จัสติสลีก เพื่อร่วมกันรับมือภัยคุกคามจากอีกโลก

คลาร์กก็บังเอิญเจอใครบางคนที่ทำให้เขาตกใจสุดขีด!

ตรงหน้าของเขา ชายร่างยักษ์สูงเกือบสามเมตร รูปร่างบึกบึน สวมเกราะโลหะเปิดเผยเนื้อหนัง เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวอย่างหนักแน่น

หมอนี่ทั้งรูปร่าง เกราะ และหน้าตา เหมือนธานอสมาก!

ตอนที่คลาร์กเห็นเขาครั้งแรก ชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวทันที

ดาร์คไซด์!

ดาร์คไซด์ เทพใหม่ผู้ทรงพลังสูงสุดและเจ้าแห่งโลกอพอคาลิปส์ พลังของเขาเหนือกว่าธานอสแม้จะมีหินอินฟินิตี้ครบทั้งหกด้วยซ้ำ เขาคือสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของจักรวาลตัวจริงเสียงจริง

แต่ที่ตลกคือ...

ในจักรวาล DC ดาร์คไซด์ไม่มีความสามารถในการบิน!?

จะเทพระดับจักรวาลแท้ๆ แต่ดันบินไม่ได้!!!

มันฟังดูน่าขันสุดๆ

แต่มันก็เกิดขึ้นจริงกับดาร์คไซด์ เหมือนอย่างที่ไซตามะเคยพูดไว้ว่า “มนุษย์จะบินได้ไง!”

แต่...

ดาร์คไซด์ก็ไม่ใช่มนุษย์นี่นา!

งั้นต่างดาวก็นับเป็นมนุษย์เหรอ?

หรือว่าคนที่ชื่อขึ้นต้นด้วย "มนุษย์" เท่านั้นถึงจะบินได้?

แล้วซูเปอร์แมนล่ะ บินได้ไง?

พูดตรงๆ คลาร์กก็รู้สึกว่าการออกแบบแบบนี้มันงงสิ้นดี

แต่คอมิกของ DC กับ Marvel ก็ชอบมีอะไรแบบนี้อยู่บ่อยๆ มีพลังระดับทำลายจักรวาล แต่ตัวเองโดนยิงตายด้วยกระสุนเม็ดเดียว

มีเยอะแยะไปหมด!

แล้วทำไมซูเปอร์แมนถึงฮิต?

ก็เพราะพลังของเขาไม่ได้ฉูดฉาด แต่สมดุลทุกด้าน

บางคนบอกว่าซูเปอร์แมนแพ้เวทมนตร์ง่าย...

ก็เพราะเขาไม่ใช่ตัวแทงค์ด้านเวทไง!

แต่ลองคิดถึงเลือดเขาดูสิว่าหนาขนาดไหน!!

ต้านเวทต่ำก็จริง แต่เทียบกับคนทั่วไปก็คือสูงมากอยู่ดี!

แถม HP หนาเท่าภูเขา ถึงจะโดนเวทแรงขนาดไหนก็ไม่สะเทือนหรอก

ถ้าค่าเลือดตั้งร้อยล้าน โดนเวทแรง 100 ดาเมจ จะเวททะลุหรือต้านไม่ได้ยังไง ก็ไม่มีผลอะไรอยู่ดี

เขาเร็วกว่าพวกนายเยอะ!

เมื่อเทียบกับฮีโร่หรือวายร้ายส่วนใหญ่ใน DC/Marvel แล้ว ซูเปอร์แมนก็คือเทพแห่งความสมดุล

แต่คนอื่นๆ น่ะเหรอ? จุดอ่อนเพียบ พอโดนเจาะก็แพ้ยับหมด!

ไม่งั้น...

แผนสำรองของแบทแมนจะมีไว้ทำไมล่ะ?

ส่วนดาร์คไซด์ก็คือหนึ่งในวายร้ายที่มีจุดอ่อนน้อยสุด

ถึงจะบินไม่ได้ แต่ก็มีเทคโนโลยีช่วย! แล้วก็...

ต่อให้บินไม่ได้ แต่โจมตีพวกบินได้ไม่ใช่เหรอ?

จะบินไปไหนก็หนีไม่พ้นอยู่ดี!

แต่สิ่งที่คลาร์กไม่เข้าใจก็คือ ทำไมดาร์คไซด์ถึงโผล่มาบนโลกตอนนี้?

ทั้งที่ตามเส้นเรื่อง หมอนี่ยังไม่ควรจะโผล่มาด้วยซ้ำ!

หรือว่า... เขาถูกดึงดูดโดยความผิดปกติของโลกตอนนี้?

คลาร์กคิดแล้วก็รู้สึกว่า อาจจะเป็นไปได้แค่ทางเดียวเท่านั้น

และตอนนี้ หมอนี่เดินมาทางเขาแบบตรงๆ ชัดเจนว่ามีเป้าหมายคือคลาร์ก

ไม่กี่วินาทีต่อมา;

ดาร์คไซด์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคลาร์ก ห่างกันแค่สามสี่เมตร แล้วมองเขาอยู่พักหนึ่ง... ก่อนจะพูดว่า:

“มนุษย์ เจ้าก็แข็งแกร่งดีนะ”

น้ำเสียงของดาร์คไซด์ทรงอำนาจโดยธรรมชาติ แฝงความกดดันราวกับมองโลกจากเบื้องบน ทำให้คนอื่นไม่กล้าสบตา

แต่พลังแบบนี้ ใช้กับคลาร์กไม่ค่อยได้ผลนัก

“นายเองก็ดีเหมือนกัน”

คลาร์กพูดนิ่งๆ

ดาร์คไซด์ยิ้มแสยะเล็กน้อย รอยยิ้มดูน่ากลัวนิดๆ

“น่าสนใจดีนะ ข้าไม่ได้เจอสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจแบบนี้มานานแล้ว!”

“อยากจะลองสู้กับข้าดูมั้ย?”

ดาร์คไซด์ส่งคำเชิญดวลให้คลาร์ก

สงสัยหมอนี่จะไร้เทียมทานมานานเกินไปแล้ว

เขาดูถูกคนที่อ่อนกว่า และคนระดับเดียวกันก็สู้จนเบื่อหมดแล้ว!

……….