บทที่ 510: ยูนิฟอร์มระดับแพลตตินัม (ฟรี)

“นี่แหละ” ไซตามะชี้ไปที่ชุดยูนิฟอร์มของตัวเองแล้วพูด

เยว่ปู้ฉุน: “???”

“ไซตามะ นั่นมันก็แค่ชุดของคุณเองไม่ใช่เหรอครับ?”

“ใช่” ไซตามะพยักหน้า “แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ”

เยว่ปู้ฉุนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ก็พยักหน้าแบบเข้าใจสุดๆ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้

ลุงเยว่เป็นคนมีศักดิ์ศรี ถึงจะงงแค่ไหนก็ต้องทำตัวเหมือนเข้าใจ ไม่งั้นกลัวไซตามะจะดูถูกว่าหัวช้า!

“ว่าแต่ นี่ยังมีอีกสองชิ้น คุณจะเอาไหม?” ไซตามะหยิบอุปกรณ์ระดับแพลตตินัมอีกสองชิ้นที่เขาไม่ได้ใช้แล้วยื่นให้

พอเห็นแสงแพลตตินัมที่ส่องออกมาเบาๆ จากอุปกรณ์ตรงหน้า เยว่ปู้ฉุนก็รู้สึกใจสั่นสุดๆ

พูดตรงๆ แค่ได้ชิ้นเดียว เอาไปขายในตลาดกิลด์ก็ได้แต้มสองแสนถึงสามแสนแน่ๆ แล้วถ้าได้สองชิ้นล่ะก็.......

เยว่ปู้ฉุนมือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น แต่สุดท้ายหลังจากลังเลอยู่นาน เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่เอาดีกว่าครับ ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย แค่ได้ศพมาก็พอใจมากแล้ว!”

เยว่ปู้ฉุนพยายามหักห้ามความโลภในใจ

ถึงจะอยากได้มากแค่ไหน แต่สติก็บอกเขาว่า ถ้ารับไว้ตอนนี้ก็เท่ากับหน้าไม่อาย กอบโกยจนเกินไป

ถึงเยว่ปู้ฉุนจะโลภ แต่เขาไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางทำให้ไซตามะมองว่าเขาเป็นคนตะกละเกินไปหรอก

อย่ามองว่าไซตามะดูบื้อๆ งงๆ ทั้งวัน เขาเป็นแบบนั้นก็เพราะไม่ค่อยแคร์อะไรต่างหาก ไม่ใช่เพราะโง่

ตรงกันข้ามเลย เขาเข้าใจทุกอย่างชัดเจน... แค่ขี้เกียจจะพูดเท่านั้นเอง

“ไม่เอาก็แล้วไป”

ไซตามะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่อยากได้ ก็เก็บอุปกรณ์สองชิ้นนั้นกลับไปทันที

แล้ว...

“สู้เสร็จแล้วโคตรหิวเลย! ไปหาอะไรกินกัน!”

เยว่ปู้ฉุน: “......”

เขาอยากจะบอกว่า... เมื่อกี้พวกเราก็เพิ่งกินไปนะ

แถมกินกันนานหลายชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาไม่หิวเลยสักนิด

แต่พอเห็นตาของไซตามะที่เป็นประกายวิบวับ เยว่ปู้ฉุนก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ฝืนยิ้มตอบแล้วพยักหน้า

“ใช่ครับ หลังสู้เสร็จนี่รู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยๆ เหมือนกันแฮะ”

เยว่ปู้ฉุนโกหกหน้าตาย

ตอนนั้นเอง...

ฮั่วเทียนฉีที่ยืนอยู่อีกด้านก็เดินเข้ามาแบบเก้ๆ กังๆ

“เอ่อ... เห็นสองคนว่าจะไปกินข้าวกัน งั้น...ให้ฉันเลี้ยงเองดีมั้ย?”

ฮั่วเทียนฉีพูดแบบกล้าๆ กลัวๆ

ไซตามะหายตัวไปทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘เลี้ยงข้าว’ เพียงพริบตาเดียว เขาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฮั่วเทียนฉี พร้อมกับจับไหล่อีกฝ่ายไว้แน่น

“คุณจะเลี้ยงข้าวพวกเราใช่ไหม?!”

ฮั่วเทียนฉี: “......”

เขาเกือบร่ายเวทใส่ไปแล้ว

แต่พอตั้งสติได้ ก็รีบพยักหน้าอย่างไว

แม้จะสงสัยว่าทำไมมนุษย์หัวโล้นที่แข็งแกร่งขนาดนี้ถึงตื่นเต้นขนาดนี้แค่ได้ยินว่าจะเลี้ยงข้าวก็ตามที...

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยจุดประสงค์ของเขาก็สำเร็จแล้ว!

เลี้ยงข้าวพวกเขาก่อน เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะสานสัมพันธ์กัน และค่อยๆ หาความจริงเรื่องเบื้องหลังของสองคนนี้ออกมา

แม้ฮั่วเทียนฉีจะเป็นคนใจร้อน แต่ก็ไม่ได้โง่ ตรงกันข้ามเลย เขาเจ้าเล่ห์ใช้ได้เลยทีเดียว ไม่งั้นจะขึ้นมาเป็นผู้นำของเมืองตงเปี้ยนได้ยังไง?

เขารู้ดีว่า... มนุษย์ในโลกนี้ไม่มีใครแข็งแกร่งได้เท่าหัวโล้นตรงหน้าหรอก

ฆ่าบอสเลเวล 95 ได้ในหมัดเดียว มันเกินกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ในยุคนี้ไปแล้ว!

บอสระดับ 95 ต่อให้รวมยอดฝีมือทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์มายังแทบจะต้านไม่ได้เลย

แค่นั้นยังถือว่า...

เขาอคติเล็กๆ ด้วยซ้ำ เพราะยังคิดในมุมมองแบบมนุษย์อยู่ ถ้ามองแบบไม่เข้าข้างล่ะก็...

เรื่องนี้มันน่ากลัวกว่านั้นเยอะ!

สรุปก็คือ   ไอ้หัวโล้นตรงหน้าตัวเขาเนี่ย...

มีสองความเป็นไปได้เท่านั้น

หนึ่ง เป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในแดนลับ ใช้เวลาอยู่ในโลกเร้นลับสองสามปี แล้วเพิ่งกลับมาสู่โลกจริง

พวกแบบนี้ก็เคยมีให้เห็นอยู่บ้าง

แค่ไม่ค่อยซ่อนตัวนานขนาดไซตามะ และพลังของพวกเขาก็ไม่พุ่งพรวดขนาดนี้

อีกความเป็นไปได้หนึ่ง   หมอนี่ไม่ใช่มนุษย์!

ไม่ใช่แค่คิดไปเองนะ เพราะเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว

มอนสเตอร์บางตัวฉลาดมาก พอเลเวลสูงขึ้น สมองก็ไม่ได้ด้อยกว่ามนุษย์เลย บางตัวฉลาดกว่าด้วยซ้ำ

แล้วบางตัวที่ชำนาญเวทแปลงร่าง ก็จะแปลงเป็นมนุษย์ได้เหมือนกัน

ไม่ได้ทำเพื่อแผนการอะไรเลย แค่ ‘สนุก’

สำหรับพวกมัน มันก็แค่เกมสนุกๆ แต่สำหรับมนุษย์ นั่นคือหายนะ!

ครั้งล่าสุดที่เจอสถานการณ์คล้ายๆ แบบนี้ มนุษย์ต้องเสียคนไปเป็นพัน ชุมชนหลายแห่งก็โดนทำลาย ก่อนจะรู้ตัวว่ามีมอนสเตอร์ปลอมตัวมา

ส่วนต้นเหตุ... มอนสเตอร์ที่แปลงเป็นมนุษย์นั่นก็หนีไปอย่างสบายใจ

มนุษย์... ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง! เพราะงั้น...

ฮั่วเทียนฉีถึงได้อดสงสัยไม่ได้ว่า ไอ้หัวโล้นคนนี้... จะเป็นมอนสเตอร์ประเภท “เล่นบทบาทสมมติ” อยู่รึเปล่า?

ถ้าคนอื่นเห็นแบบนี้ อาจจะรีบเผ่นหนีไปไกลๆ เลยก็ได้ เพราะ...

ถ้าเป็นอย่างแรกยังพอรับได้ อย่างน้อยก็อาจจะสานสัมพันธ์ไว้ใช้ประโยชน์ภายหลังได้

แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง...

ก็จบเห่ล่ะ! เละแน่นอน!

และในความเป็นจริง โอกาสที่มันจะเป็นอย่างหลังก็มีมากกว่าด้วยซ้ำ พลังของไซตามะน่ากลัวเกินไป เกินกว่าจะเชื่อว่าเป็น "มนุษย์"

แต่

ฮั่วเทียนฉีไม่ใช่คนขี้ขลาด! ไม่งั้นเขาจะยืนสู้ถ่วงเวลาให้คนอื่นหนีเหรอ?

ตอนนี้ไซตามะยังไม่ได้แสดงตัวชัดเจน ฮั่วเทียนฉีก็คิดว่าเขาควรหาข้อมูลให้มากที่สุด ก่อนเรื่องมันจะเกินควบคุม!

“งั้นไปกันเถอะ! ฉันจะให้เชฟฝีมือดีที่สุดในเมืองทำอาหารที่อร่อยที่สุดให้พวกคุณ!”

ฮั่วเทียนฉีพูดพร้อมตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ

แววตาไซตามะเปล่งประกายทันที พุ่งเข้าจับแขนฮั่วเทียนฉีลากกลับเข้าเมืองไปกินของอร่อยแบบไม่รีรอเลยแม้แต่นิด!

……….