บทที่ 500 : แผนแอบหนี (ฟรี)

บทที่ 500 : แผนแอบหนี (ฟรี)

ในที่พักชั่วคราวของทีมตงเฉิง

ตอนนี้ สมาชิกทั้งเจ็ดคนในทีมก็กำลังนั่งล้อมวงคุยกันลับ ๆ อยู่ในห้องหนึ่ง......

“มู่หรงเสวี่ยนี่ปากอย่างใจอย่างจริง ๆ ปกติก็ทำตัวหยิ่งใส่พวกเรา พออยู่ต่อหน้าหมอนั่นกลับทำตัวแบบนั้น ดูแล้วขยะแขยงชะมัด!”

ผู้ชายร่างเล็กคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บใจหนักมาก พลางตบต้นขาตัวเองดังป้าบ

“นั่นน่ะสิ! กัปตันก็เหมือนกัน จะประจบกันอะไรขนาดนั้น? หรือว่าเขาจะอยากหนีออกไปอยู่แล้ว?”

พอคนข้าง ๆ ได้ยินก็หัวเราะเยาะทันที

“ต้องคิดด้วยเหรอ?”

“กัปตันก็อยากออกไปนั่นแหละ อยากมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสซะที ตอนนี้มีโอกาสเข้ามา จะปล่อยไปได้ไงล่ะ!”

“แล้วพวกเราล่ะ? จะเอายังไงดี?”

คนข้าง ๆ พูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

“ถ้าไม่มีทั้งกัปตันกับมู่หรงเสวี่ยแล้ว พลังของทีมตงเฉิงเราก็จะตกลงฮวบเลย แบบนี้เราจะเอาตัวรอดกันได้อีกเหรอ?”

พอได้ยินแบบนั้น คนอื่น ๆ ก็พากันนิ่วหน้า

ตอนนั้นเอง เจ้าร่างเล็กก็เสนอว่า:

“ทุกคน ถ้ากัปตันกับมู่หรงเสวี่ยคิดจะทิ้งพวกเราไปเอง งั้นพวกเราก็แยกทางเลยสิ! ฉันรู้จักกัปตันทีมฝั่งหนานเฉิงอยู่ เขาต้องต้อนรับพวกเราแน่ แบบนี้ปัญหาก็จะหมดไปเอง!”

พอได้ยินข้อเสนอของเจ้าร่างเล็ก คนอื่น ๆ ก็เริ่มตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที

ยังไงความคิดของกัปตันกับมู่หรงเสวี่ยก็ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่มีปิดบังเลย

ถ้าพวกเขาไม่อยากอยู่แบบอนาถหลังสองคนนั้นหนีไป ก็ต้องคิดหาทางไว้ล่วงหน้า ตอนนี้แหละ......

ไม่ใช่เวลาจะมาเกรงใจกันอีกแล้ว! แถม!

กัปตันกับมู่หรงเสวี่ยก็ไม่ได้เกรงใจพวกเราก่อนเลยด้วย!

สองคนนั่นต่างหากที่คิดจะทิ้งพวกเราไป เพราะงั้น ถ้าพวกเราจะออกจากทีมตงเฉิงไปเข้าหนานเฉิง ก็คงไม่ถือว่าเป็นคนทรยศอะไร!

คิดมาถึงตรงนี้ ทุกคนก็เริ่มใจแข็งขึ้น

ใช่แล้ว!

เราไม่ใช่คนทรยศ สองคนนั่นต่างหาก!!!

ด้วยความคิดนี้ ทุกคนก็เริ่มคุยกันว่าจะไปเข้าหนานเฉิงเมื่อไหร่ดี

สุดท้าย ตามคำแนะนำของเจ้าร่างเล็ก พวกเขาก็วางแผนว่าจะอ้างว่าออกไปหาเสบียงตอนกลางวันพรุ่งนี้ แล้วค่อยแอบหนีไปฝั่งหนานเฉิง.............

ในอีกด้านหนึ่ง ที่ห้องพักห่างออกไปไม่ไกล

คลาร์กได้ยินที่พวกนั้นคุยกันหมดทุกคำ

“ว่าแล้วเชียว”

คลาร์กส่ายหน้าเบา ๆ อย่างงง ๆ

ถึงเขาจะรู้ความคิดของมู่หรงเสวี่ยกับหัวหน้าหนวดเฟิ้มอยู่แล้ว เพราะทั้งสองคนก็ไม่ได้ปิดบังอะไรเลย มองแวบเดียวก็รู้

แต่......

คลาร์กยังไม่ได้พูดเลยนะ ว่าจะพาทั้งสองคนไปด้วย สรุป!

ยังไม่ทันตัดสินใจอะไรเลย สองคนนั้นยังไม่ทันไปไหน

สมาชิกที่เหลือของทีมตงเฉิงก็คิดหาทางหนีไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว แถมยังเตรียมลงมือทันทีอีกต่างหาก

ความไวนี้คือสุดจัด!

เดิมทีคลาร์กก็ไม่ได้ตั้งใจจะพาใครข้ามหุบเขาลืมเลือนไปอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่มีหน้าที่ต้องทำแบบนั้น มันขึ้นอยู่กับอารมณ์เขาล้วน ๆ

แต่ตอนนี้......

คลาร์กเริ่มรู้สึกว่า คงต้องพาไปด้วยซะแล้ว

ไม่อย่างงั้นสองคนนั้นคงเมนต์แตกแน่ ๆ!

ในมุมนี้ หัวหน้าหนวดเฟิ้มกับมู่หรงเสวี่ยควรจะขอบคุณเพื่อนร่วมทีมตัวเองมาก ๆ เพราะถ้าพวกนั้นไม่ตัดสินใจล่วงหน้า แล้วทำให้คลาร์กเปลี่ยนใจขึ้นมา พวกเขาก็อาจไม่มีวันได้ออกไปจาก “คุกนรก” ที่ถูกหุบเขาลืมเลือนล้อมเอาไว้เลยก็ได้!......

รุ่งเช้า วันต่อมา

เจ้าร่างเล็กกับพวกก็ออกไปนอกฐานด้วยข้ออ้างว่าออกไปหาเสบียง ทั้งเจ็ดคนออกไปด้วยกัน

ถึงหัวหน้าหนวดเฟิ้มจะสงสัยเล็ก ๆ ว่าทำไมวันนี้ทั้งเจ็ดคนดูพร้อมใจกันจัง แต่เขาก็มัวแต่ยุ่งกับการประจบบอสใหญ่หวังให้พาตัวเองหนีออกไป เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

จนกระทั่งใกล้เที่ยง พวกเจ้าร่างเล็กก็ยังไม่มีใครกลับมา หัวหน้าหนวดเฟิ้มถึงเริ่มรู้สึกว่าเรื่องอาจจะไม่ปกติแล้ว!

แล้วในตอนนั้นเอง

คลาร์กที่กำลังนั่งอยู่อีกฝั่ง กำลังถูกมู่หรงเสวี่ยนวดไหล่อย่างเอาใจ ก็แสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“น่าสนใจแฮะ เรื่องมันเริ่มจะไปคนละทางกับที่คิดไว้แล้วสิ”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

มู่หรงเสวี่ยที่อยู่ข้างหลังก็ได้ยินเข้าพอดี เลยถามอย่างสงสัย:

“คุณคลาร์กพูดอะไรนะ?”

คลาร์กยิ้มก่อนจะพูดว่า: “ก็พวกเพื่อนร่วมทีมเธอน่ะสิ เมื่อคืนพวกเขาคุยกันเรียบร้อยแล้ว ว่าวันนี้จะไปเข้าฝั่งหนานเฉิง แต่ตอนนี้ดันเจอเรื่องไม่คาดคิด เลยรีบมาที่นี่แทน”

“พวกเขาจะไปเข้าทีมหนานเฉิงเหรอ?!” มู่หรงเสวี่ยดูตกใจนิด ๆ จากนั้นใบหน้าสวย ๆ ของเธอก็แสดงความรังเกียจออกมาทันที “พวกทรยศแน่ ๆ เป็นไอ้เตี้ยใช่ไหมที่เสนอเรื่องนี้? ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขามีพิรุธกับฝั่งหนานเฉิง!”

“ว่าแต่... ตอนนี้พวกเขามาที่นี่ทำไมล่ะ?”

มู่หรงเสวี่ยถามต่อด้วยความสงสัย

คลาร์กยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า, “ก็เพราะพวกเขาเจอปัญหาน่ะสิ ระหว่างทางจะไปหาทีมหนานเฉิง พวกนั้นดันเจอทีมหนานเฉิงกำลังหนีมอนสเตอร์อยู่”

“พอทั้งสองฝ่ายเจอกัน... บรรยากาศก็โคตรจะน่าอึดอัด”

“แล้วตอนนี้น่ะเหรอ......”

“พวกเขากำลังลากมอนสเตอร์มาทางนี้ คงหวังจะโยนขี้ให้พวกเราไปด้วย”

ได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของมู่หรงเสวี่ยก็เย็นลงทันที ก่อนจะพูดอย่างโกรธจัดว่า “คนพวกนี้... หน้าไม่อายจริง ๆ!!!”

พูดจบ เธอก็ทำหน้ากังวลก่อนจะพูดว่า “งั้นเราจะทำไงดี? หรือว่าเราจะรีบหนีกันก่อนดี? เดี๋ยวฉันไปบอกกัปตันก่อนนะ!”

“ไม่ต้อง” คลาร์กพูดขัดแล้วเสริมว่า “มันก็แค่มอนสเตอร์ระดับเอลิท ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก”

พอมู่หรงเสวี่ยได้ยิน ก็ถึงกับนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขามีบอสใหญ่อยู่ข้างตัวแล้ว

ถ้ามันแค่ระดับเอลิท ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงอยู่แล้ว!

“ว่าแต่... มันเลเวลเท่าไหร่เหรอคะ?”