ตอนที่ 17 คุณฮั่วผู้รู้จักข่มใจและรักษามารยาท!

ตอนที่ 17 คุณฮั่วผู้รู้จักข่มใจและรักษามารยาท!

ซูชิง: “พี่คะ หนูถึงหอพักแล้วค่ะ”

ถัง ซืออวี่: “คุณฮั่ว ไปเจอเพื่อนในเน็ตมาเป็นไงบ้างคะ”

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง ลุงซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ชิงชิงเหรอคะ”

………………………………………

ฮั่ว ฉีอัน กวาดสายตาอ่านคร่าวๆ แต่ยังไม่ได้ตอบใคร

จิตใจของเขาสงบนิ่งขึ้นมาก

เมื่อมีความสำเร็จจากเงินรางวัลระดับ 70 คะแนนเป็นทุนสำรอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอีกต่อไป

“จื่อซี มีเพื่อนเยอะ ช่องทางก็ยิ่งเยอะตาม

ต่อไปถ้าผมทำธุรกิจอาจต้องรบกวนคุณหลายเรื่องเลย”

“คุณฮั่ว มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ”

ซาง จื่อซี พูดตามมารยาทพลางหยั่งเชิง

ฮั่ว ฉีอัน ส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่มีหรอก ผมยังคิดไม่ออกว่าจะทำธุรกิจอะไรดี อีกอย่างทุนก็ยังไม่พอด้วย

จื่อซี ขอบคุณมากนะที่มาฉลองวันเกิดให้ผม

ไม่รู้ว่าลี่ลี่เคยเล่าให้ฟังหรือเปล่า เวลาผมฉลองวันเกิดผมจะให้ของขวัญคนอื่นเสมอ

ถ้าคุณไม่รังเกียจ ช่วงที่ห้างยังไม่ปิด ไปเลือกของขวัญสักชิ้นสิ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”

“หา!”

ซาง จื่อซี เริ่มสงสัยว่านี่คือการล้อเล่น หรือเป็นแผนจีบสาวกันแน่

“คุณฮั่ว คุณฉลองวันเกิดแบบนี้จริงๆ เหรอคะ”

“อืม!” ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้อธิบายเพิ่ม

“คุณฮั่ว ฉันรับของขวัญจากคุณไม่ได้หรอกค่ะ”

ซาง จื่อซี สงวนท่าทีเพราะรู้สึกไม่เหมาะสม

“ก็ได้ครับ”

ฮั่ว ฉีอัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “งั้นผมโอนให้คุณต่างหาก 5,000 หยวน ถือเป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยจัดการเรื่องรถให้”

“คุณฮั่วคะ คือว่า…”

ซาง จื่อซี อยากปฏิเสธ แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปาก เธอขาดแคลนเงินจริงๆ และต้องการเงินสดมากกว่าของขวัญ

“ตกลงตามนี้นะ โอนเข้าบัญชีคุณแล้ว”

ฮั่ว ฉีอัน โอนเงินเสร็จก็พูดต่อ “ดึกมากแล้ว งั้นแยกย้ายกันเถอะ ขอบคุณสำหรับเค้กนะ ขอเอากลับไปด้วยแล้วกัน”

พูดจบ เขาก็ลงมือเก็บเค้กใส่กล่อง

“คุณฮั่ว ฉันช่วยค่ะ”

ซาง จื่อซี รับมาทำแทน ในฐานะคนแกะ การแพ็กใส่กล่องกลับย่อมง่ายกว่า

“ขอบคุณครับ”

“คุณฮั่ว ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะคะ คุณกับซูชิงเป็นอะไรกันเหรอคะ”

ซาง จื่อซี อยากรู้มาก จึงถือโอกาสหยั่งเชิงดู

“เป็นเพื่อนกินข้าวน่ะ” ฮั่ว ฉีอัน ตอบตรงไปตรงมา “ชิงชิงมาฉลองวันเกิดให้ผม เธออยากได้มือถือผมก็เลยซื้อให้”

“อืม!”

ซาง จื่อซี ไม่อยากซักไซ้ต่อจึงพูดเปรยว่า “ชิงชิงก็เป็นคนดีนะคะ”

“ใช่ เป็นเด็กดี เสียดายที่เด็กไปหน่อย”

ฮั่ว ฉีอัน ตอบแบบแทงกั๊ก การเอาเรื่องคนอื่นมาพูดพล่อยๆ ไม่ใช่เรื่องดี เขาเลือกเก็บข้อมูลไว้ใช้ให้ถูกจังหวะ

“คุณฮั่ว คุณไม่ชอบชิงชิงเหรอคะ”

ซาง จื่อซี หยั่งเชิงอีกครั้ง

“เด็กผู้หญิงวัยนั้นยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย จะไปพูดเรื่องความรักได้ยังไง

จื่อซี ผมรู้ว่าคุณคงเป็นห่วงน้องรหัส

สบายใจได้ ชิงชิงบอกว่าชอบผมก็จริงแต่ผมต้องนึกถึงอนาคตของเธอด้วย เราอายุห่างกันเกินไป เธอไม่ใช่เป้าหมายในการแต่งงานของผม คบไปก็ไม่มีอนาคต

ผมจะรักษาระยะห่างเอาไว้ เป็นเพียงเพื่อนกินข้าวกันเท่านั้น”

ฮั่ว ฉีอัน พูดพลางลุกขึ้นและเอื้อมมือไปหิ้วเค้กที่แพ็กเสร็จแล้ว “จื่อซี คุณจะเรียกแท็กซี่หรือกลับยังไง ผมขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามา คงต้องขอตัวก่อนนะ”

ซาง จื่อซี อดแปลกใจไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ เขาให้ความรู้สึกเป็นสุภาพบุรุษที่รู้จักข่มใจ และรักษามารยาท

ตั้งแต่คุยกันมาเธอไม่รู้สึกถึงการล้ำเส้นแม้แต่นิด

และเขาไม่ได้ฉวยโอกาสเรียกร้องอะไรจากเธอเลย

รวมถึงตอนที่เขาอยู่กับ ซูชิง เธอเชื่อว่าเพียงแค่ ฮั่ว ฉีอัน พยักหน้า ยัยเด็กเจ้าเล่ห์อย่าง ซูชิง ย่อมหาทางปีนขึ้นเตียงเขาแน่ๆ

แต่เขากลับเป็นคนบอกให้ ซูชิง กลับไปเอง

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ซาง จื่อซี ก็โพล่งออกไปว่า “คุณฮั่ว สะดวกไปส่งฉันไหมคะ”

“ผมไปส่งเหรอ ด้วยมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้านี่นะ”

ฮั่ว ฉีอัน แปลกใจ หากดูจากค่าความชอบเธอไม่น่าจะพูดแบบนี้

แต่พอลองคิดดูค่าความชอบก็เป็นเพียงตัวเลข การปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนเรามักมีแง่มุมที่คาดไม่ถึงเสมอ

เหมือนคนเปิดร้านขายของที่บางครั้งต้องฝืนยิ้มต้อนรับลูกค้าที่ตัวเองไม่ชอบ

“ใช่ค่ะ สะดวกไหมคะ ฉันช่วยถือเค้กให้”

ซาง จื่อซี พูดออกไปแล้วและไม่คิดจะกลับคำ

“ได้สิ คุณพักอยู่แถวไหนล่ะ รถผมจอดอยู่หน้าประตูหนึ่ง

ตอนชิงชิงขึ้นแท็กซี่กลับมหาลัย ผมก็กำลังจะไปพอดี บังเอิญเห็นข้อความของคุณเข้า…” ฮั่ว ฉีอัน อธิบายเพิ่มนิดหน่อย

“ฉันพักอยู่จิ่นหัวย่วนค่ะ เรียนจบแล้วก็เช่าห้องอยู่กับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน”

ซาง จื่อซี ลุกขึ้นตาม เธอสวมกระโปรงที่ยาวพอประมาณและรองเท้าส้นสูงสีดำ

“ก็ดีนะ ค่าเช่าบ้านแถวนี้ยิ่งห้องใหญ่ยิ่งถูก”

ฮั่ว ฉีอัน พักอยู่ห้องเช่าแบบหนึ่งห้องนอนราคาเก้าร้อยหยวน หากเป็นแบบสองหรือสามห้องนอนราคาจะอยู่ราวพันสองถึงพันห้า การหารกันเช่าย่อมคุ้มค่าที่สุด

“ใช่ค่ะ เงินเดือนไม่มาก ก็ต้องประหยัดหน่อย”

ซาง จื่อซี ไม่ได้ตั้งใจบ่น แต่มันคือเรื่องจริง

เธอแอบแปลกใจที่ตัวเองคุยเรื่องพวกนี้กับเขาได้โดยไม่รู้สึกอึดอัด

เธอนึกถึงคำพูดของ สวี เสี่ยวลี่ ที่บอกว่า ให้ลองคบค้าสมาคมกับฮั่ว ฉีอัน แล้วจะพบว่าเขาเป็นคนดีจริงๆ

“อืม”

ฮั่ว ฉีอัน พยักหน้า จากนั้นทั้งสองก็คุยกันเรื่องสภาพแวดล้อมที่พักอาศัยจนเดินมาถึงที่จอดรถ

ฮั่ว ฉีอัน ขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าก่อน ซาง จื่อซี ซึ่งสวมกระโปรงนั่งคร่อมไม่สะดวกจึงต้องนั่งหันข้าง มือหนึ่งถือเค้ก ส่วนอีกมือจับชายเสื้อของเขาไว้หลวมๆ

“ไปล่ะนะ”

ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้ขับรถกระชาก เขาขับไปเรื่อยๆ ด้วยความระมัดระวัง ไม่นานก็ส่งเธอถึงหน้าหมู่บ้านอย่างสวัสดิภาพ

“คุณฮั่ว ลาก่อนนะคะ”

ซาง จื่อซี ลงจากรถและไม่ได้ชวนเขาขึ้นไปบนห้อง

ส่วน ฮั่ว ฉีอัน ยิ่งไม่มีทางขอขึ้นไปนั่งเล่นเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้นความน่าเชื่อถือที่สร้างมาอาจพังไม่เป็นท่า

เขาจึงตอบไปว่า “อืม วันหลังเจอกันก็เรียกชื่อผมเถอะ เจอกันบ่อยๆ เดี๋ยวก็สนิทกันเองแหละครับ”

“ได้ค่ะ คุณฮั่ว”

ซาง จื่อซี โบกมือลาเบาๆ

[ค่าความชอบของซาง จื่อซี +4 (49)]

ฮั่ว ฉีอัน พยักหน้ารับ จัดวางกล่องเค้กให้เรียบร้อย แล้วขี่รถจากไป

ขี่มาได้สักพักเขาก็จอดริมถนนเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ

“รีบนอนซะนะ ทางพี่เรียบร้อยแล้ว ไม่ค่อยถูกใจห้องเช่าเท่าไหร่ ไว้เดี๋ยวค่อยหาใหม่”

ซูชิง: “ได้ค่ะพี่ฉีอัน”

เขาพิมพ์ตอบ หาน ไฉ่หลิง ต่อ “อืม! ลุงซื้อให้ชิงชิงน่ะ”

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง ธุระเสร็จแล้วเหรอคะ ค่าใช้จ่ายรายเดือนเข้าแล้วใช่ไหม”

ฮั่ว ฉีอัน: “ทายแม่นจัง ทางนี้ลุงลาออกแล้ว ส่งมอบงานเสร็จก็จะไปปักกิ่งเลย”

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง แล้วเมื่อไหร่จะเลี้ยงข้าวล่ะคะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “แล้วแต่เธอจะจัดแจงเลย ว่างเมื่อไหร่ก็โอเคหมด”

หาน ไฉ่หลิง: “งั้นตกลงตามนี้นะคะ รอฟังข่าวหนูได้เลย เตรียมตัวโดนปอกลอกเลยนะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “(โบกมือ) ฝันดี”

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง ฝันดีค่ะ”

คุยทางนี้เสร็จ ฮั่ว ฉีอัน ก็ตอบข้อความ ถัง ซืออวี่ เป็นคนสุดท้าย “เจอเพื่อนในเน็ตเสร็จตั้งนานแล้ว เมื่อกี้เพิ่งทำธุระอื่นเสร็จ”

ถัง ซืออวี่ ตอบกลับมาเกือบจะทันที: “แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหนคะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “กำลังกลับบ้าน”

ถัง ซืออวี่: “อืมๆ พรุ่งนี้เช้ารอฉันที่หัวสะพานนะ ไปด้วยกัน”

ฮั่ว ฉีอัน: “รับทราบ!”

หลังตอบข้อความเสร็จเขาก็ลงจากรถ นั่งยองๆ ริมถนนแล้วจุดบุหรี่สูบ พอเลื่อนดูโทรศัพท์แล้วไม่เห็นข้อความจากแฟนเก่า

เขาก็ยิ้มเยาะตัวเองพลางหยิบเค้กขึ้นมาแกะกิน รสหวานจัดแผ่ซ่านไปทั่วปาก

แต่การยืนอยู่มุมถนนไร้ผู้คนในยามดึกเช่นนี้ เขายังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี

[ค่าความชอบของ จางเสวี่ย -2 (70)]