ตอนที่ 15 เขาไม่ได้แฉละครฉากนี้ของเธอ!

ตอนที่ 15 เขาไม่ได้แฉละครฉากนี้ของเธอ!

ฮั่ว ฉีอัน เห็นการแจ้งเตือนจากระบบ น้องสาวเป้าหมายระดับพันล้านคนนี้ทำไมจู่ๆ ถึงมีค่าความชอบเพิ่มขึ้นมาได้

“พี่ฉีอัน คืนนี้หนูไม่อยากกลับไปนอนมหาลัยแล้วค่ะ”

ซูชิง อยากรุกฆาต เมื่อก้าวแรกไปแล้ว ก้าวต่อไปย่อมต้องตามมา

“ชิงชิง ฟังพี่นะ”

ฮั่ว ฉีอัน เอื้อมมือไปลูบหัวหญิงสาว “เรายังไม่สนิทกันพอ ทำแบบนี้มันไม่ดีกับเธอ ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า”

“อืม! ก็ได้ค่ะ”

ซูชิง ยอมรับ เพราะรู้ดีว่าพี่ฉีอันเป็นคนดี

ฮั่ว ฉีอัน พูดต่อ “คืนนี้พี่จะไปดูห้องเช่า ไม่อยากอยู่ที่เดิมแล้ว เธอรีบกลับมหาลัยเถอะ ไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่”

“พี่ฉีอัน พี่จะย้ายที่อยู่เหรอคะ งั้นถึงเวลาหนูไปช่วยพี่ย้ายของจัดห้องได้ไหมคะ”

ตอนนี้ ซูชิง อยากทำตัวติดเขาแจ เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยผ่านไปสักพัก เธออาจไม่มีโอกาสแล้ว

“ได้สิ! ผู้ชายอย่างพี่จัดห้องไม่ค่อยเก่งหรอก

ชิงชิง เดี๋ยวพี่โอนเงินให้เธอห้าพันนะ เป็นค่าใช้จ่ายรายเดือน วันไหนพี่ไม่ได้อยู่กินข้าวด้วย ก็ต้องหาของดีๆ กินด้วยล่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน รู้ว่าเธอมีหนี้เงินกู้สามหมื่นหยวน สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่จะให้เงินไปดื้อๆ ไม่ได้ เพราะค่าความชอบยังไม่ถึงเป้าหมาย

“พี่ฉีอัน พี่จะให้หนูเดือนละห้าพันเลยเหรอคะ”

ซูชิง ตกใจมาก

“อย่าบ่นว่าน้อยล่ะ เธอยังเป็นนักศึกษาอยู่ ขืนทำตัวสุรุ่ยสุร่ายไปอีกหน่อยจะติดเป็นนิสัยไม่ดี

ห้าพันนี่ค่าขนมนะ เอาไว้หาของดีๆ กิน

ส่วนอยากได้ของใช้อะไรแพงๆ ค่อยมาบอกพี่ เดี๋ยวพี่พิจารณาดูอีกที”

ฮั่ว ฉีอัน ไม่เชื่อว่าคะแนน 90 จะเข็นขึ้นยากขนาดนั้น ถ้าจัดการ ซูชิง ไม่ได้ แล้วจะไปจัดการใครได้

โดยเฉพาะกับไฉ่หลิง เขาอยากล็อกค่าความชอบเธอจะแย่แล้ว

“เปล่านะคะ พี่ฉีอันเข้าใจผิดแล้ว หนูไม่ได้บ่นว่าน้อยเลยค่ะ แต่หนูดีใจต่างหาก”

ซูชิง โผเข้ากอดเขาด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะแหงนหน้ามอง “พี่คะ พี่ดีกับหนูเกินไปแล้ว”

“เพิ่งแค่นี้เอง เมื่อก่อนพี่ดีกับแฟน…” เขาชะงักไปเล็กน้อย “อืม! ชิงชิง เธอเป็นเด็กดี เลี้ยงง่ายจริงๆ”

ฮั่ว ฉีอัน กอดเธอเบาๆ ตอนนี้ ถ้าเขาอยากพายัยเด็กนี่กลับห้องก็ง่ายนิดเดียว

แต่เขาต้องอดทนไว้

ไม่อย่างนั้น ทางฝั่งไฉ่หลิงกับซาง จื่อซี คงพังไม่เป็นท่าแน่

“พี่คะ!”

ซูชิง กอดเอว ฮั่ว ฉีอัน จู่ๆ ก็รู้สึกเกลียดแฟนเก่าของเขาขึ้นมาจับใจ ทำไมถึงใจร้าย ทำร้ายคนดีแบบนี้ได้ลงคอ

“พี่คะ พี่กับแฟนเก่าเลิกกันเพราะอะไรเหรอคะ”

“เฮ้อ!”

ฮั่ว ฉีอัน ถอนหายใจ ยิ้มขื่นๆ “ตอนแรกก็ไม่อยากจะเล่าหรอก แต่สำหรับชิงชิงแล้วมันไม่เหมือนกัน

พี่กับแฟนเก่าความจริงก็ไม่มีอะไรหรอก ตั้งแต่พี่อายุยี่สิบห้า ตอนนั้นได้เลื่อนขั้นเงินเดือน รู้สึกว่ามีเงินพอใช้และพอมีเงินเก็บก็เลยอยากแต่งงาน

ตั้งแต่นั้นจนถึงตอนนี้ พี่ขอเธอแต่งงานมาแล้ว 100 ครั้ง แต่ก็โดนปฏิเสธมาตลอด”

“ตอนนั้นแฟนเก่าให้พี่รอจนอายุสามสิบ

แต่พอถึงสามสิบจริงๆ เธอกลับบอกให้พี่รอต่อไปอีกสองสามปี

พี่เป็นเด็กกำพร้า จะให้รอถึงเมื่อไหร่กันก็เลยบอกเลิกไป

จริงสิ ตอนนี้เธอยังไปเที่ยวต่างจังหวัดอยู่เลย เธอจำวันเกิดพี่ผิด คิดว่าพี่เพิ่งจะยี่สิบเก้า น่าขำไหมล่ะ ความรักตั้งแปดปีสุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องตลกเรื่องหนึ่ง”

“พี่คะ พี่ไม่ใช่ตัวตลกหรอกค่ะ ยัยนั่นต่างหากที่ไม่คู่ควร”

ซูชิง น้ำตาซึม เธอสงสารเขาจับใจ

[ค่าความชอบของ ซูชิง +2 (89)]

ฮั่ว ฉีอัน เห็นค่าความชอบแล้ว ก็รู้สึกทั้งดีใจและเสียดายที่ยังขาดอีกเพียงแต้มเดียว

เขาคาดอยู่แล้วว่าการจู่โจมหลายทางน่าจะทำให้กำแพงใจของ ซูชิง สั่นคลอนได้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่ถึงเกณฑ์

ดูท่าว่า ถ้าไม่พาไปดูที่พัก ก็คงดันค่าความชอบให้ถึง 90 ไม่ได้สินะ

“อืม! พี่ไม่เศร้าแล้วล่ะ ตอนนี้พี่มีเพื่อนกินข้าวอย่างชิงชิงแล้วนี่นา”

ฮั่ว ฉีอัน กอดหญิงสาวแน่นครู่หนึ่งแล้วผละออก ช่วยเช็ดน้ำตาที่หางตาให้เบาๆ

“ชิงชิงดึกมากแล้ว เธอกลับมหาลัยไปเถอะ พี่ต้องไปดูห้องเช่า ไม่อยากอยู่ที่เดิมแล้ว รีบย้ายออกก่อน แล้วค่อยไปดูว่าจะซื้อบ้านที่ไหนดี”

“พี่คะ งั้นหนูกลับก่อนนะคะ ตอนย้ายบ้านอย่าลืมเรียกหนูนะ”

แม้ ซูชิง จะอยากตามไปดูใจจะขาด แต่ก็กลัวจะเร่งรัดเขามากเกินไป

“เรียกแน่ เดินทางปลอดภัยนะ ถึงแล้วทักมาด้วยล่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน ก้มลงจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอ

“พี่คะ!”

ซูชิง แทบไม่อยากกลับแล้ว

“ไปเถอะ”

ฮั่ว ฉีอัน ส่งเธอขึ้นรถแท็กซี่

“พี่คะ หนูจะคิดถึงพี่นะ”

ซูชิง โบกมือลาจากกระจกรถ

“กินข้าวให้ตรงเวลาด้วยล่ะ”

เขาโบกมือตอบ มองดูแท็กซี่แล่นออกไปจนไกลแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา อีกห้านาทีจะสามทุ่ม

เขาเข้าแอปวีแชทเห็นข้อความของ ซาง จื่อซี

ทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบไป “ผมอยู่หน้าประตูหนึ่ง จะคุยโทรศัพท์หรือแชตดี”

ส่งเสร็จก็กดย้อนกลับ ไปที่แชตของ สวี เสี่ยวลี่ แล้วพิมพ์ข้อความส่งไป

“ลุงเพิ่งแยกกับชิงชิงน่ะ เธอขึ้นแท็กซี่กลับมหาลัยไปแล้ว วันนี้ลุงซื้อของขวัญให้เธอด้วย

ส่วนของเธออยากได้ของขวัญวันเกิดอะไร หรือจะให้ลุงโอนเงินให้แล้วไปซื้อเองดี”

พิมพ์เสร็จ เขาก็กดย้อนกลับทันที

แล้วข้อความจาก ซาง จื่อซี ก็เด้งขึ้นมา

“คุณฮั่ว รบกวนรอที่ประตูหนึ่งแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาค่ะ”

“ได้ครับ!”

ฮั่ว ฉีอัน คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปยืนตรงจุดที่มองเห็นเค้กผ่านกระจกใสของร้านเบเกอรี

จากนั้นก็โอนเงินห้าพันหยวนให้ ซูชิง ระบุในบันทึกช่วยจำว่าเป็นค่าใช้จ่ายรายเดือน

เขาได้เงินรางวัลจากการทำแต้ม ซูชิง มาสิบล้าน เงินแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

[รับเงินโอนแล้ว!]

“พี่คะ ยังไม่ออกเดินทางเหรอคะ” ซูชิง ถือโทรศัพท์ไว้ตลอด เธอเห่อมือถือใหม่จนไม่อยากวาง

“เพิ่งสูบบุหรี่เสร็จ กำลังจะไปแล้วล่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน มองดูเค้กในตู้โชว์ ใครจะเป็นคนจุดเทียนให้เขากันนะ

ซูชิง: “พี่ต้องคิดถึงหนูด้วยนะคะ!”

ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้ตอบข้อความ และค่าความชอบก็ไม่ขยับเพิ่มด้วย

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น สวี เสี่ยวลี่ ส่งข้อความมา

สวี เสี่ยวลี่: “ลุง ลุงได้เจอพี่ซาง จื่อซีหรือยังคะ เธอเป็นรุ่นพี่แล้วก็เป็นคนบ้านเดียวกับหนูที่สนิทกันมากเลยนะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “เจอแล้ว เธอให้นามบัตรมาด้วย เป็นเซลส์ขายรถน่ะ”

สวี เสี่ยวลี่: “ลุง ถ้าลุงจะซื้อรถ ลองพิจารณาซื้อกับพี่เขาดูได้ไหมคะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ว่าแต่เธออยากได้ของขวัญอะไรล่ะ”

สวี เสี่ยวลี่: “ขอแบบชิงชิงได้ไหมคะ ค่อยไปเลือกเอาตอนเจอกัน”

ฮั่ว ฉีอัน: “ได้สิ”

สวี เสี่ยวลี่: “ขอบคุณค่ะลุง หนูเลิกเรียนแล้ว คงตอบแชตไม่ได้สักพักนะคะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “กลับดีๆ ล่ะ”

พอส่งข้อความเสร็จ เขาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ยืนเหม่อมองผ่านกระจกร้านเบเกอรีต่อไป

“คุณฮั่วคะ!”

ซาง จื่อซี มาถึงแล้วและมองเห็นภาพตรงหน้าพอดี สายตาของชายหนุ่มที่มองทะลุกระจกไปที่เค้กท่ามกลางแสงไฟจ้าในร้าน ทำให้เขายิ่งดูอ้างว้าง

ผู้ชายคนนี้เป็นเด็กกำพร้าจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้ เธอคิดว่าแกล้งทำไม่ได้หรอก

“อืม! คุณมาแล้ว”

ฮั่ว ฉีอัน เปลี่ยนสีหน้าทันที จากความโดดเดี่ยวกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนเล็กน้อย

“คุณฮั่วคะ ฉันได้ยินลี่ลี่บอกว่า วันนี้วันเกิดคุณเหรอคะ”

ซาง จื่อซี ไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่รู้ แต่จงใจยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตรงๆ

“อืม ในบัตรประชาชนเป็นวันนี้แหละ แต่ปกติผมจะฉลองวันเกิดในวันก่อนหน้านี้

แต่จะบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดก็ไม่ผิดหรอก”

ฮั่ว ฉีอัน กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้ากลับมาเป็นปกติแล้ว

ความโดดเดี่ยวอ้างว้างอาจมีส่วนที่แกล้งทำอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกที่ทุ่มเทลงไปนั้นเป็นของจริง

เขาอยากมีบ้านเป็นของตัวเองจริงๆ

“คุณฮั่ว สุขสันต์วันเกิดนะคะ!”

ถึง ซาง จื่อซี จะแปลกใจที่เขาฉลองวันเกิดล่วงหน้าหนึ่งวัน แต่ตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะซักไซ้ไล่เลียง

“ขอบคุณครับ”

ฮั่ว ฉีอัน มองดูโทรศัพท์แล้วพูดต่อ “สามทุ่มแล้ว คุณซางถ้าไม่รีบไปไหน ไปนั่งคุยเรื่องรถกันที่สตาร์บัคส์ตรงนู้นดีไหมครับ”

“คุณฮั่ว เรียกฉันว่าจื่อซีก็ได้ค่ะ รบกวนรอฉันสักสองนาทีได้ไหมคะ”

ซาง จื่อซี รู้สึกว่าสิ่งที่ สวี เสี่ยวลี่ พูดมาไม่ใช่เรื่องเกินจริง แค่เจอกันครู่เดียว เธอก็รู้สึกได้ว่าผู้ชายตรงหน้าดูพึ่งพาได้

“ได้สิครับ”

ก่อนหน้านี้ที่ ฮั่ว ฉีอัน ปฏิเสธไม่ให้ ซูชิง ตามไปดูห้องเช่า ก็เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่ดูพึ่งพาได้เอาไว้ และตอนนี้เขาก็กำลังใช้เสน่ห์นี้ดึงดูดใจเพื่อทำลายความรู้สึกแปลกหน้าอย่างรวดเร็ว

“ค่ะ”

ซาง จื่อซี พูดจบก็รีบเดินเข้าไปในร้านเบเกอรี เธอตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์ เลือกเค้กชิ้นเล็กมาหนึ่งชิ้นและขอเทียนด้วย

ตอนจ่ายเงิน ราคาก็แพงตามระเบียบ เค้กที่ใหญ่กว่าฝ่ามือนิดเดียวราคาถึง 68 หยวน ไม่รวมค่าเทียนด้วยซ้ำ

ฮั่ว ฉีอัน ยืนมองอยู่ข้างนอกพลางยิ้มมุมปาก

เขากำลังเล่นละคร และก็ไม่ได้คิดจะแฉฉากนี้ของเธอเช่นกัน!