บทที่ 395 ระวังไฟจะลามเข้าตัว การปรากฏตัวของเย่ฉานซี!
บทที่ 395 ระวังไฟจะลามเข้าตัว การปรากฏตัวของเย่ฉานซี!
บทที่ 395 ระวังไฟจะลามเข้าตัว การปรากฏตัวของเย่ฉานซี!
หลังเดินออกมาจากตลาด
เจียงหยวนกับตู๋กูป๋อก็ออกจากอาณาเขตของอาณาจักรเฉียนหยวนในพริบตา และเร่งรุดไปยังทิศทางที่เย่ฉานซีอยู่
“เจ้าจะไปที่ใด?”
ตู๋กูป๋อเอ่ยปากถามเมื่อเห็นทิศทางที่เจียงหยวนกำลังไป
เจียงหยวนกล่าวว่า “ไปพบคนผู้หนึ่งขอรับ!”
“สตรีรึ?”
“ใช่ขอรับ!” เจียงหยวนตอบ
“เจ้าเด็กนี่!”
ตู๋กูป๋อหัวเราะ แล้วกล่าวต่อ “เจ้าช่างคล้ายกับข้าในอดีต”
“แล้วคู่บำเพ็ญของท่านเจ้าสำนักในอดีตล่ะขอรับ?”
“เอ่อ...” ตู๋กูป๋อกลืนคำพูดลงคอทันที
จากนั้นเขาถอนหายใจ “เรื่องราวในอดีตนั้นไม่อาจย้อนคืน! โฉมงามไม่อาจต้านทานกาลเวลา ได้กลายเป็นกระดูกแห้งไปนานแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เจียงหยวนรู้สึกเสียใจทันที “ท่านเจ้าสำนัก ข้าขออภัย!”
ตู๋กูป๋อหัวเราะ “ไม่เป็นไร! หากไม่ใช่เพราะเจ้าเอ่ยถึงพวกนางขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้าคงจะลืมใบหน้าของพวกนางไปแล้ว! เมื่อได้หวนรำลึกถึงตอนนี้ก็มีรสชาติที่แตกต่างออกไป!”
จากนั้นเขากล่าวต่อ “เจ้าหนู! เจ้าต้องทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ดี! อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป อนาคตของเจ้ายังอีกยาวไกล!”
“เพราะความสามารถของเจ้าสูงส่งถึงเพียงนี้ การก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของขอบเขตเต๋าแห่งมนุษย์ย่อมสามารถมีอายุขัยนับหมื่นปีได้อย่างง่ายดาย!”
“แต่แล้วโฉมงามที่ติดตามเจ้าจะมีใครที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานถึงเพียงนั้น?”
“โฉมงามกลายเป็นกระดูกแห้ง นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่มีใครสามารถต้านทานการกัดกร่อนของกาลเวลาได้”
“เจ้ายังหนุ่ม ต้องทะนุถนอมคนตรงหน้าให้มาก”
เจียงหยวนส่ายหน้าถอนหายใจ “ท่านเจ้าสำนัก ในสถานการณ์เช่นนี้ข้าจะหยุดยั้งฝีเท้าได้อย่างไร?”
“หากไม่มีพลังที่เพียงพอ แม้แต่ชะตาชีวิตของตนเองก็ยังไม่อาจควบคุมได้ ทำได้เพียงไหลไปตามกระแส ถูกคลื่นลูกใหญ่ของโลกกวาดกลืน แล้วจะปกป้องคนข้างกายได้อย่างไร?”
“เจ้านี่นะ!” ตู๋กูป๋อถอนหายใจ “เหตุใดต้องกดดันตัวเองถึงเพียงนี้ มีพวกคนแก่อย่างเราอยู่ด้วย ท้องฟ้าไม่ถล่มลงมาหรอก”
เจียงหยวนส่ายหน้า “ข้าจะปล่อยให้ท่านเจ้าสำนักเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพังได้อย่างไร!”
“เจ้าเด็กนี่!” ตู๋กูป๋อหัวเราะ
สามวันต่อมา
ทั้งสองปรากฏตัวในเมืองซวนเยว่
ก้าวผ่านประตูเมือง
ตู๋กูป๋อกล่าวว่า “เมืองนี้เป็นฐานที่มั่นของนิกายเทียนหมอในดินแดนตะวันออก เจ้ามาที่นี่หมายความว่าผู้ที่เจ้าจะไปพบคือคนของนิกายเทียนหมองั้นหรือ”
เจียงหยวนพยักหน้า “ไม่ปิดบังท่านเจ้าสำนัก ผู้ที่ข้าจะไปพบในครั้งนี้เป็นคนของนิกายเทียนหมอจริงๆ”
“เป็นผู้ใดกัน?” ตู๋กูป๋อถาม
“ท่านเจ้าสำนักคงเคยได้ยินชื่อของนางมาบ้าง ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนหมอ เป็นสตรีที่มีรายชื่ออยู่ในบัญชีรายชื่อสูงสุด”
“นางหรือ?” ตู๋กูป๋อเผยสีหน้าประหลาดใจทันที “เย่ฉานซีใช่หรือไม่!”
“ขอรับ!” เจียงหยวนพยักหน้า
“เจ้าเด็กนี่ไปมีความสัมพันธ์กับนางได้อย่างไร? เจ้าต้องระวังหน่อย นางไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น!” ตู๋กูป๋อขมวดคิ้วทันที
“ท่านเจ้าสำนักโปรดวางใจ ศิษย์ย่อมเข้าใจดี!”
“เข้าใจก็ดี!” ตู๋กูป๋อพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ “นางเหมือนสาวใช้คนสนิทของเจ้า เป็นร่างกลับชาติมาเกิดของคนจากโลกเบื้องบน ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของจิตวิญญาณแท้จริงจากโลกเบื้องบนในตัวนาง”
“จิตวิญญาณแท้จริงที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนนั้นเปื้อนด้วยกลิ่นอายพิเศษ ทำให้สามารถสัมผัสได้ง่าย”
เจียงหยวนพยักหน้า “อันที่จริงศิษย์รู้มานานแล้วขอรับ!”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน รถม้าสีดำคันหนึ่งพลันหยุดลงเบื้องหน้าเจียงหยวน
ม่านถูกเลิกขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสตรีในชุดกระโปรงยาวสีดำ
สตรีผู้นี้สวมผ้าคลุมหน้าสีดำ ทำให้มองเห็นได้เพียงดวงตาทั้งสองที่บริสุทธิ์ราวกับแก้วบริสุทธิ์
ในชั่วขณะที่เห็นนาง เจียงหยวนก็จำได้ทันทีว่านางคือใคร นั่นคือเย่ฉานซี
【ชื่อ】 : เย่ฉานซี
【ขอบเขต】 : ระดับถ้ำสวรรค์ขั้นที่แปด
【โชคติดตัวแต่กำเนิด】 : เซียนโลกเบื้องบนกลับชาติมาเกิด (ทอง) จ้าวมารสวรรค์ (ทอง) กายเทพหยินหยาง (ทอง) ปัญญาเลิศล้ำ (ม่วง) งดงามล่มเมือง (น้ำเงิน) พลังโชคปกปัก (ม่วง) โชคชะตาเฟื่องฟู (ม่วง)
จากนั้นเขาคิดในใจ ปราณหมอกสีทองที่อยู่รอบตัวเย่ฉานซีได้ถูกเก็บเกี่ยวไปจนหมดสิ้นในพริบตา
“ขึ้นมาบนรถของพี่สาวสิ!”
เย่ฉานซีขยับริมฝีปากเบาๆ เสียงของนางดังขึ้นข้างหูเจียงหยวน
“ไปเถอะ! เรื่องของคนหนุ่มสาว ข้าไม่สะดวกที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก!”
เสียงของตู๋กูป๋อดังขึ้นข้างหูของเจียงหยวนอย่างช้าๆ
จากนั้นเขากล่าวต่อ “ข้าจะพักอยู่ที่หอเทียนหยา หากพบเจออันตรายใดสามารถเรียกข้าจากระยะไกลได้!”
“ตราบใดที่เจ้าไม่ออกไปไกลจากเมืองซวนเยว่มากนัก ข้าสามารถรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้!”
เจียงหยวนส่งกระแสจิตกลับไปว่า “ขอบคุณท่านเจ้าสำนักขอรับ!”
จากนั้นเขายกขาขึ้นไปบนรถม้าของเย่ฉานซี
เย่ฉานซีมองตู๋กูป๋อด้วยสองตา “ข้า เย่ฉานซี คารวะท่านจักรพรรดิปราชญ์! ตอนนี้ข้าขอพาเจียงหยวนไปก่อน!”
ตู๋กูป๋อกล่าว “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าพวกเจ้าทั้งสองสนิทสนมกันได้อย่างไร แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นคนฉลาด ขออย่าได้คิดทำเรื่องโง่ๆเลย”
เย่ฉานซีกล่าว “ท่านจักรพรรดิปราชญ์คิดมากไปแล้ว ที่ข้าเรียกเจียงหยวนมาเพียงเพื่อให้เขาได้ใกล้ชิดกับทารกในครรภ์ของข้าเท่านั้น!”
“แม้ข้าจะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของนิกายมาร แต่ข้าก็ไม่ใช่คนวิปลาสบ้าคลั่งเช่นนั้น”
“ในท้องข้ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของเจียงหยวนแล้วจะไปทำร้ายเขาได้อย่างไร?”
ทิ้งคำพูดนั้นไว้ เย่ฉานซีค่อยๆวางม่านที่ยกขึ้นในมือลง มุมปากของนางคลี่ยิ้ม
เพราะตอนนี้ตู๋กูป๋อที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ถึงกับเบิกตากว้าง เผยให้เห็นสีหน้าตกตะลึง
ถึงกับทำให้เจ้าสำนักเซียนผู้ทรงเกียรติ ซึ่งได้รับความเคารพดุจจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แสดงสีหน้าเช่นนี้ มันย่อมทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
จากนั้นนางมองไปยังเจียงหยวนที่อยู่ข้างกาย รถลากใต้ร่างของทั้งสองค่อยๆเคลื่อนจากไป
เจียงหยวนมองดูนาง ใบหน้าเผยความรู้สึกจนปัญญา
“เรื่องนี้เจ้าจะบอกท่านเจ้าสำนักไปทำไมกัน!”
“ไม่ได้รึ?” เย่ฉานซีส่งเสียงฮึดฮัดใส่เจียงหยวนทีหนึ่ง จากนั้นค่อยๆถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามไร้ที่ติ
“งดงามจริงๆ!”
เจียงหยวนถอนหายใจเบาๆ
“ตื้นเขิน!”
เย่ฉานซีมองค้อนใส่เจียงหยวน
แล้วกล่าวอีกว่า “รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเพียงภาพลวงตา เจ้าอยากได้หน้าตาแบบไหนข้าก็เปลี่ยนให้เจ้าดูได้!”
กล่าวจบ นางเปลี่ยนใบหน้าทันที กลายเป็นเด็กสาวอ่อนเยาว์ในพริบตา
“พี่ชาย พี่ชาย!”
“กอดข้าหน่อย!”
ตอนนี้เสียงของเย่ฉานซีเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา
เจียงหยวน: “…”
แล้วทำหน้าจนปัญญา “เปลี่ยนกลับเป็นแบบเดิมเถอะ!”
เย่ฉานซีเปลี่ยนใบหน้าทันที กลับมาเป็นรูปลักษณ์เดิม
จากนั้นนางกล่าวอีกว่า “เห็นไหมว่าเจ้าตื้นเขิน! แค่เปลี่ยนหน้าใบเจ้าก็ไม่ชอบแล้ว”
“ตราบใดที่เป็นเจ้า ข้าล้วนชอบทั้งหมด!”
เจียงหยวนกล่าว
“เอ๊ะ เจ้าจะทำอะไร?” เย่ฉานซีอุทานออกมาอย่างกะทันหัน เสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“อย่าขยับ! ข้าขอลูบบุตรของเราหน่อย!”
ฝ่ามือของเจียงหยวนแตะลงบนหน้าท้องที่แบนราบของนาง คลำไปรอบๆเพื่อสัมผัสผิวที่เย็นและละเอียดอ่อนภายใต้ฝ่ามือ จากนั้นเขาเอ่ยปากว่า “ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว! นี่เพิ่งจะหนึ่งถึงสองเดือนเท่านั้นเอง การตั้งครรภ์ของผู้บำเพ็ญเพียรนั้นไม่เหมือนกับปุถุชนทั่วไป!”
เย่ฉานซีมองเขาด้วยความหงุดหงิด “เพียงช่วงเวลาสั้นๆแค่นี้จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรได้!”
แล้วกล่าวอีกว่า “เจ้าอยากเป็นบิดาขนาดนั้นเลยหรือ?”
เจียงหยวนกล่าว “เจ้าไม่เข้าใจหรอก!”
“ท่านพ่อ!”
เสียงของเย่ฉานซีดังขึ้นข้างหู
เจียงหยวนเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นดวงตาที่กระพริบปริบๆของนาง
แล้วมุมปากของนางคลี่ยิ้ม “เป็นอย่างไรบ้าง? สัมผัสความรู้สึกของการเป็นบิดาแล้วหรือยัง?”
เจียงหยวนถลึงตาใส่นาง “อย่ามายั่วยวนคน! ระวังไฟจะลามเข้าตัว”
ดวงตาของเย่ฉานซีหรี่ลงทันที นางโอบแขนรอบคอของเจียงหยวน
“เป็นอะไรไปเล่า? พี่สาวเป็นคนของนิกายเทียนหมอ การยั่วยวนเจ้าไม่ใช่เรื่องที่ชอบธรรมแล้วหรือ?”
เจียงหยวนปัดแขนนางออกพลางกล่าวว่า “เรายังอยู่ข้างนอก อย่าขยับไปมา! ข้าจะทำให้ท้องเจ้าอุ่น!”
กล่าวจบ ฝ่ามือของเจียงหยวนแผ่พลังปราณหยางบริสุทธิ์สายหนึ่งเข้าสู่หน้าท้องของเย่ฉานซี
นางหรี่ตาลงทันที เผยสีหน้าเปี่ยมสุข
“สบายจริงๆ! มือของเจ้ายังคงอบอุ่นเช่นเคย!”
“ทั้งๆที่ข้ามีกายเทพหยินหยางแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าหยินหยางไม่สมดุล ร่างกายยังค่อนข้างเย็นอยู่”
เจียงหยวนกล่าว “นั่นเป็นเรื่องธรรมชาติ! เจ้าเป็นสตรี ท้ายที่สุดแล้วบุรุษและสตรียังคงมีความแตกต่างกัน!”
ขณะพูด พลังปราณหยางบริสุทธิ์ได้ส่งผ่านจากฝ่ามือของเจียงหยวนอย่างต่อเนื่อง
ผ่านไปสักครู่
เสียงครางเบาๆดังขึ้นจากปลายจมูกของเย่ฉานซี
ทันใดนั้น
รถม้าได้หยุดลงกะทันหัน
เย่ฉานซีค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายระยับ
“ฝีมือเจ้าดีจริงๆ! ทำให้พี่สาวสบายมาก!”
เจียงหยวนดึงมือออกพลางกล่าวว่า “ดูแลสุขภาพร่างกายของเจ้าด้วย”
เย่ฉานซีได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ “เจ้าคงลืมไปแล้วว่าข้าคือผู้บำเพ็ญเพียรระดับถ้ำสวรรค์ขั้นที่แปด กำลังจะก้าวเข้าสู่ขั้นที่เก้าโดยสมบูรณ์!”
เจียงหยวนยิ้มเล็กน้อย “ล้วนเหมือนกันหมด เจ้าต้องดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี!”
“ในสายตาข้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นมนุษย์ปุถุชนหรือผู้บำเพ็ญเพียรก็ไม่มีความแตกต่างกันเลย”
ใบหน้าของเย่ฉานซีเผยรอยยิ้ม
“นั่นยังมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง หากข้าเป็นปุถุชนคงถูกเจ้าทรมานจนตายไปแล้ว!”
กล่าวจบ นางปรายตามองเจียงหยวนด้วยสายตาเรียบเฉย