บทที่ 145: ฉี่แตกต่อหน้าสาธารณะ (ฟรี)

"ฉันด่าแกงั้นเหรอ?" เหวินเสี่ยวเหรินที่ถูกซูเฉินสาดคำด่าใส่มาครึ่งชั่วโมงเต็ม รู้สึกอัดอั้นสุดขีด

เขาด่าซูเฉินไปไม่ถึงสองประโยค แต่ซูเฉินด่าเขากลับครึ่งชั่วโมง

ตกลงใครกันแน่ที่โดนด่า?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น เหวินเสี่ยวเหรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ

เขามองไปรอบๆ

หลังจากถูกซูเฉินจัดการไป ก็เหลือคนจากมหาวิทยาลัยเทียนเฉินเพียงสามสิบสี่คน ซึ่งล้วนเป็นอัจฉริยะระดับหัวกะทิ

แต่ด้วยพลังที่ไอ้หมอนั่นแสดงออกมา แค่คนพวกนี้คงยังไม่พอ

ถ้าจะพลิกสถานการณ์ ต้องให้คนอื่นเข้ามาร่วมโจมตีซูเฉินด้วย

เรื่องนี้ไม่ยากเลย

ซูเฉินโดดเด่นเกินไป ไม่ว่าจะเป็นออร่ากดดันก่อนหน้านี้ หรือการด่ากราดเมื่อครู่

ไม่มีใครคิดว่าเขาเป็นมิตรแน่นอน

แค่ปลุกปั่นเล็กน้อย ธรรมชาติของมนุษย์ก็จะทำงาน ไม่ต้องกังวลว่าพวกนั้นจะไม่ลงมือ!

ขณะที่ถอยห่างออกจากซูเฉิน เหวินเสี่ยวเหรินตะโกน

"พวกนายรออะไรกันอยู่? ไม่เห็นหรือไงว่าไอ้หมอนี่คิดจะฮุบสิทธิ์เข้าดินแดนลับคนเดียว!"

"ทำไมไม่ร่วมมือกันฆ่าเขาก่อนล่ะ? จะรอให้เขาจัดการพวกเราไปทีละคนหรือไง?"

"ตอนนี้เขาเล่นงานฉัน ถ้าพวกนายยังอยู่เฉย"

"ตอนที่เขาไปหาพวกนาย ก็จะไม่มีใครช่วยพวกนายเหมือนกัน"

ต้องยอมรับว่า เหวินเสี่ยวเหรินมีฝีมือด้านการปลุกปั่นพอสมควร

ทันทีที่พูดจบ หลายคนเริ่มคล้อยตาม

แต่ส่วนใหญ่ยังถูกออร่าของซูเฉินข่มไว้ ไม่กล้าลงมือ

ในตอนนั้นเอง เฉินเซียวก็ลุกขึ้นยืน "จะกลัวอะไร? เขาแค่คนเดียว แต่พวกเรามีเป็นร้อย"

"เขาจะฆ่าพวกเราทั้งหมดได้ก่อนมานาหมดจริงเหรอ?"

"หรือว่าผู้ชายตัวโตอย่างพวกนาย ใจกล้าสู้ผู้หญิงอ่อนแออย่างฉันไม่ได้?"

พูดจบ เธอก็ยกคทาขึ้น แล้วโยนลูกบอลสีดำออกไป

ลูกบอลนั้นตกลงแทบเท้าซูเฉิน แล้วขยายตัวทันที แรงโน้มถ่วงรุนแรงปะทุออกมาฉุดรั้งการเคลื่อนไหวของซูเฉินเอาไว้

"หืม?" สายตาของซูเฉินมองไปที่เฉินเซียว

แค่สายตาเดียว...

เธอก็รีบหลบสายตาอย่างลนลาน

น่ากลัวเกินไป!

ซูเฉินรู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงมหาศาลที่รั้งการเคลื่อนไหวของเขา

จากนั้นก็มองไปด้านหน้า

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกเหวินเสี่ยวเหรินปลุกปั่น กำลังใช้สกิลโจมตีมาทางเขา

ซูเฉินอดด่าไม่ได้ "ไอ้พวกโง่!"

ในเมื่อทุกคนคิดจะเล่นงานเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครแล้ว

ซูเฉินไม่สนใจการโจมตีเหล่านั้น เขาหยิบหนังสือทวีคูณออกมา

เขาใช้สกิลอัญเชิญวิญญาณสายฟ้าและร่างวิญญาณธาตุอย่างต่อเนื่อง

ค่าคุณสมบัติเฉลี่ยของเขาพุ่งทะลุทะยานอย่างรวดเร็ว

หมื่น… แสน… ล้าน... สิบล้าน!

การโจมตีจำนวนมหาศาลทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ในสนามประลอง ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือแทบทั้งหมดกำลังโจมตีสุดกำลัง

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็เบิกตากว้าง จ้องเข้าไปในกลุ่มฝุ่น

"โดนไปขนาดนี้ น่าจะตายแล้วมั้ง?"

"โจมตีต่ออีกหน่อยเถอะ ไอ้หมอนั่นอาจมีอะไรซ่อนไว้อีกก็ได้"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันต้องรวมทีมเพื่อจัดการมืออาชีพแค่คนเดียว"

...

เสียงพูดคุยดังขึ้น ทุกคนอยากรู้สถานการณ์ด้านใน

วินาทีถัดมา...

เสียงทั้งหมดเงียบลงทันที

เพราะมีแสงสีทองสายหนึ่ง พุ่งทะลุฝุ่นขึ้นสู่ท้องฟ้า

ในตอนนี้ ร่างของซูเฉินเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า สีหน้าสงบนิ่ง ผ้าคลุมของราชาด้านหลังโบกสะบัดตามสายลม ออร่าราชาแผ่ไปทั่วทั้งสนามประลองอีกครั้ง

คนที่เหลือรอดทั้งหมดคือผู้ที่ต้าน "ออร่าราชา" รอบแรกไว้ได้

ดังนั้นออร่าครั้งนี้จึงไม่ได้สร้างความเสียหายโดยตรง แต่กดดันจนพวกเขาโจมตีต่อไม่ได้

ซูเฉินแสยะยิ้มอย่างดุร้าย "ชอบสู้กันนักใช่มั้ง? งั้นฉันจะทำให้พวกแกสมใจเอง"

เขายกแขนขวาขึ้นสูง เมฆสีดำมืดมิดก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะทันที ภายในมีสายฟ้ากำลังเปล่งประกาย

นี่คือสกิล "หมื่นสายฟ้า" ของ "เทพสายฟ้าปราบปีศาจ" ที่ผสานกับสกิล "ช็อตไฟฟ้า"

ซูเฉินล็อกเป้าทุกคนที่เคยโจมตีเขา

แล้วใช้สกิล "การขยายความสุข" ใส่ทุกคนหนึ่งครั้ง

ผลก็คือ แม้แต่อาชีพสายอัศวินที่ร่างกายแข็งแกร่งที่สุด ก็ไวต่อความรู้สึกขึ้นทันที

"สนุกกันให้เต็มที่นะทุกคน!!!"

ซูเฉินดีดนิ้ว!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สายฟ้าหลายร้อยสายฟาดลงพร้อมกัน

ภายใต้การควบคุมของเขา ไม่มีพลาดเป้าแม้แต่คนเดียว

สายฟ้านำมาซึ่งความเจ็บปวดลึกถึงกระดูก และเมื่อรวมกับร่างกายที่ไวต่อความรู้สึก คนส่วนใหญ่ก็กลั้นไม่อยู่ ฉี่ราดตั้งแต่แรกทันที

ถ้าเป็นแค่ความเจ็บปวดชั่วคราว พวกเขาอาจทนได้

แต่ปัญหาคือ...

สายฟ้าเหล่านี้ไม่ได้ฆ่าพวกเขา แต่มันกำลังช่วยรักษา!

+142000

+124100

+135000...

ตัวเลขสีเขียวลอยขึ้นเหนือหัวของทุกคน

"อ๊าก!!! ช่วยด้วย! เจ็บจนอยากตายแล้ว..."

"ใครก็ได้ ฆ่าฉันที ฉันให้ล้านเหรียญทอง!"

"ช่วยด้วย ฉันไม่แข่งแล้ว ขอถอน... อ๊าก!!!"

ฟ่านเปียวและนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต้าเซียที่รอดมาได้ไม่กี่คน ถอยไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง

พวกเขาฟังเสียงกรีดร้องรอบข้างที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ต่างก็ขนลุกซู่

"รุ่นน้องคนนี้... ปกติเขาบ้าเลือดแบบนี้ตลอดหรือเปล่า?"

"มันโหดไปหน่อยมั้ย?"

"หุบปาก! เดี๋ยวเขาได้ยิน!"

ฟ่านเปียวรีบห้าม แล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ

คนอื่นก็รีบทำตาม

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกโชคดีที่ซูเฉินอยู่ฝ่ายเดียวกัน

ถ้าเป็นศัตรู... บางทีความตายอาจถือเป็นการปลดปล่อยด้วยซ้ำ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ก็คือสภาพแบบตอนนี้

อยากตายก็ตายไม่ได้ อยู่ไปก็ทรมาน!

ซูเฉินน่ากลัวเกินไป ถึงขั้นทำให้มืออาชีพกว่าร้อยคนฉี่แตกต่อหน้าสาธารณะ!

"เดี๋ยวก่อน… มันแปลกๆ นะ…"

จู่ๆ เจิ้งฮ่าวหยางก็เบิกตากว้าง เขาตะโกน "ซูเฉิน!!! ระวังด้านหลัง!!!"

ซูเฉินได้ยินเสียงของอีกฝ่าย เขาหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

มีดสั้นโผล่ออกมาจากอากาศ แทงลงไปที่อกของเขา

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะด้วยความดีใจ

"ฮ่าๆๆ! เป็นแค่ผู้อัญเชิญแท้ๆ แต่กล้ายืนอย่างเปิดเผยต่อหน้ามือสังหารอย่างฉันงั้นเหรอ? ตายไปซะ!"

คมมีดแทงเข้าอกซูเฉิน

เคร้ง!

ประกายไฟกระเด็น ตัวเลขความเสียหายลอยขึ้นเหนือศีรษะของซูเฉิน

-0

"มีอะไรตลกหรอ?" ซูเฉินเอียงหัว มองชายชุดดำที่ปรากฏตัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด รีบหันหลังจะหนี

แต่มือข้างหนึ่งก็คว้าคอของเขา ล็อกเอาไว้แน่น

"ช็อตไฟฟ้า!"

สายฟ้าปะทุจากร่างซูเฉิน ไหลเข้าสู่ร่างของเขา

"อ๊าก!!!"

"แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้! ฉันมาจากตระกูลจี รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!" ชายคนนั้นตัวสั่นจนกระตุก ปากกรีดร้องตะโกน

ซูเฉินหัวเราะ "คนตระกูลจีเหรอ?"

ชายคนนั้นชะงัก แล้วพูดด้วยความดีใจทั้งที่ยังเจ็บ "รู้จักใช่มั้ย?"

"ฉัน... คือจีจี๋เซียว!!!"

ซูเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มโหดเหี้ยม "ไม่รู้จัก ช็อตต่อ!"

"อ๊าก!!!"

เมื่อซูเฉินเพิ่มแรงดันไฟฟ้า จีจี๋เซียวก็ยิ่งทรมาน ร่างทั้งร่างชักกระตุกอย่างบ้าคลั่ง

แต่เพราะซูเฉินหันไปจัดการมือสังหารที่ลอบโจมตี คนอื่นๆ จึงได้หายใจหายคอบ้าง

หลายคนนอนแช่อยู่บนแอ่งน้ำสีเหลืองใส ในใจเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น แต่ก็พยายามตั้งสติ รีบติดต่อระบบเพื่อขอถอนตัวออกจากสนามประลอง

แต่คนจากมหาวิทยาลัยเทียนเฉินยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

เหวินเสี่ยวเหรินสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตะโกนไปทางจางหยูซู่ เฉินเซียว และคนอื่นๆ

"ไม่ต้องสนใจกฎแล้ว!!! ใช้ไพ่ตายซะ!!!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………