บทที่ 125: แผงคุณสมบัติที่ทำให้ตกตะลึง (ฟรี)

เมื่อเขามีข้อได้เปรียบที่คนอื่นจินตนาการไม่ถึง

แค่บอกว่าหนึ่งคนซื้อได้แค่สามครั้ง ฉันก็ต้องทำตามงั้นเหรอ?

ซูเฉินมักจะทำตามกฎก็จริง แต่ต้องอยู่บนเงื่อนไขว่า... เขาต้องเป็นคนตั้งกฎเอง

แต่ตอนนี้ เขายังคิดไม่ออกว่าจะทำลายกฎเพื่อเพิ่มจำนวนครั้งในการซื้อได้ยังไง

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เย่หลงอินที่กำลังจะบอกลา จู่ๆ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา

คนนั้นพุ่งตรงมาหาซูเฉิน แล้วจับแขนไว้ทั้งสองข้าง!

"ซูเฉิน ให้ฉันเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของนายเถอะ!"

เสียงคุ้นเคย ใบหน้าคุ้นเคย แต่สายตากลับร้อนแรงผิดปกติ

ซูเฉินงงเล็กน้อย มองกู้หยูที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้ รุ่นพี่ที่เคยเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นร้อนแรง

"รุ่นพี่ นี่มัน..." ซูเฉินพูดไม่ออก

แต่เย่หลงอินที่อยู่ข้างๆ กลับตกใจยิ่งกว่า "อะไรนะ... คุณบอกว่าจะเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของซูเฉิน?"

"แต่คุณตกลงกับมหาวิทยาลัยว่าจะอยู่สอนต่อไม่ใช่เหรอ?"

กู้หยูเพิ่งสังเกตเห็นเย่หลงอิน สีหน้ามีความลังเลเล็กน้อย

การอยู่ที่มหาวิทยาลัยต้าเซียในฐานะอาจารย์

สำหรับเธอ มันจะช่วยสร้าง ‘รัง’ ได้อย่างสมบูรณ์ด้วยการสนับสนุนจากมหาวิทยาลัย

และยังสามารถทำวิจัยในสิ่งที่สนใจได้อย่างอิสระ

แต่ทั้งหมดนี้ เทียบไม่ได้เลยกับโอกาสที่จะสร้างคนที่สามารถควบคุมสามสายและจารึกชื่อในประวัติศาสตร์

กู้หยูพูดอย่างหนักแน่น "เพื่อซูเฉิน ฉันยอมสละทุกอย่าง!"

"เอ่อ..."

ซูเฉินงงไปหมด

นี่ฉันเพิ่งถูกสารภาพรักเหรอ?

เหมือนจะใช่... แต่ก็ไม่ใช่!

เย่หลงอินมองซูเฉินด้วยสายตาประหลาด คิดในใจ

"แค่หน้าตาดีมันมีพลังขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขายื่นมือไปตบไหล่ซูเฉิน แล้วพูดเบาๆ "คุณโชคดีมากนะ กู้หยูเป็นคนที่แม้แต่อธิการบดียังชื่นชม..."

"เธอเป็นนักวิจัยสายอาชีพที่รัฐบาลและมหาวิทยาลัยต่างก็ต้องการตัว"

"ที่เธอยอมเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวให้คุณ นี่คือโชคที่ต่อให้สะสมบุญสิบชาติก็ไม่เพียงพอ"

เย่หลงอินส่งสายตาราวกับบอกว่า ‘รีบคว้าไว้ซะ’ แล้วก็จากไป

เหลือทั้งสองยืนมองกันไปมา

เอ่อ...

ซูเฉินรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนแอบมองอยู่ จึงพูดว่า "เอ่อ... รุ่นพี่ เราไปคุยที่อื่นได้มั้ย?"

"ได้ ทุกอย่างตามใจนายเลย" กู้หยูตอบทันที

เนื่องจากโซนหอพักอยู่ไม่ไกลจากลาน ทั้งสองจึงกลับไปยังวิลล่าของซูเฉิน

หลังจากนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น และฟังคำอธิบายของกู้หยูสักพัก

ซูเฉินก็เข้าใจบทบาทของที่ปรึกษาส่วนตัวคร่าวๆ

มันก็เหมือนกับโค้ชนักกีฬาในโลกก่อนของเขา

ที่ปรึกษาส่วนตัวมีหน้าที่วางแผนและออกแบบสกิล อุปกรณ์ และการใช้ไอเทมกับยา ให้เหมาะสมที่สุดสำหรับมืออาชีพ

โดยทั่วไป เว้นแต่จะมีอาจารย์รับเป็นศิษย์ส่วนตัว มืออาชีพจะไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับการพัฒนาของตัวเอง

แต่ซูเฉินเคยได้รับความช่วยเหลือจากกู้หยู และรู้ความสามารถของเธอดี

บวกกับคำเตือนของเย่หลงอินก่อนหน้านี้ เขาย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอน และยังรู้สึกโชคดีมาก

ถ้าต้องให้เขาวางแผนพัฒนาสามสายเอง สมองของเขาคงบอกได้แค่ว่าใช้เงินแก้ปัญหาซะ

แต่เขาไม่รู้เลยว่าจะใช้เงินยังไงให้ถูกต้อง

การมี "สมองเสริม" แบบนี้ ทำให้ซูเฉินดีใจมาก

เขารีบถาม "รุ่นพี่ คิดว่าค่าจ้างรายเดือนเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?"

เมื่อได้ยินคำถาม กู้หยูก็ผ่อนคลายลงทันที

เธอรู้ว่าเรื่องนี้สำเร็จแล้ว

เธอไม่ได้ปฏิเสธค่าจ้าง เพราะนี่คือการทำงาน ถ้าไม่รับค่าจ้างมันก็ไม่ถูกต้อง

หลังจากคิดอยู่นาน กู้หยูยกมือขึ้นหนึ่งข้าง พลางคิดในใจ "เดือนละห้าแสนเหรียญทอง คงไม่มากเกินไปใช่มั้ย?"

ค่าตัวที่เธอได้รับจากองค์กรชั้นนำภายนอกคือหนึ่งล้านเหรียญทองต่อเดือน

ในวงการนี้ ถือว่าสูงมากแล้ว

แม้ซูเฉินจะดูไม่ขาดเงิน แต่เขายังเป็นนักศึกษา

เธอกลัวว่าถ้าขอหนึ่งล้าน จะทำให้เขาลำบากใจ

แต่ใครจะคิดว่าซูเฉินจะพูดทันที "ห้าสิบล้าน โอเค งั้นเดือนละห้าสิบล้าน!"

กู้หยูถึงกับช็อก

ห้าสิบล้าน?

เธอหูฝาดหรือเปล่า นี่ค่าจ้างรายเดือนจริงๆ ไม่ใช่รายปี?

"รุ่นน้อง ห้าสิบล้านมันมากเกินไปนะ ฉัน..."

ซูเฉินแปลกใจ ในมุมมองเขา ห้าสิบล้านยังน้อยไปด้วยซ้ำ

แต่เห็นปฏิกิริยาของเธอ เขาจึงยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องกังวลครับ รุ่นพี่ แต่ผมขอเตือนอย่างหนึ่ง การเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของผม ต้องจำประโยคนี้ไว้"

"สำหรับผม... เงินไม่ใช่ปัญหา!"

"ต่อไป เวลาวางแผนของให้ผม ไม่ต้องเลือกว่าจะเอาของที่ดีที่สุด หรือของที่ถูกที่สุด"

"ให้เลือกทั้งของที่ดีที่สุดและแพงที่สุดได้เลย"

กู้หยูมองใบหน้าหล่อของเขา และเห็นคำสองคำชัดเจน

รวยมาก!

เธอโล่งใจเต็มที่ และเข้าใจฐานะของซูเฉินใหม่อีกครั้ง

ทั้งสองจึงทำสัญญาผ่านระบบหลักแห่งอะพอคาลิปส์

ไม่มีเงื่อนไขเข้มงวด

แค่ซูเฉินจ่ายเงิน กู้หยูให้ความรู้

ความเชื่อใจแบบนี้ ต่อให้เขียนกฎจำกัดเป็นพันข้อ ก็เทียบไม่ได้

หลังสัญญามีผล กู้หยูก็เข้าเรื่องทันที "รุ่นน้อง ตอนนี้ฉันเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของนายแล้ว ขอฉันดูพลังที่แท้จริงของนายได้มั้ย?"

ความหมายของเธอชัดเจนมาก เธอต้องการดูแผงคุณสมบัติ

เมื่อได้ยินแบบนั้น มู่หยิงกับลั่วเสี่ยวหยูที่แอบฟังอยู่ไม่ไกลก็ตื่นเต้นทันที

ทั้งสองรีบวิ่งมานั่งบนโซฟา ทำตัวเรียบร้อยเหมือนเด็กดี

พวกเธอก็อยากรู้เหมือนกัน

ซูเฉินพูดด้วยสีหน้าประหลาด "อยากดูจริงๆ เหรอ?"

สำหรับคนของตัวเอง เขาไม่ได้ปิดบังอะไร

ก็แค่… แผงคุณสมบัติของเขามันเวอร์เกินไป ถ้าโชว์ออกมา อาจจะทำให้พวกเธอรับไม่ไหว

ทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน

ซูเฉินจึงเปิดแผงคุณสมบัติ และยกเลิกข้อจำกัดการมองเห็นทั้งหมด

ทั้งสามตรวจสอบดูตั้งแต่บนลงล่าง

สีหน้าเปลี่ยนจากตกใจ เป็นตกใจมาก แล้วก็กลายเป็นชาไปเลย...

"แค่ขั้นที่สาม แต่ค่าพลังวิญญาณห้าแสนเก้าหมื่น?"

"พรสวรรค์สามอย่าง? สอง SSS และหนึ่ง SS?"

"สกิลอัปเลเวลสูงสุดทั้งหมด? อาวุธก็เสริมพลังจนสูงสุด?"

"สัตว์เลี้ยงระดับกึ่งเทพสองตัว? แล้วยังมีเผ่าภูตแห่งป่าอยู่ในสังกัด?"

...

หลังจากดูแผงคุณสมบัติของซูเฉินจนครบ ทั้งสามทรุดลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

มองซูเฉินเหมือนตัวประหลาด

นึกย้อนสิ่งที่เขาทำก่อนหน้านี้ ก็ไม่แปลกใจอีกต่อไป

โดยเฉพาะกู้หยู เธอตรวจสอบพรสวรรค์และสกิลทั้งหมดอย่างละเอียด

สีหน้าของเธอกลับมาเรียบเฉย เพราะไม่สามารถแสดงอารมณ์อื่นได้อีกแล้ว

มันน่ากลัวเกินไป!

แค่พรสวรรค์หรือสกิลใดสกิลหนึ่ง ถ้าอยู่กับคนอื่น ก็สามารถสร้างอัจฉริยะระดับสูงได้แล้ว

แต่ตอนนี้ทุกอย่างรวมอยู่ในคนคนเดียว

อธิบายได้คำเดียวว่าน่ากลัว!

หลังจากกู้หยูตั้งสติได้

ซูเฉินก็นึกถึงเรื่องที่ค้างใจ จึงเล่าเรื่องข้อจำกัดการซื้อของจากพ่อค้าลึกลับในดินแดนลับสมบัติสวรรค์

แล้วถามว่า "มีวิธีที่ผมจะไม่ถูกจำกัดจำนวนครั้งมั้ย?"

คำถามนี้ทำให้ทั้งสามงง

ลั่วเสี่ยวหยูพูดด้วยความตกใจ "ซูเฉิน นายจะทำอะไร?"

"อย่าบอกนะว่านายจะกวาดซื้อของจากพ่อค้าลึกลับทั้งหมด?"

ซูเฉินยิ้ม "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

กู้หยูตบอกตัวเองเบาๆ เพื่อตั้งสติ...

นี่คือภารกิจแรกจากเจ้านาย เธอต้องทำให้ดี

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า "ถ้าดูจากพรสวรรค์ของนาย... ก็พอจะมีวิธีอยู่นะ"

"ในคลังสกิลของอาชีพสายจอมเวท มีสกิลขั้นที่สามชื่อว่า ‘ร่างแยกเวทมนตร์’"

"ปกติ ร่างแยกจะมีพลังแค่ครึ่งหนึ่งของร่างจริง แต่ยังไงก็เป็นแค่ร่างแยก"

"แต่พรสวรรค์ของนาย ‘วิวัฒนาการสกิล’ มันทรงพลังมาก ถ้าโชคดี..."

"ไม่สิ… ต่อให้โชคร้าย ก็สามารถใช้ยาลืมเลือน ลบแล้วเรียนใหม่ได้"

"จนกว่าจะได้ร่างแยกที่เหมือนตัวจริงทุกประการ"

"แต่มีปัญหาอยู่ เพราะยาลืมเลือนมีคูลดาวน์"

"และหนังสือสกิลกับหนังสือค่าประสบการณ์สกิลจำนวนมาก ต่อให้มีเงิน ก็ยากที่จะหาได้ในเวลาสั้นๆ"

"อาจไม่ทันก่อนเริ่มการคัดเลือก~"

ลั่วเสี่ยวหยูพูดว่า "ฉันให้ที่บ้านช่วยหาได้นะ"

ซูเฉินลูบคาง

พูดถึงเรื่องยา เขาก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา

ซ่งซี นักปรุงยาที่เขาเคยสนับสนุนในเมืองหยุนฮวา

เขาหยิบยามหัศจรรย์ที่เหลือออกมาดู ก็พบว่ามันไม่มีคูลดาวน์

และเมื่อเทียบกับยาชนิดอื่นๆ แล้วก็พบว่า ยาชนิดอื่นมีคูลดาวน์ทั้งหมด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"รุ่นพี่! เสี่ยวหยู! เรื่องหนังสือสกิลฝากจัดการด้วยนะ"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน!"

"ส่วนเรื่องยา ผมจัดการเอง!"

……………