บทที่ 20: หลี่หมิงฮ่าวผู้ถูกเหยียดหยาม

บทที่ 20: หลี่หมิงฮ่าวผู้ถูกเหยียดหยาม

"แม่~ ช่วยผมด้วย~"

หลังจากเสียงกรีดร้องสะเทือนใจของหลี่หมิงฮ่าวดังขึ้นจากในห้อง

จ้าวกุ้ยฮวาที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลก็สะดุ้งเหมือนเหยียบสายไฟแรงสูง รีบคว้าแขนหลี่เจียข้าง ๆ แล้วถามด้วยความตื่นตระหนก

"เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงหมิงฮ่าวใช่ไหม หรือว่าเขาจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

"แม่ ดูเหมือนหมิงฮ่าวจะมีปัญหาจริง ๆ!"

"อ๊า~ แล้วจะรออะไร รีบไปช่วยน้องชายเธอสิ!"

ขณะที่จ้าวกุ้ยฮวาพูด เธอกับหลี่เจียก็รีบวิ่งไปทุบประตูของผู้หญิงอ้วนอย่างบ้าคลั่ง

แต่ผู้หญิงสองคนจะไปพังประตูเหล็กกันขโมยที่แข็งแรงของผู้หญิงอ้วนได้ยังไง

สุดท้าย หลี่เจียกับจ้าวกุ้ยฮวาที่หอบเหนื่อยก็ทำได้แค่ตะโกนใส่ประตูว่า "อีอ้วน เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกเราจะแจ้งตำรวจ!"

"อยากแจ้งก็แจ้งไปสิ ยังไงเด็กนั่นก็วิ่งเข้ามาในบ้านฉันเอง ต่อจากนี้ไป... ฉันก็จะเป็นคนในตระกูลหลี่ของพวกเธอแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับจากในห้องของผู้หญิงอ้วน จ้าวกุ้ยฮวาและหลี่เจียก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าซีดเผือดทันที

เพราะในตอนนี้ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าอีอ้วนคนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้

"ลูกเอ๊ย~ แม่ขอโทษนะ ลูกถูกอีอ้วนคนนี้ย่ำยีไปแล้ว~"

จ้าวกุ้ยฮวาที่เข้าใจสถานการณ์ในทันที ก็ร้องไห้เสียงแหบพร่าออกมา

เจ้าของบ้านคนอื่น ๆ ที่ยังรอดอยู่บนชั้นเดียวกัน แง้มประตูออกมาดูเหตุการณ์อย่างเงียบ ๆ

แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าเป็นจ้าวกุ้ยฮวา ก็รีบปิดประตูทันทีและหลบเลี่ยง

พอจะเห็นได้ว่าปกติแล้วจ้าวกุ้ยฮวามีนิสัยแย่แค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมู่บ้านใครกันไม่รู้ว่าผู้หญิงอ้วนคนนี้เป็นอันธพาลหญิงที่มีอิทธิพล

บางทีอาจมีแค่จ้าวกุ้ยฮวากับหลี่เจียที่เพิ่งย้ายมาไม่นานเท่านั้นที่ไม่รู้ภูมิหลังของเธอ

ดังนั้น ถ้าผู้หญิงอ้วนไม่ฉวยโอกาสจากหนุ่มสดที่มาส่งถึงหน้าประตูเอง เธอคงดูถูกตัวเองด้วยซ้ำ

จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง หลี่หมิงฮ่าวในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งก็ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามถัง สีหน้าทั้งอับอายทั้งคับแค้น

"ที่รัก กินบะหมี่เสร็จแล้วอย่าลืมกลับมาหาฉันอีกนะ"

ในเวลาเดียวกัน เสียงของผู้หญิงอ้วนที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจก็ดังออกมาจากในห้อง

จ้าวกุ้ยฮวาที่เพิ่งได้สติ ก็พุ่งเข้าไปเหมือนหมาบ้า พร้อมจะสู้ตายกับผู้หญิงอ้วน

แต่ในตอนนั้นเอง มีมีดสับเนื้อเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่คอของจ้าวกุ้ยฮวา ทำให้เธอถอยหลังด้วยความหวาดกลัว

ผู้หญิงอ้วนถือมีดสับเนื้อด้วยมืออวบอ้วน กดมันแนบคอจ้าวกุ้ยฮวาแน่น แล้วพูดอย่างดุร้ายว่า "อีแก่ แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร"

ใบหน้าของจ้าวกุ้ยฮวาซีดขาว และเธอก็ส่ายหัวโดยสัญชาตญาณ

ผู้หญิงอ้วนพูดอย่างได้ใจว่า "ฉันจะบอกให้ พ่อฉันคือหัวหน้าเขตที่นี่ ลูกชายแกบังอาจมาข่มขืนลูกสาวหัวหน้าเขตกลางวันแสก ๆ ฉันว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ไม่ต้องให้ฉันอธิบายหรอกมั้ง"

"แกพูดมั่ว! มันชัด ๆ ว่า... เป็นแก..."

หลี่เจียที่ทนไม่ไหว โต้กลับอย่างโกรธจัด

แต่พอพูดไปครึ่งหนึ่ง เธอก็ไม่รู้จะพูดต่อยังไง สุดท้ายได้แต่หน้าแดงเพราะอัดอั้น

เพราะท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอผู้หญิงที่บังคับผู้ชายทำเรื่องแบบนี้ และยังทำอย่างมั่นอกมั่นใจ แถมยังกลับคำได้หน้าตาเฉย

เมื่อเห็นหลี่เจียพูดไม่ออก ผู้หญิงอ้วนก็ยิ่งได้ใจมากขึ้น "ว่าไง ไม่ยอมรับงั้นเหรอ จะให้ฉันโทรเรียกสถานีตำรวจมาให้ตัดสินไหม"

เมื่อได้ยินคำว่า “สถานีตำรวจ” แววตาของจ้าวกุ้ยฮวาและหลี่เจียก็มีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นทันที

เพราะในฐานะมิจฉาชีพมืออาชีพ พวกเธอย่อมมีประวัติอยู่ที่สถานีตำรวจไม่มากก็น้อย ดังนั้นพวกเธอจึงไม่กล้ามีเรื่องกับตำรวจ

"ถือว่าพวกเราซวย ไปกันเถอะ"

หลี่เจียพูด ก่อนจะลากจ้าวกุ้ยฮวาและหลี่หมิงฮ่าวกลับบ้านอย่างหมดสภาพ

"หลี่เจีย เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้เหรอ"

จ้าวกุ้ยฮวาถามทั้งน้ำตา

สีหน้าของหลี่เจียเย็นชาและดุดัน "จะปล่อยไปได้ยังไง อีกไม่กี่วันฉันจะหาวิธีจัดการกับมัน!"

ในขณะเดียวกัน ฝั่งของหลินเฟิง

หลังจากตื่นนอนในตอนเช้า หลินเฟิงก็อาบน้ำอุ่น จากนั้นหยิบซาลาเปาสองเข่ง ซุปเผ็ดเนื้อหนึ่งชาม และปาท่องโก๋สองชิ้นออกมาจากมิติเก็บของ แล้วนั่งกินอย่างสบาย ๆ ที่โต๊ะอาหาร

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ถ้าในอนาคตไม่มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่ ชีวิตในวิลล่าก็จะเป็นไปอย่างเรียบเรื่อย

ดังนั้น หลินเฟิงจึงถ่ายรูปอาหารเช้าของตัวเอง แล้วส่งให้หลี่เจีย พร้อมข้อความว่า "อรุณสวัสดิ์ ที่รัก กินข้าวหรือยัง"

ทันทีที่ส่งรูปอาหารเช้าไป หลี่เจียก็ไม่ได้ตอบกลับทันที

แต่ผ่านไปห้านาที หลี่เจียก็ส่งข้อความกลับมา "หลินเฟิง ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนกันแน่ ที่นั่นไม่มีฝนกรดตกเหรอ"

"มี" หลินเฟิงตอบแบบคลุมเครือด้วยข้อความเสียง ขณะกินอาหารเช้าไปด้วย

"แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าที่นายอยู่มันไม่เหมือนมีฝนกรดเลย ไม่งั้นนายจะไปซื้ออาหารเช้าได้ยังไง หลินเฟิง บอกความจริงมานะ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนกันแน่"

ในตอนนี้ หลี่เจียมองรูปที่หลินเฟิงส่งมา กลืนน้ำลายไม่หยุด อยากจะกัดโทรศัพท์ตัวเองให้ได้

เพราะเมื่อวานหลี่หมิงฮ่าวเพิ่งเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาได้แค่สามถัง ตอนนี้เธอหิวจนท้องร้อง และรู้สึกไม่มีแรงแล้ว

จากนั้นหลินเฟิงก็ส่งข้อความเสียงมาอีกครั้ง หลี่เจียที่หิวจนตัวสั่นก็รีบกดฟังทันที

"ผมบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ผมอยู่ในวิลล่าหลังใหญ่ ถ้าไม่เชื่อ ก็วิดีโอคอลกันตอนนี้เลย"

ขณะที่หลินเฟิงส่งข้อความเสียงนี้ เขาก็โทรวิดีโอไปหาหลี่เจียจริง ๆ

ทันทีที่หลี่เจียเห็นสายวิดีโอ ปากของเธอก็อ้าค้างด้วยความตกตะลึง

เพราะเธอเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความหรูหราของวิลล่าและความอร่อยของอาหารบนโต๊ะผ่านหน้าจอ

"ที่รัก ฉันไม่คิดเลยว่านายจะอยู่ในวิลล่าจริง ๆ"

หลินเฟิงในวิดีโอยิ้มอย่างสบาย ๆ แล้วพูดว่า "มันจะไปยากอะไร แค่ผมอยู่คนเดียวมันน่าเบื่อไปหน่อย คุณจะมาอยู่เป็นเพื่อนผมเมื่อไหร่"

"แล้วนายอยู่ที่ไหนเหรอ ที่รัก" หลี่เจียถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

"ไม่ไกลหรอก ก็อยู่ในหมู่บ้านคนรวยนี่แหละ ผมซื้อวิลล่าไว้ที่นี่ เดิมทีอยากเซอร์ไพรส์คุณ แต่ดันมาเกิดเรื่องแบบนี้ ทำให้ผมติดอยู่ที่นี่ทั้งวัน น่าเบื่อชะมัด"

หลินเฟิงพูด พร้อมหยิบซาลาเปายัดเข้าปาก ทำให้หลี่เจียทั้งตกใจ ดีใจ และน้ำลายไหล

"ที่รัก ฉันได้ยินมาว่าบ้านที่นั่นไม่ถูกเลย นายไปเอาเงินมาจากไหนมากขนาดนั้น"

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ

🏵️ปลุกอาชีพผู้อัญเชิญ: ฉันมีสูตรโกงซื้อทุกอย่างได้ในราคา 1 เหรียญทองแดง

⚒️ระบบไมน์คราฟต์ในโลกเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

🐲Game of Thrones : เกิดใหม่เป็นมังกรพร้อมความสามารถกลืนกิน

🧩มาร์เวล: มิวแทนท์คนเดียวในโลกกับระบบเช็คอินรับพลังพิเศษแบบสุ่ม

🐒โกคูทะลุมิติ เริ่มต้นที่จักรวาลมาร์เวล