บทที่ 302 ปีศาจมากมายปรากฏกายภายนอก

บทที่ 302 ปีศาจมากมายปรากฏกายภายนอก

ภายในถ้ำป๋อเย่วแห่งอาณาจักรเป่าเซี่ยง ปีศาจชุดเหลืองกำลังจัดแจงเครื่องแต่งกายของตนอยู่หน้าคันฉ่อง โดยมีชุดอื่นๆ กองพะเนินอยู่ข้างกาย

หลังจากพิจารณาดูตัวเองอยู่หลายรอบ เขาก็เบนสายตาไปทางสมุนปีศาจตัวน้อยที่อยู่ใกล้ๆ

"ชุดนี้ที่ข้าใส่เป็นอย่างไรบ้าง ดูดีหรือไม่"

เมื่อได้ยินคำถามของปีศาจชุดเหลือง สมุนปีศาจตัวน้อยก็รีบพยักหน้าถี่รัวพร้อมกับแสดงสีหน้าประจบประแจง

"ดูดีขอรับ ดูดีเหลือเกินท่านจอมราชา หากพระชายาได้เห็นจะต้องละสายตาไปจากท่านไม่ได้เป็นแน่"

ปีศาจชุดเหลืองได้ยินดังนั้นก็เบิกบานใจยิ่งนัก

"จริงหรือ"

"จริงแท้แน่นอนขอรับ ข้ามิกล้าหลอกลวงท่านหรอก ท่านจอมราชานั้นดูองอาจและเหนือสามัญชนอยู่แล้ว พอสวมชุดนี้เข้าไปยิ่งทำให้ดูสูงศักดิ์ขึ้นไปอีกขอรับ"

"ฮ่าๆๆ เจ้านี่ช่างปากหวานนัก ประเดี๋ยวข้าจะตบรางวัลเป็นสุราชั้นเลิศให้เจ้าสักสองสามไหนะ"

"ขอบพระคุณท่านจอมราชาขอรับ"

"เอาเละ ไปเตรียมโต๊ะอาหารและสุราไว้ ข้าต้องการจะร่วมโต๊ะกับพระชายาหลังจากกลับมาจากชมบุปผา"

"ขอรับ ท่านจอมราชา"

"ไปได้แล้ว"

หลังจากสมุนปีศาจตัวน้อยวิ่งจากไป ปีศาจชุดเหลืองก็หันกลับมามองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป จึงรีบหยิบหวีขึ้นมาจัดทรงผมให้เข้าที่ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แม้ว่าเมื่อวานพวกนักรบเหล่านั้นจะมาขัดอารมณ์ของเขาไปบ้าง ทว่าเช้านี้นางไป่ฮวาเสี้ยวกลับยอมตกลงไปชมดอกไม้ในสวนกับเขาอย่างหาได้ยากยิ่ง

ปีศาจชุดเหลืองซึ่งไม่เคยได้รับสายตาที่อ่อนโยนจากนางมาก่อนจึงรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นและเริ่มตระเตรียมตัว เขามีความตั้งใจถึงขั้นแปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อเดินทางไปยังอาณาจักรเป่าเซี่ยงเพื่อซื้ออาภรณ์ชั้นดีเหล่านี้มา

"ต้องเป็นเพราะชาดและแป้งผัดหน้าที่ข้าส่งไปให้เมื่อวานแน่ๆ ที่ถูกใจนาง"

"ประเดี๋ยววันนี้ข้าต้องไปอาณาจักรเป่าเซี่ยงอีกรอบ เพื่อซื้อของที่นางชอบมาเพิ่มอีก"

กล่าวจบ ปีศาจชุดเหลืองก็ก้าวเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังห้องของนางไป่ฮวาเสี้ยว

ทว่าเมื่อเขาเดินไปถึงหน้าห้องส่วนตัวของนางและกำลังจะเคาะประตู ทันใดนั้นก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากภายนอกถ้ำเซียน ผสมปนเปกับเสียงตะโกนด่าทออันวุ่นวาย

เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น คิ้วของปีศาจชุดเหลืองก็ขมวดมุ่นเข้าหากันในทันที

"ใครมันมาส่งเสียงเอะอะโวยวายหน้าถ้ำของข้ากัน!"

"พวกเจ้า ไปดูซิว่าใครบังอาจมาทำเสียงหนวกหูหน้าถ้ำป๋อเย่วของข้า หากเป็นพวกโง่เขลาที่ไหน ก็ฆ่าทิ้งเสียให้หมด"

สิ้นเสียงของปีศาจชุดเหลือง สมุนปีศาจสองตนก็ก้าวออกมาจากด้านข้าง

"ขอรับ ท่านจอมราชา!"

สมุนปีศาจทั้งสองรับคำสั่งและรีบออกจากถ้ำป๋อเย่วไปอย่างรวดเร็ว

เดิมทีสมุนปีศาจสองตนนี้เป็นสมาชิกเผ่าปีศาจทั่วไปในภูเขาวันจื่อ ต่อมาได้รับการสยบโดยปีศาจชุดเหลืองและได้รับถ่ายทอดวิชาเซียน ตบะของพวกมันจึงก้าวหน้าไปมาก หากอยู่ในถ้ำอื่น พวกมันย่อมอยู่ในระดับขุนพลปีศาจเป็นอย่างน้อย

ครั้นเมื่อก้าวพ้นถ้ำเซียน สมุนปีศาจทั้งสองก็ตะโกนก้อง

"ใครมาส่งเสียงดังข้างนอกนี้ หากทำให้ท่านจอมราชาขุ่นเคืองใจ ระวังชีวิตของพวกเจ้าไว้ให้ดี! จงไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

ทว่า ทันทีที่สมุนปีศาจพูดจบ สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี และอ้าปากค้างจนเกือบจะถึงพื้น

สมุนปีศาจอีกตนที่มาด้วยกันก็มีอาการไม่ต่างกัน

เมื่อมองไปตามทิศทางสายตาของพวกมัน ภูเขาวันจื่อที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คน หรือจะพูดให้ถูกก็คือเต็มไปด้วยเหล่าปีศาจ

สุดลูกหูลูกตา สมาชิกเผ่าปีศาจหลากหลายรูปลักษณ์และเครื่องแต่งกายต่างพากันประจันหน้าเข้าหาถ้ำป๋อเย่ว

ปีศาจหมาป่า ปีศาจพยัคฆ์ ปีศาจสุกร ปีศาจโค ปีศาจสุนัข ปีศาจจิ้งจอก... แม้กระทั่งสมาชิกเผ่ามังกรก็ยังมี

เหล่าปีศาจเหล่านี้สวมเกราะอันเกรียงไกรหรืออาภรณ์แปลกตา มือถืออาวุธที่ส่องประกายวาววับ พร้อมด้วยอาวุธเวทและของวิเศษลอยเด่นอยู่ข้างกาย หลายชิ้นแผ่รัศมีหลากสีสันออกมา

นั่นเป็นเพียงพวกที่อยู่บนพื้นดินเท่านั้น บนท้องฟ้าก็มีเหล่าปีศาจหนาแน่นไม่แพ้กัน บางตนเหยียบกระบี่บิน บางตนขี่สัตว์อสูรบินได้ประเภทต่างๆ และบางตนก็บังคับนกเหล็กกลไกรูปร่างประหลาด หรือเพียงแค่มีปีกเรืองแสงอยู่เบื้องหลัง

ปีศาจทั้งหมดทั้งบนฟ้าและบนดินรวมกันแล้วน่าจะมีจำนวนไม่ต่ำกว่าเจ็ดหรือแปดหมื่นตน

สมุนปีศาจสองตนนี้ที่อาศัยอยู่ในภูเขาวันจื่อมาตั้งแต่เด็กจะเคยเห็นการรวมตัวของเผ่าปีศาจที่ยิ่งใหญ่หรือภาพที่อลังการเช่นนี้ได้อย่างไร จึงไม่แปลกที่พวกมันจะยืนตะลึงลาน

ท่ามกลางความตกตะลึง ความหวาดวิตกก็ผุดขึ้นในใจอย่างเลี่ยงไม่ได้

"เหตุใด... เหตุใดถึงมีสมาชิกเผ่าปีศาจมากมายเพียงนี้"

"สวรรค์ มีกี่ตนกันแน่เนี่ย พวกเขาจะทำอะไรกัน!"

"เร็วเข้า เร็ว... ไปรายงานท่านจอมราชา บอกท่านว่ามีปีศาจอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด มากมายเหลือเกิน"

วินาทีต่อมา สมุนปีศาจตนหนึ่งก็วิ่งกลับเข้าไปในถ้ำป๋อเย่วอย่างสุดชีวิตพร้อมกับตะโกนลั่น

"ท่านจอมราชา ท่านจอมราชา แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"

ในเวลาเดียวกัน ปีศาจชุดเหลืองได้เข้าไปในห้องของนางไป่ฮวาเสี้ยวแล้ว เมื่อจ้องมองใบหน้าอันงดงามของนาง ใบหน้าอันอัปลักษณ์ของเขาก็ฝืนยิ้มจนใบหน้ายับย่นราวกับบุปผาเบ่งบาน

"หึๆ วันนี้นางช่างงดงามเหลือกเกิน ข้าว่าไม่จำเป็นต้องไปชมดอกไม้ในสวนหรอก เพียงแค่นางปรากฏกาย บรรดาบุปผานับร้อยในขุนเขาก็คงจะต้องอับอายจนไม่กล้าชูช่อเป็นแน่"

ขณะที่เขากำลังพูด ปีศาจชุดเหลืองก็เตรียมจะเอื้อมมือไปกุมมือนางไป่ฮวาเสี้ยว ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนของสมุนปีศาจก็ดังมาจากข้างนอก

"ท่านจอมราชา ท่านจอมราชา แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! มีปีศาจมากมายอยู่ข้างนอก"

เมื่อเห็นว่าตนเองกำลังจะเข้าใกล้ความสำเร็จแต่กลับถูกขัดจังหวะกะทันหัน โทสะที่ไร้ที่มาก็พุ่งพล่านขึ้นในใจของปีศาจชุดเหลือง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นนางไป่ฮวาเสี้ยวอยู่ตรงหน้า เขาจึงข่มโทสะไว้และฝืนยิ้มออกมา

"รอสักครู่นะยอดรัก ให้พี่ออกไปถามดูหน่อย"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องส่วนตัวของนาง ทันทีที่หันหลังกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าก็มลายหายไป แทนที่ด้วยสีหน้ามืดมนและบึ้งตึง

ในจังหวะนั้นเอง สมุนปีศาจที่ทำหน้าที่มารายงานก็มาถึงตรงหน้าเขาพอดี

ก่อนที่สมุนปีศาจจะได้ทันอ้าปาก ปีศาจชุดเหลืองก็คว้าคอของมันแล้วยกขึ้นเหนือพื้น

"เจ้าควรจะมีเหตุผลดีๆ ที่ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงความตายที่ทรมานยิ่งกว่าการสิ้นใจ!"

สมุนปีศาจที่เกือบจะสำลักรีบละล่ำละลักอธิบาย

"ท่านจอมราชา... ปีศาจ... มีปีศาจมากมายมาอยู่ข้างนอกขอรับ"

"ปีศาจงั้นรึ? มันมากันกี่ตนถึงทำให้เจ้าสติแตกได้เพียงนี้" ปีศาจชุดเหลืองถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

"มากมาย... แค่ก... พวกมันอยู่เต็มขุนเขาไปหมดเลยขอรับ"

"เหอะ! มันจะสักกี่ตนกันเชียว? ก็แค่สมุนปีศาจที่ไร้ประสบการณ์อย่างพวกเจ้าไม่เคยเห็นโลกกว้าง เมื่อครั้งข้ายังอยู่บนสวรรค์ ข้าเคยสยบปีศาจตามบัญชาสวรรค์มาแล้วนับไม่ถ้วน ข้าเคยเห็นปีศาจมามากมายราวกับเส้นขนบนตัววัว ข้ายังไม่เคยตื่นตระหนกเหมือนเจ้าเลย"

"ข้าไม่ได้มอบวิชาเซียนและยาเซียนให้พวกเจ้าหรอกรึ? พวกเจ้าสองตนจงไปจัดการปีศาจเหล่านั้นด้วยตัวเองเสีย ข้ามีธุระสำคัญต้องทำ"

พูดจบ ปีศาจชุดเหลืองก็ปล่อยมือทิ้งสมุนปีศาจลงบนพื้น

เมื่อสมุนปีศาจได้ยินว่าปีศาจชุดเหลืองต้องการให้เขาไปจัดการปีศาจเหล่านั้นด้วยตนเอง ใบหน้าของมันก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"ท่านจอมราชา... ข้า... ข้าทำไม่ได้หรอกขอรับ พวกมันมีกันเยอะเกินไป"

"ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์สิ้นดี! ข้าจะออกไปดูด้วยตาตัวเองว่ามันจะมากมายสักแค่ไหน"

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นปีศาจชุดเหลืองก็สาวเท้าก้าวออกจากถ้ำป๋อเย่วเพื่อไปตรวจสอบสถานการณ์

เมื่อเขาก้าวพ้นจากถ้ำป๋อเย่วและได้เห็นภาพเบื้องหน้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปไม่ต่างจากสมุนปีศาจสองตนก่อนหน้านี้เลย

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ถึงขั้นสงสัยในสายตาของตนเอง

"ที่นี่... เหตุใดจึงมีสมาชิกเผ่าปีศาจมากมายเช่นนี้มาจากที่ใดกัน"

"พวกบนสรวงสวรรค์ที่ทำหน้าที่เฝ้าดูเผ่าปีศาจ กินแรงราษฎรจนไร้ความสามารถกันไปหมดแล้วรึอย่างไร!"