บทที่ 265 เฮลิคอปเตอร์ประจัญบาน + รถถัง โอ้โห จัดหนักจัดเต็มเลยนะเนี่ย

บทที่ 265 เฮลิคอปเตอร์ประจัญบาน + รถถัง โอ้โห จัดหนักจัดเต็มเลยนะเนี่ย

เสิ่นเฟยยืนพิงกำแพงอิฐเก่า ๆ พลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

เมื่อพลุไฟพุ่งขึ้นไปถึงระดับความสูงที่กำหนด ร่มชูชีพที่ส่วนท้ายของพลุจะกางออกด้วยแรงต้านอากาศ ทำให้กระบอกพลุค่อย ๆ ร่อนลงมาด้วยความเร็ว 5-8 เมตรต่อวินาที

ผงแมกนีเซียมและผงอะลูมิเนียมจะลุกไหม้อย่างรุนแรง ปลดปล่อยแสงสว่างจ้า สาดส่องลงมายังผืนดินเบื้องล่าง

ตามมาด้วย

ลูกที่สอง

ลูกที่สาม

พลุไฟถูกจุดขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง ทำให้พื้นที่รัศมีเจ็ดถึงแปดลี้สว่างไสวไปทั่ว

“เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ไม่กลัวโดนจับได้หรือไงเนี่ย”

“พวกกบฏผ้าพันคอแดงนี่ ประมาทกองทัพแทนซาเนียเกินไปหน่อยมั้ง?”

เสิ่นเฟยมองดูพลุไฟบนฟ้าด้วยความงุนงง

เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าในหัวของพวกกบฏผ้าพันคอแดงพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่

การเปิดเผยตำแหน่งตัวเองแบบนี้

มันไม่ต่างอะไรกับพวกไร้สมองเลยนะเนี่ย?

หรือไม่อย่างนั้น

ก็มีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

นั่นคือพวกมันกำลังจะรวมพลครั้งใหญ่ เพื่อต้อนรับบุคคลสำคัญ หรือไม่ก็กำลังจะทำพิธีกรรมอะไรสักอย่าง

วี้ด

ในขณะที่เสิ่นเฟยกำลังคิดหาเหตุผลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์ดังกึกก้องมาจากบนท้องฟ้า

ฝูงเฮลิคอปเตอร์นับสิบเครื่อง บินโฉบเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีขึงขัง คุกคาม และดุดัน

ไม่เพียงแค่นั้น

จากบนพื้นดินก็มีเสียงคำรามดังกระหึ่มไม่แพ้กัน ควันฝุ่นตลบอบอวลราวกับพายุทราย

พอมองดูดี ๆ ก็เห็นรถถังสีเทาหลายสิบคันกำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง

“โอ้โห...”

“นั่นมันเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์ก นี่นา???”

“แล้วนั่นก็รถถังประจัญบาน Type 59 ใช่ไหม??”

“นี่มันการผสมผสานอาวุธจากชาติตะวันตกกับเอเชียชัด ๆ!”

เมื่อเห็นรถถังและเฮลิคอปเตอร์ เสิ่นเฟยก็ถึงกับอึ้งไปเลย

โดยเฉพาะเจ้ารถถังบนพื้นดินนั่น ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจเข้าไปใหญ่

เหตุผลก็คือ

รถถังรุ่นนี้ เป็นรถถังประจัญบานที่ประเทศมังกรพัฒนาและผลิตขึ้นเองเป็นจำนวนมากในช่วงทศวรรษ 1950 โดยดัดแปลงมาจากรถถังขนาดกลาง T-54A ของสหภาพโซเวียต

อาวุธของบ้านเกิดเมืองนอนตัวเอง

มาโผล่ไกลถึงประเทศแทนซาเนียที่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ได้ยังไงเนี่ย?

.......

ความตกตะลึงนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับเสิ่นเฟยคนเดียว แต่ยังรวมถึงผู้ชมกว่าสิบล้านคนในห้องไลฟ์สดด้วย

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??? พวกกบฏมีอาวุธแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“นี่... กองกำลังรักษาสันติภาพของเราหรือเปล่า? ไม่งั้นจะเอารถถังประจัญบาน Type 59 มาใช้ได้ยังไง?”

“เพ้อเจ้อ กองทัพของเราจะบุกมาตีพวกกบฏกลางดึกทำไม กินอิ่มจนว่างจัดหรือไง?”

“ใช่ เฮลิคอปเตอร์ก็ไม่ใช่ของประเทศเราด้วย”

“ในฐานะที่เคยทำงานจัดซื้อในกองทัพ ฉันขออธิบายให้ฟังหน่อยนะ รถถัง Type 59 ที่เห็นในไลฟ์น่ะ มันเป็นรุ่นสำหรับส่งออก คืออาวุธที่เราขายให้ต่างประเทศนั่นแหละ การที่มันมาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก!”

“ประเทศเราขายอาวุธด้วยเหรอ???”

“เอ่อ... อย่าบอกนะว่าไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้ ‘กระต่าย[1]’ กลายเป็นผู้ผลิตอาวุธรายใหญ่ติดอันดับต้น ๆ ของโลกไปแล้วน่ะ?”

.........

ห่างจากเสิ่นเฟยออกไปไม่ไกล

เหลิ่งเฟิงที่ซุ่มอยู่ในดงหญ้า ก็สังเกตเห็นฝูงเฮลิคอปเตอร์และรถถัง Type 59 ที่กำลังมุ่งหน้ามาเช่นกัน

ในฐานะที่เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ ‘จ้านหลาง’

เขาคุ้นเคยกับอาวุธของประเทศตัวเองเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

แต่ทว่า

เขาก็สงสัยเหมือนกันว่า พวกกบฏผ้าพันคอแดงกระจอก ๆ พวกนี้ ไปเอาเงินมาจากไหนถึงได้ซื้ออาวุธดี ๆ แบบนี้มาใช้ได้?

มีอะไรแปลก ๆ

แปลกมาก ๆ!

มีความเป็นไปได้สูงเลยทีเดียว

ว่าทหารที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันเหล่านี้ ไม่ใช่พวกกบฏผ้าพันคอแดงหรอก แต่น่าจะเป็นกลุ่มทหารรับจ้างมากกว่า

เหลิ่งเฟิงครุ่นคิดอย่างหนัก

เขาตระหนักได้ว่า ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นแบบไหนก็ตาม ตอนนี้ชูร่ากำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างใหญ่หลวง

เขาปล่อยให้ชูร่าบุกเข้าไปเสี่ยงตายคนเดียวไม่ได้แล้ว

ต้องตามเข้าไปช่วย

คิดได้ดังนั้น เขาก็หันไปพูดกับกองร้อยพยัคฆ์ดำที่เพิ่งจะตามมาสมทบว่า “หวงเหมา นายพาทุกคนไปซ่อนตัวให้ดี”

“จำไว้นะ ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉันหรือชูร่า ต่อให้ตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน ก็ห้ามบุกออกไปเด็ดขาด”

คนพวกนี้เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา

เหลิ่งเฟิงไม่ใช่ทหารรับจ้างเลือดเย็นแบบเสิ่นเฟย

เขาทำใจไม่ได้หรอก ที่จะปล่อยให้คนบริสุทธิ์พวกนี้ไปเป็นเป้านิ่งให้ศัตรู

หวงเหมามีสีหน้าเคร่งเครียด พยักหน้ารับคำเสียงหนักแน่น “ครับ ผมเข้าใจแล้ว!”

ผู้ลี้ภัยอีกร้อยกว่าคนก็มีท่าทีตึงเครียดไม่แพ้กัน

หลายคนถึงกับหมอบราบไปกับพื้น พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุด

เหลิ่งเฟิงมองดูกองกำลังข้างหลังด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ก่อนจะทิ้งอาวุธทั้งหมดไว้ให้พวกเขา

จากนั้น

เขาก็พกแค่ปืนพกกระบอกเดียว อาศัยความมืดของป่าเป็นเกราะกำบัง ย่องเข้าไปในหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ

เนื่องจากไม่มีอุปกรณ์สื่อสาร

เหลิ่งเฟิงจึงต้องอาศัยสัญชาตญาณในการตามหาตำแหน่งของชูร่า

.......

เวลาผ่านไปประมาณห้านาที พลุไฟบนท้องฟ้าก็ดับลงจนหมด

รถถัง Type 59 ก็มาจอดเรียงรายกันอยู่ที่ลานกว้างขนาดใหญ่

เฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้า ก็ค่อย ๆ ร่อนลงจอด

ในขณะเดียวกัน

เสียงฝีเท้าอึกทึกก็ดังมาจากทุกสารทิศ

พวกกบฏผ้าพันคอแดงในหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์

แล้วพากันมารวมตัวกันที่จุดเดียว

คนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

เพียงแค่สิบกว่านาที ลานกว้างหน้าหมู่บ้านก็คลาคล่ำไปด้วยกบฏผ้าพันคอแดงนับพันคน

ดูจากจำนวนคนแล้ว

เหมือนจะมีพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นยังไงยังงั้น

แถม

ด้วยระยะห่างที่ไกลเกินไป เสิ่นเฟยจึงมองไม่เห็นใบหน้าของคนที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ชัดเจนนัก

“ต้องเข้าไปดูใกล้ ๆ ซะแล้ว”

“มีทั้งเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์ก แล้วก็รถถัง Type 59 ด้วย”

“น่าจะเป็นกลุ่มทหารรับจ้างกลุ่มใหญ่ หรือไม่ก็... ตาแก่เชพเพิร์ด อาจจะมาลงสนามเองเลยก็ได้”

เสิ่นเฟยเริ่มสนใจขึ้นมาทันที อยากจะเข้าไปดูให้เห็นกับตา แต่ชุดแนบเนื้อที่เขาใส่อยู่ มันคงเตะตาศัตรูเกินไปแน่ ๆ

ต้องหาวิธีพรางตัวซะก่อน

แน่นอนว่า

วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือการจัดการกบฏผ้าพันคอแดงที่หลงฝูงสักคน แล้วก็ขโมยชุดมันมาใส่

เสิ่นเฟยค่อย ๆ ลุกขึ้น พยายามมองลอดหน้าต่างออกไปหาเหยื่อ

แต่ทว่า

ในจังหวะนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ ตู้หนึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ

“สวรรค์มีตาทรงโปรดจริง ๆ”

เสิ่นเฟยยิ้มมุมปาก ค่อย ๆ แง้มตู้เสื้อผ้าออก แล้วหยิบเสื้อผ้าในนั้นออกมา

เสื้อผ้าของชาวบ้านแทนซาเนีย ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ผ้าผืนใหญ่เอามาพันตัว แล้วก็โพกหัวด้วยผ้าเช็ดหน้า

ถ้ามีเงินหน่อย ก็จะประดับด้วยเครื่องประดับต่าง ๆ

แต่ถ้าเป็นคนจนล่ะก็ พูดง่าย ๆ ก็คือมีแค่เศษผ้าขาด ๆ สองชิ้นเท่านั้นเอง

ไม่ต้องห่วงเรื่องไซส์เลยสักนิด

เสิ่นเฟยรีบเอาเศษผ้าพวกนั้นมาพันตัว แล้วก็เอาผ้ามาโพกหัว ปิดบังใบหน้าเอาไว้

แหม ก็มันมืดนี่นา

ถ้าไม่เข้ามาจ้องใกล้ ๆ ก็ดูไม่ออกหรอกว่าหน้าตาต่างกัน

หลังจากจัดการพรางตัวเสร็จ

เสิ่นเฟยก็เปิดประตู เดินดุ่ม ๆ ออกไปข้างนอกอย่างเนียน ๆ

ระหว่างทางก็เจอกับพวกกบฏผ้าพันคอแดงที่กำลังรีบเดินไปรวมตัวกันอยู่บ้าง

แต่ทุกคนก็เพิ่งจะมารวมตัวกันได้ไม่นาน ใครจะไปรู้จักหน้าค่าตากันหมดล่ะ

แถมยังไม่มีปัญหาเรื่องการแต่งตัวอีกต่างหาก

ด้วยเหตุนี้

เสิ่นเฟยก็เลยเดินเนียน ๆ ปะปนไปกับฝูงชน เดินตามพวกมันไปที่ลานกว้างหน้าหมู่บ้านได้อย่างสบายใจเฉิบ

[1] ชื่อเล่นประเทศจีน