บทที่ 260 มารยาเท่านั้นที่ครองใจคน

บทที่ 260 มารยาเท่านั้นที่ครองใจคน

เพราะเคยดูภาพยนตร์เรื่อง “กองพันหมาป่า 2” มาก่อน

เสิ่นเฟยจึงพอจะรู้พฤติกรรมของพวกกองทัพผ้าพันคอแดงอยู่บ้าง

แม้จะเป็นกลุ่มก่อการร้ายหัวรุนแรงเหมือนกัน

แต่พวกมันก็ยังห่างชั้นกับพวกแบล็กซัน ที่กบดานอยู่ในโรงงานเหล็ก ซึ่งมีอุดมการณ์ที่แน่วแน่กว่าเยอะ

กองกำลังของกองทัพผ้าพันคอแดง ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอันธพาลปลายแถวในประเทศนั่นแหละ

สิ่งแรกที่พวกมันจะทำ หลังจากได้ปืนมาครอบครอง

ก็คือการปล้นสะดมทรัพยากรและทรัพย์สินต่าง ๆ

เผาบ้าน ฆ่าคน ปล้นทรัพย์ ข่มเหงผู้ที่อ่อนแอกว่า

นี่แหละคือสิ่งที่พวกมันชอบทำ

และเป็นสิ่งที่พวกมันถนัดที่สุดด้วย

ด้วยเหตุนี้เอง

ถึงได้มีผู้ลี้ภัยจำนวนมาก ยอมเสี่ยงตาย แย่งกันหนีออกนอกประเทศให้ได้

และก็เป็นไปตามที่เสิ่นเฟยคาดการณ์ไว้

ทันทีที่เขาสิ้นคำถาม ก็มีผู้ลี้ภัยคนหนึ่งตะโกนตอบ “ท่านครับ ตอนนี้มีพวกกองทัพผ้าพันคอแดงร้อยกว่าคน กำลังกบดานอยู่ในหมู่บ้านของพวกเราครับ”

“หมู่บ้านของพวกเราอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ครับ แค่ประมาณ 50 กิโลเมตรเอง”

เสิ่นเฟยหันไปมองตามเสียง

คนที่พูดคือชายผิวดำวัยราว ๆ 20 ปี รูปร่างผอมโซ สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น

ตามผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา มีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ และคราบเลือดแห้งกรังเต็มไปหมด

ดูจากสภาพของเขา ก็พอจะเดาออกว่า ต้องตกระกำลำบากมาพอสมควรกว่าจะหนีออกจากหมู่บ้านมาได้

เสิ่นเฟยโบกมือเรียก “นาย เข้ามานี่สิ”

จากนั้น

ท่ามกลางสายตาของกลุ่มผู้ลี้ภัย เด็กหนุ่มในชุดขาดวิ่น ก็เดินกะเผลก ๆ เข้ามาหา

เสิ่นเฟยขมวดคิ้วถาม “ขาเจ็บเหรอ?”

เด็กหนุ่มในชุดขาดวิ่นพยักหน้าอย่างเขินอาย รีบอธิบาย “ท่านครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ถึงผมจะเจ็บขา แต่ผมก็ยังสู้ไหวครับ”

“ได้โปรดอย่าทิ้งผมไปเลยนะครับ”

เห็นได้ชัดว่า

เด็กหนุ่มเข้าใจผิด คิดว่าสายตาของเสิ่นเฟยที่มองมานั้น เต็มไปด้วยความรังเกียจ

เสิ่นเฟยไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก ถามต่อ “เล่าเรื่องหมู่บ้านของนายให้ฉันฟังหน่อยสิ เอาแบบละเอียด ๆ เลยนะ”

ในขณะเดียวกัน

เสิ่นเฟยก็หันไปพูดกับเหลิ่งเฟิงเสียงเบา “เหลิ่งเฟิง นายไปดูลาดเลาแถว ๆ นี้หน่อยนะ ที่นี่อาจจะไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่ตาเห็นหรอก”

ท่าเรือแห่งนี้ยังถือว่าเป็นเขตปลอดภัยอยู่

แต่ทว่า

เสิ่นเฟยไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

เมื่อก่อน หน้าที่พวกนี้มักจะเป็นของทิวลิปหรือโกสต์

แต่ตอนนี้ พวกเขาไปจัดการเรื่องสมาคมทหารรับจ้างที่สวีเดนกันหมดแล้ว

เสิ่นเฟยจึงต้องค่อย ๆ สร้างความคุ้นเคยในการทำงานร่วมกับเหลิ่งเฟิงและคนอื่น ๆ แทน

“ตกลง!”

เหลิ่งเฟิงพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน คว้าปืนไรเฟิลที่ยึดมาจากในทะเล แล้วหายตัวเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้

เด็กหนุ่มในชุดขาดวิ่น ก็เริ่มเล่าเรื่องราวของเขา

เขาชื่อรามาซานี

เมื่อตอนตี 2 ของวันนี้ รามาซานีตื่นขึ้นมาเพราะปวดปัสสาวะ

เขางัวเงียลุกจากเตียง ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำ

บ้านที่เขาอยู่เป็นบ้านดินในชนบท ส่วนห้องน้ำก็อยู่ข้างนอกลานบ้าน

รามาซานีเดินงัวเงียออกไปที่ลานบ้าน เตรียมจะเปิดประตูเพื่อออกไปเข้าห้องน้ำ

แต่ในจังหวะนั้นเอง

เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่พยายามย่ำให้เบาที่สุด ดังแว่วมาเข้าหู

รามาซานีที่ยังสะลึมสะลืออยู่ ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าคงมีคนตื่นมาเข้าห้องน้ำเหมือนกันล่ะมั้ง

แต่ทว่า...

ในจังหวะที่มือของเขากำลังจะปลดกลอนประตู หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนจำนวนมาก กำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

เมื่อมองฝ่าแสงจันทร์อันริบหรี่ ก็พอจะมองเห็นได้ลาง ๆ

ว่าพวกเขาสวมชุดทหารอย่างเป็นระเบียบ ที่ปกเสื้อมีผ้าพันคอสีแดงผูกอยู่

กองทัพผ้าพันคอแดง?!

รามาซานีตาสว่างวาบทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

เขารู้จักกองกำลังนี้ดี และรู้ด้วยว่าพวกมันทำเรื่องโหดร้ายทารุณไว้มากมาย แค่ปรากฏตัวก็มักจะนำพาสงครามและความตายมาให้เสมอ

แล้วนี่....

พวกมันโผล่มาที่หมู่บ้านของเขาเนี่ยนะ?

รามาซานียังคงควบคุมสติได้ดี

เขาค่อย ๆ นั่งลงบนพื้น เอาหลังพิงประตู มองดูขบวนกองทัพผ้าพันคอแดง เดินผ่านหน้าบ้านของเขาเข้าไปในหมู่บ้าน

แถม

ที่ทางเข้าหมู่บ้าน ยังมีพวกมันยืนเฝ้ายามอยู่อีกสองสามคน

เมื่อตระหนักได้ถึงอันตราย รามาซานีก็ย่องกลับเข้าห้องไปปลุกภรรยาและแม่ที่กำลังหลับสนิท

พ่อของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว

ในบ้านเหลือแค่พวกเขาสามคนแม่ลูกที่ต้องพึ่งพากันและกัน

หลังจากปลุกทุกคนตื่น รามาซานีก็พาทั้งสองคนมุดออกทางรูหมาลอดที่หลังบ้าน อาศัยความมืดพรางตัว แล้วกระโจนลงสู่แม่น้ำสายเล็ก ๆ ข้างหมู่บ้าน

พวกเขาทุกคนว่ายน้ำเป็น

เมื่อลอยตามน้ำไปได้หลายร้อยเมตร พวกเขาก็แอบว่ายข้ามไปฝั่งตรงข้าม แล้วค่อย ๆ คลานขึ้นฝั่ง

เสียงปืนดังสนั่นมาจากเบื้องหลัง

เมื่อหันกลับไปมอง

หมู่บ้านก็ถูกเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ เสียงร้องโหยหวนและเสียงปืนดังระงมสลับกันไปมา

สามคนแม่ลูกที่ตัวเปียกโชก ยิ่งดูก็ยิ่งใจหาย ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสนงุนงงเป็นอย่างมาก

ตามปกติแล้ว

ต่อให้กองทัพผ้าพันคอแดงบุกเข้าหมู่บ้าน อย่างมากก็แค่ปล้นเงิน หรือฉุดคร่าผู้หญิงสวย ๆ ไปบ้าง

แต่การบุกเข้ามาแล้วฆ่าล้างหมู่บ้านแบบนี้ แทบจะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เรื่องผิดปกตินี้ต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ ๆ!

รามาซานีไม่กล้าหนีไปพึ่งญาติพี่น้อง และไม่กล้ากลับไปที่หมู่บ้านอีก จึงตัดสินใจพาทุกคนหนีมาที่ท่าเรือโดยตรง

เมื่อมาถึงท่าเรือ และได้พูดคุยกับผู้ลี้ภัยคนอื่น ๆ รามาซานีก็ทั้งโล่งใจและเสียวสันหลังวาบไปพร้อม ๆ กัน

ที่แท้

เมื่อคืนนี้ กองทัพผ้าพันคอแดงก็บุกไปที่หมู่บ้านญาติของเขาเหมือนกัน

ถ้าเขาไม่ตัดสินใจหนีมาที่ท่าเรือ แต่เลือกที่จะไปพึ่งญาติล่ะก็

ป่านนี้เขาก็คงกลายเป็นศพลอยอืดอยู่ในแม่น้ำไปแล้ว

รามาซานีมั่นใจมาก ว่าพวกกองทัพผ้าพันคอแดงยังคงกบดานอยู่ในหมู่บ้าน จำนวนคนน่าจะประมาณ 120 คนได้

......

ในระหว่างที่เขากำลังเล่าเรื่อง เสิ่นเฟยก็เปิดห้องไลฟ์สดไปด้วย

ดังนั้น

ผู้ชมกว่าล้านคนในห้องไลฟ์สด จึงได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ

ใครหลายคน

อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความสะเทือนใจ

“แม่งเอ๊ย... แค่นอนหลับยังไม่ปลอดภัยเลย โชคดีจริง ๆ ที่ได้เกิดมาอยู่ในประเทศมังกร!”

“เพื่อนเอ๊ย เวลานี้อย่าเพิ่งมาอวดอ้างสรรพคุณเลยน่า”

“สรุปก็คือ... ประเทศที่ลูกพี่ไปในครั้งนี้ ก็คือแทนซาเนียสินะ? ที่ไหนมีสงคราม ที่นั่นก็ต้องมีลูกพี่จริง ๆ!”

“พูดก็พูดเถอะ พี่มืดคนนี้ก็หล่อไม่เบานะเนี่ย เสียดายแต่งงานแล้ว....”

“พี่สาวด้านบน ถึงแต่งงานแล้วก็จีบได้นะจ๊ะ พวกเขาไม่ได้ยึดถือระบบผัวเดียวเมียเดียวซะหน่อย แต่พี่สาวก็ต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ”

“ลูกพี่ ร่างกายหายดีแล้วเหรอ? ฉันว่าน่าจะพักผ่อนอีกสักหน่อยนะ!”

“ตามธรรมเนียมแล้ว ฉันเดาว่าลูกพี่กำลังจะพาพวกเราไปดูฉากอลังการงานสร้างอีกแล้วล่ะสิ!”

..........

แทนซาเนีย ท่าเรือ

เสิ่นเฟยไม่ได้สนใจคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเลยสักนิด

ในขณะที่ฟังเรื่องราวของรามาซานี เขาก็กำลังคิดหาแผนการในหัวไปด้วย

ตามแผนที่

หมู่บ้านของรามาซานี อยู่ในทิศทางเดียวกับเส้นทางที่จะไปเมืองหลวงพอดี จะไม่ทำให้เสียเวลาในการเดินทางไปเมืองโดโดมาแน่นอน

แต่ว่า....

เขามีแค่ชาวบ้านธรรมดา ๆ ร้อยกว่าคนที่ไม่มีอาวุธติดตัวเลย

ถ้าพาคนพวกนี้บุกเข้าไป ต่อให้ยึดหมู่บ้านมาได้ ความสูญเสียก็ต้องหนักหนาสาหัสแน่นอน

“เดินไปคิดไปก็แล้วกัน”

“ยังไงซะ กว่าจะไปถึงหมู่บ้านของพวกเขา ก็น่าจะมืดค่ำพอดี”

เมื่อคิดได้ดังนั้น

เสิ่นเฟยก็หันไปเผชิญหน้ากับผู้ลี้ภัยทั้งหมด “หลังจากนี้ เราจะจัดแบ่งกำลังพล ให้พวกนายจัดกลุ่ม กลุ่มละ 7 คน ตั้งเป็นหนึ่งหมู่”

“3 หมู่เป็นหนึ่งหมวด 3 หมวดเป็นหนึ่งกองร้อย”

“เฮ้ย ไอ้หัวทอง”

เสิ่นเฟยหันไปเรียกชายหนุ่มหัวทองที่เขาเพิ่งหักข้อมือไปเมื่อกี้ พร้อมกับบอกว่า “แกเป็นผู้กองนะ ไปจัดการเรื่องผู้หมวดกับผู้หมู่ให้เรียบร้อย ฉันให้เวลาสิบนาที”

ไอ้หัวทองถึงกับอึ้งไปเลย

เขาไม่คิดฝันมาก่อนเลยว่า ชายคนที่เขาเพิ่งจะลงมือทำร้ายเมื่อครู่

จะมอบหมายตำแหน่งสำคัญให้เขาในพริบตา

ความประหลาดใจนี้

ไม่ต่างอะไรกับการได้ขึ้นสวรรค์ทันทีที่หลุดพ้นจากขุมนรก

ไอ้หัวทองยืดตัวตรง ใช้มือข้างที่ยังใช้งานได้ ทำวันทยหัตถ์อย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ครับผม! ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

เสิ่นเฟยพยักหน้ารับ โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเดินออกไป

การที่เขาเลือกไอ้หัวทองมาเป็นผู้กอง ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบหรอกนะ และเหตุผลก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย

ไอ้หัวทองเป็นคนแรก และเป็นคนเดียวในกลุ่มนี้ที่กล้าลงมือกับเขา

คนแบบนี้ถึงจะดูมุทะลุไปบ้าง

แต่ความกล้าบ้าบิ่นแบบนี้แหละ ที่จำเป็นที่สุดในการสร้างกองกำลังขึ้นมา

และที่สำคัญ

การแต่งตั้งไอ้หัวทองเป็นผู้กอง จะช่วยสร้างภาพลักษณ์ของความใจกว้างให้กับเสิ่นเฟยในสายตาของทุกคน ทำให้พวกเขาพร้อมที่จะถวายหัวทำงานให้อย่างเต็มใจ

ใช่แล้ว

มันคือการใช้มารยาล้วน ๆ

แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา

การจะซื้อใจคน ให้พวกเขายอมเสี่ยงชีวิตทำงานให้ ถ้าไม่มีลูกล่อลูกชนบ้าง มันก็คงจะยาก

ลองดูไอ้หัวทองตอนนี้สิ

ไม่เพียงแค่ทำหน้าที่แบ่งกลุ่มได้อย่างยอดเยี่ยมเท่านั้น แต่แววตาที่มองเสิ่นเฟย ยังเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนราวกับเห็นพ่อบังเกิดเกล้าเลยทีเดียว