บทที่ 240 ขอโทษด้วยครับ พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว

บทที่ 240 ขอโทษด้วยครับ พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว

หลังจากที่เสิ่นเฟยถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดที่อยู่สุดทางเดิน ไฟ ‘กำลังผ่าตัด’ ก็สว่างขึ้นทันที

ไฟดวงนี้สว่างวาบอยู่เนิ่นนาน

สองวันสองคืนเต็ม ๆ หรือ 48 ชั่วโมงพอดิบพอดี

ตลอดระยะเวลานี้

ผู้คนก็เริ่มทยอยมาอออยู่ตรงระเบียงทางเดินมากขึ้นเรื่อย ๆ

สมาชิกหน่วย 141 และทีมสังหาร ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด พวกเขายืนเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดในชุดพร้อมรบเต็มยศตลอดสองวันสองคืน

ข้าวปลาไม่ตกถึงท้องเลยแม้แต่หยดเดียว!

ตามหลักการแพทย์แล้ว พวกเขาล้วนสัมผัสกับสารปนเปื้อนไวรัส จำเป็นต้องได้รับการตรวจและกักตัวเพื่อเฝ้าระวังอาการ

แม้การใช้กองกำลังทหารบังคับกักตัวพวกเขา จะไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก

แต่ทว่า

ใครล่ะจะกล้าไปกระตุกหนวดเสือทหารรับจ้างสุดโหดกลุ่มนี้?

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า

ตอนนี้พวกเขาคือวีรบุรุษของรัสเซีย และเป็นแขก VIP ของท่านประธานาธิบดีเชียวนะ

แถมในมือยังมีอาวุธร้ายแรงอย่างระเบิดเทอร์โมบาริกอีกต่างหาก

ขืนไปแหยมกับพวกเขา มีหวังเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแน่ ๆ

ดังนั้น

หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่หลายครั้งแต่ไม่เป็นผล ทางโรงพยาบาลก็ยอมล้มเลิกความคิดที่จะกักตัวพวกเขา ทำได้เพียงขอร้องให้พวกเขาอย่าเดินเพ่นพ่านไปไหนมาไหนนอกบริเวณระเบียงทางเดินเท่านั้น

ซึ่งนี่ก็ถือเป็นการประนีประนอม เพื่อจำกัดบริเวณพวกเขากลาย ๆ นั่นเอง

ติ๊ง

ทันใดนั้น

ในรุ่งเช้าของวันที่สามของการผ่าตัด ไฟหน้าห้องผ่าตัดที่สว่างจ้ามาตลอด ก็ดับลงในที่สุด

ตามมาด้วย

ประตูห้องผ่าตัดที่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก

แพทย์สองท่านในชุดผ่าตัดที่เปื้อนเลือด ท่าทางอิดโรย เดินชูมือขึ้นเหนือศีรษะออกมาจากห้อง

พรึ่บ

แทบจะในเวลาเดียวกัน ทุกคนที่อยู่ตรงระเบียงทางเดินต่างก็ยืดตัวขึ้นตรง สายตาอันเหนื่อยล้าที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย จ้องเขม็งไปที่แพทย์ทั้งสองท่านอย่างคาดหวัง

เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาอันดุดันจากเหล่ายมทูตกระหายเลือด

แม้แต่แพทย์ผู้ผ่านประสบการณ์เฉียดตายมานับไม่ถ้วน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ

ใครบ้างจะไม่กลัวล่ะ

คนกลุ่มนี้ ถ้ามองในมุมหนึ่ง ก็คือพวกฆาตกรเลือดเย็นที่พร้อมจะปลิดชีพคนตาไม่กะพริบเลยนะ

เป็นพวกลุยแหลกแหกค่ายของแท้เลยทีเดียว

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้

ระเบียงทางเดินที่สว่างไสว กลับตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด

ในที่สุด

ทิวลิปที่ยืนอยู่หน้าสุด ก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปากถามริมฝีปากแห้งผากของเธอขยับเบา ๆ “คุณหมอคะ... อาการ... เป็นยังไงบ้างคะ?”

จากการต่อสู้อันดุเดือดก่อนหน้านี้ ร่างกายของพวกเขาก็ทรุดโทรมลงมากพออยู่แล้ว

แถมยังต้องมายืนเฝ้าหน้าห้องผ่าตัดด้วยความหวาดผวา อดหลับอดนอน ไม่ได้กินข้าวกินน้ำมาสองวันเต็ม ๆ ยิ่งทำให้ทิวลิปแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

คนอื่น ๆ ยังคงยืนเงียบ เฝ้ารอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

และแล้ว

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของทุกคน แพทย์ท่านหนึ่งก็ค่อย ๆ ส่ายหน้าช้า ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสลดใจ “ขอโทษด้วยครับ... พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว...”

อะไรนะ?!

เปรี้ยงงง

ประโยคสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับฟาดลงมากลางใจของทุกคนราวกับฟ้าผ่า

“วอทเดอะฟัก?”

“แกว่าอะไรนะ???!”

“เป็นไปไม่ได้ กัปตันจะตายได้ยังไง?”

“พูดมาความจริงนะ พวกแกไม่ได้รักษาให้เต็มที่ใช่ไหมล่ะ?”

ความวุ่นวายโกลาหลปะทุขึ้นในระเบียงทางเดินทันที

ในขณะเดียวกัน

ผ่านกระจกหน้าต่างของระเบียงทางเดิน ในตึกที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร สไนเปอร์หลายสิบนายก็เล็งเป้ามาที่หน่วย 141 และทีมสังหารเรียบร้อยแล้ว

การอนุญาตให้พวกเขาอยู่ต่อโดยไม่ต้องกักตัว ถือเป็นสิทธิพิเศษที่ทางการรัสเซียมอบให้

แต่ทว่า

หากพวกเขาคิดจะก่อความวุ่นวายที่นี่ ทางรัสเซียก็คงไม่อยู่เฉยแน่นอน

นี่ไม่ใช่การกระทำที่ขี้ขลาด

แต่มันเป็นมาตรการป้องกันความปลอดภัยระดับชาติ ที่ไม่อาจปล่อยให้ผู้ที่เป็นภัยคุกคามลอยนวลอยู่ได้

อันตราย

กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบ ๆ

หรือพูดอีกอย่างก็คือ การปะทะกันที่ไม่มีใครอยากให้เกิด กำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า

ณ ระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล

โอเฒ่า ทิวลิป นกกระจอกเทศ คิงลูเธอร์

สมาชิกทีมสังหารทั้งสี่คน ตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ทำท่าจะพุ่งเข้าไปในห้องผ่าตัดให้ได้

สมาชิกหน่วย 141 เองก็มีอารมณ์ที่ซับซ้อนไม่แพ้กัน

พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับเสิ่นเฟย ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมากมายขนาดนั้น

แถม

ก่อนหน้านี้ เสิ่นเฟยก็เคยบอกพวกเขาไว้แล้ว ว่าเมืองไหนคือเซฟเฮาส์ของซาคาเยฟ

พูดง่าย ๆ ก็คือ

การเป็นตายของเสิ่นเฟย ไม่ได้มีผลอะไรกับพวกเขามากมายนัก

ต่อให้กลับไปที่ฐานของนายพลเชพเพิร์ดไม่ได้ พวกเขาก็ยังสามารถไปเป็นทหารรับจ้างที่เมืองอื่นได้อยู่ดี

แต่ทว่า

จากสายตาที่สื่อสารกันเมื่อครู่ หน่วย 141 ก็ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่า

หากทีมสังหารจะบุกเข้าไป พวกเขาก็พร้อมจะยื่นมือเข้าช่วยเท่าที่จะทำได้

ถือซะว่า....

เป็นการตอบแทนบุญคุณที่กัปตันชูร่าเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้ก็แล้วกัน

อย่างไรก็ตาม

หากหลีกเลี่ยงการปะทะได้ ย่อมเป็นผลดีที่สุด

กัปตันไพรซ์ที่กำลังคาบซิการ์อยู่ ขมวดคิ้วมุ่น เดินไปขวางหน้าสมาชิกทีมสังหารที่กำลังจะบุกเข้าไปในห้องผ่าตัด

เขาสบตากับทิวลิป พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี “ทิวลิป ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอดี ฉันเองก็เคยผ่านสถานการณ์แบบนี้มาแล้วเหมือนกัน”

“แต่เธอเห็นไหม ว่าก่อนหน้านี้ทหารรัสเซียต้องยอมเสียสละชีวิตไปตั้งมากมาย เพื่อช่วยกัปตันออกมาให้ได้”

“ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะ พวกเขาก็ไม่อยากให้กัปตันชูร่าเป็นอะไรไปเหมือนกันแหละ”

“ศัตรูของเรา ไม่ใช่หมอพวกนี้นะ”

คำพูดอันหนักแน่นและมีเหตุผล ทำให้สติของทีมสังหารกลับคืนมาบ้าง

จริงด้วยสิ

ศัตรูของพวกเขา คือกลุ่มก่อการร้ายแบล็กซันต่างหาก

คือตระกูลเจโนเวเซ่แห่งอเมริกา ที่เป็นคนปล่อยก๊าซพิษออกมาต่างหาก

ไม่ใช่หมอพวกนี้ ที่อดหลับอดนอนผ่าตัดช่วยเหลือกัปตันของพวกเขามาตลอดสองวันสองคืนเต็ม ๆ

“ฟู่....”

เมื่อเห็นแววตาที่เริ่มมีสติของโอเฒ่าและคนอื่น ๆ กัปตันไพรซ์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ก็ดีแล้ว

เขาหันไปมองแพทย์ทั้งสองคนที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว พยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลที่สุด “ขอบคุณที่เหนื่อยยากกันนะครับ รบกวนช่วยอธิบายอาการของคนไข้ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมครับ”

แพทย์คนที่พูดเมื่อสักครู่ ดันแว่นตาที่จมูกอย่างตื่นตระหนก พยายามข่มความกลัวในใจ

“ฟู่....”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเล่าอาการของเสิ่นเฟยอย่างตะกุกตะกัก “คนไข้ถูกยิง 4 นัด และยังมีบาดแผลจากสะเก็ดระเบิดอีก 8 แห่งครับ”

“ในจำนวนนี้ มีบาดแผลที่จุดสำคัญถึง 3 แห่ง ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายของเขากำยำล่ำสันล่ะก็ คงทนมาไม่ถึงตอนนี้หรอกครับ”

“นอกจากนี้....”

พอเล่ามาถึงตรงนี้ แม้แต่ในใจของหมอเองก็ยังอดรู้สึกทึ่งและประหลาดใจไม่ได้

เขาจะไม่มีวันลืมภาพตอนที่ถอดเสื้อผ้าของเสิ่นเฟยออก แล้วได้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจของพยาบาลรอบข้างเลย

มันช่างแข็งแกร่งทนทานอะไรเช่นนี้!

แค่ทนพิษบาดแผลจนมาถึงโรงพยาบาลได้ ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น

ชายคนนั้นยังอึดทนมาได้จนถึงตอนนี้อีกต่างหาก!

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เขาก็เล่าต่อ “นอกจากบาดแผลภายนอกแล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือ คนไข้ติดเชื้อไวรัส ทำให้ระบบอวัยวะภายในล้มเหลวหลายส่วนครับ”

“จากการประเมินเบื้องต้น คนไข้อาจจะอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้นครับ”

เงียบกริบ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง

เมื่อต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่ยากจะทำใจยอมรับ ทิวลิปก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้มันไหลรินลงมาในที่สุด

ส่วนนกกระจอกเทศถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น สองมือกุมขมับ เอาหัวโขกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มิตรภาพที่เหนียวแน่นขนาดนี้

ชวนให้รู้สึกสะเทือนใจและประทับใจยิ่งนัก

ทว่าในวินาทีนั้นเอง

เตียงผ่าตัดก็ค่อย ๆ ถูกเข็นออกมาจากห้อง พร้อมกับเสียงอันแหบพร่าของเสิ่นเฟย ที่ดังก้องไปทั่วระเบียงทางเดิน

“แม่งเอ๊ย พวกนายจะมาร้องไห้คร่ำครวญอะไรกันตรงนี้เนี่ย?”

“ฉัน... ฉันยัง... ยังไม่ตายโว้ย......”