บทที่ 170 ฉากเด็ด เกมมรณะของเสิ่นเฟย

บทที่ 170 ฉากเด็ด เกมมรณะของเสิ่นเฟย

เมื่อได้ยินคำถามของชูร่า ยามาตาโนะ โอโรจิ ก็ตกใจจนแทบสะดุ้ง

มันคิดไม่ถึงเลยว่า ชูร่าจะรู้ได้ยังไง ว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดที่ปากีสถาน?

ต่อให้จะเป็นเม่ยหู หัวหน้าครูฝึกแห่งสมาคมทหารรับจ้าง ก็ไม่น่าจะรู้ข้อมูลลึกขนาดนี้นี่นา!

ดังนั้น....

หมอนี่ต้องกำลังหลอกถามมันอยู่แน่ ๆ!

ยามาตาโนะ โอโรจิ ยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น และมันก็ไม่มีทางบอกความจริงกับชูร่าเด็ดขาด

ต่อให้ตายก็ไม่ปริปาก!

ก็แหม...

ครอบครัวของมันยังอาศัยอยู่ที่ประเทศวอนี่นา

ถ้าขืนเปิดเผยข้อมูลขององค์กรล่ะก็ ภรรยา ลูก ๆ และพ่อแม่ของมัน ก็คงต้องถูกฆ่าตายหมดแน่ ๆ

เอื๊อก....

ยามาตาโนะ โอโรจิ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามพูดเสียงสั่น “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร!”

“เหตุระเบิดที่ปากีสถานบ้าอะไรนั่น ฉันไม่รู้เรื่อง!”

“แล้ว... ฉันก็ไม่ได้สังกัดองค์กรอะไรด้วย แกคงจะจำคนผิดแล้วล่ะ!”

ฝีมือการแสดงของมันถือว่ายอดเยี่ยมมาก

ถึงหน้าตาและการแต่งตัวจะดูเป็นชายชาตรี แต่ตอนนี้มันกลับทำท่าทางน่าสงสารได้อย่างแนบเนียน

ถ้าเสิ่นเฟยไม่ได้มีข้อมูลอยู่ในมือเพียบขนาดนี้ ก็คงโดนท่าทางของมันหลอกเอาได้ง่าย ๆ เหมือนกัน

“หึหึ...”

“ไม่รู้งั้นเหรอ?”

“งั้น... เรามาเล่นเกมกันหน่อยไหม?”

เสิ่นเฟยแค่นเสียงหัวเราะเยาะ พุ่งตัวไปข้างหน้า คว้าจับร่างของยามาตาโนะ โอโรจิด้วยมือเดียว แล้วเหวี่ยงร่างของมันขึ้นไปบนโต๊ะกลมขนาดใหญ่อย่างแรง

“น่านิ....”

“แกจะทำอะไร?!”

“ฉันบอกแกไว้เลยนะ..... ถ้าแกกล้าทำร้ายฉันล่ะก็....”

ยามาตาโนะ โอโรจิ พยายามจะขัดขืน แต่สองมือของมันเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้แน่น ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

มันทำได้เพียงร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หวังว่าจะดึงดูดความสนใจให้คนมาช่วย

แต่มันหารู้ไม่ว่า โรงแรมน้ำแข็งแห่งนี้ ถึงจะสร้างด้วยก้อนน้ำแข็งทั้งหลัง แต่ระบบเก็บเสียงกลับยอดเยี่ยมมาก

แถมตอนนี้พวกเขายังอยู่ในห้องวีไอพีด้วย ต่อให้มันแหกปากจนคอแตก ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก

.......

บนอินเทอร์เน็ต ในห้องไลฟ์สด

ตอนที่เสิ่นเฟยกำลังสอบสวน เสียงในห้องไลฟ์สดถูกปิดไว้ และภาพปากก็ถูกเซ็นเซอร์ไว้ด้วย

ผู้ชมหลายล้านคน จึงเห็นแค่ภาพ แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

จนกระทั่งเสียงกลับมาเป็นปกติ พวกเขาก็เห็นยามาตาโนะ โอโรจิ ถูกจับทุ่มลงบนโต๊ะกลมเรียบร้อยแล้ว

และชูร่าก็พูดว่าจะเล่นเกมกับมัน

“มาแล้วเหรอ? เกมของลูกพี่!”

“ลูกพี่เล่นเกมครั้งแรก ตัดนิ้วศัตรูทิ้งไปหนึ่งนิ้ว เล่นเกมครั้งที่สอง ใช้การอ่านใจล้วงความลับของตัวนิ่มออกมาได้ อยากรู้จริง ๆ ว่าเกมที่สามของลูกพี่จะเป็นอะไร!”

“ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแฟนคลับตัวยง แต่นายยังเป็นแฟนคลับไม่นานพอ เพราะเกมแรกของลูกพี่คือการสะกดจิตหลี่ซ่ายเกาในห้องไลฟ์สด!”

“พูดถึงหลี่ซ่ายเกา หมอนั่นยังไม่ตายนี่นา? อยากเห็นลูกพี่ทรมานมันต่อจังเลย!”

“ตั้งตารอเลย... ไม่รู้ว่าครั้งนี้ลูกพี่จะงัดเกมอะไรมาเล่น!”

........

ประเทศสวีเดน โรงแรมน้ำแข็ง

ภายในห้องวีไอพี

ยามาตาโนะ โอโรจิ ยังคงพยายามดิ้นรนขัดขืนอยู่

แต่น่าเสียดาย ที่ฝีมือของมัน ไม่สามารถเทียบชั้นกับเสิ่นเฟยได้เลย

ส่วนนินจาอีกสองคนที่นอนเสียแขนอยู่บนพื้น ก็ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเลยด้วยซ้ำ

ไม่นานนัก

แขนขาของยามาตาโนะ โอโรจิ ก็ถูกมัดด้วยเชือก แล้วโยงไปผูกติดกับเสาน้ำแข็งทั้งสี่ต้นรอบ ๆ ตัว

ไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหน ก็ไร้ประโยชน์

และสิ่งที่ทำให้มันทรมานยิ่งกว่านั้น ก็คือความเย็นเยียบจากใต้ร่าง ที่ทำให้แผ่นหลังของมันเปียกชุ่มไปด้วยความหนาวเหน็บ

“ชูร่า... แกต้องการอะไรกันแน่!”

“ฉันบอกแกแล้วไง... ฉันไม่รู้เรื่ององค์กรอะไรนั่นจริง ๆ...”

“ขอร้องล่ะ... ปล่อยฉันไปเถอะ... ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ นะ!”

ยามาตาโนะ โอโรจิ ส่ายหน้ารัว ๆ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากโต๊ะ

เม่ยหูมองดูภาพเหตุการณ์ด้วยความสนใจ แอบเดาในใจว่าชูร่าจะใช้วิธีไหน ถึงจะง้างปากนินจาพวกนี้ให้ยอมพูดความจริงออกมาได้

เพราะเท่าที่เธอรู้ พวกนินจาก่อนจะออกปฏิบัติภารกิจ ล้วนผ่านการฝึกฝนการต่อต้านการจับกุมมาอย่างหนักหน่วง

การทรมานด้วยวิธีธรรมดา แทบจะใช้ไม่ได้ผลกับพวกมันเลย

ไม่นานนัก

ใช้เวลาไปประมาณ 3 นาที เสิ่นเฟยก็เดินถือกระติกน้ำร้อนกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง

“ในเมื่อแกไม่อยากจะพูดความจริง งั้นก็คงต้องโดนลงโทษซะหน่อยแล้ว!”

เสิ่นเฟยแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา แล้วราดน้ำร้อนเดือดปุด ๆ ในกระติก ลงบนร่างของยามาตาโนะ โอโรจิอย่างรวดเร็ว

“อ๊ากกก”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านห้องอีกครั้ง

ผิวหนังของยามาตาโนะ โอโรจิที่สัมผัสกับน้ำร้อน แดงเถือกไปหมด

แต่เสิ่นเฟยก็ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขายังคงถือกระติกน้ำร้อน ราดน้ำลงบนตัวยามาตาโนะ โอโรจิต่อไปเรื่อย ๆ

ฉ่า....

น้ำร้อนเดือดปุด ๆ สัมผัสกับโต๊ะน้ำแข็ง เกิดเป็นควันขาวลอยฟุ้งขึ้นมา

ยามาตาโนะ โอโรจิ ขมวดคิ้วแน่น แอบลอบมองชูร่าอย่างเงียบ ๆ คาดเดาว่าเขาจะทำอะไรกับตัวเองต่อไป

ลำพังแค่ความเจ็บปวดในตอนนี้ มันยังพอทนได้อยู่

แต่สิ่งที่เสิ่นเฟยกำลังทำอยู่นี่ มันดูไม่เหมือนการทรมานแบบปกติทั่วไปเลย

ความไม่รู้นี่แหละ คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

หัวใจของยามาตาโนะ โอโรจิ เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความหวาดกลัวในใจก็ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นจนถึงขีดสุด

ซู่....

น้ำร้อนกระติกที่สาม ถูกราดลงบนตัวของยามาตาโนะ โอโรจิอีกครั้ง

ติ๋ง....

ติ๋ง ติ๋ง......

เมื่อโดนความร้อน โต๊ะน้ำแข็งก็เริ่มละลาย

และเนื่องจากยามาตาโนะ โอโรจิ นอนอยู่บนนั้น โต๊ะจึงค่อย ๆ ยุบตัวลงเป็นรอยบุ๋มรูปคน

เมื่อเห็นว่าร่างของมันยุบลงไปได้ประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว เสิ่นเฟยก็หยุดราดน้ำ แล้วยืนมองภาพตรงหน้าอย่างนึกสนุก

ยามาตาโนะ โอโรจิ เริ่มลนลานจริง ๆ แล้ว

มันถึงกับลังเลว่า จะยอมเปิดปากบอกเรื่องที่ตัวเองรู้ให้ชูร่าฟังดีไหม

แต่ทว่า

ในขณะที่มันกำลังลังเล เสิ่นเฟยกลับทำตัวเหมือนเด็กที่กำลังอินกับเกมสุด ๆ ดูจริงจังเอามาก ๆ

เขาหยิบไม้บรรทัดขึ้นมา วัดระยะที่ยามาตาโนะ โอโรจิ จมลงไปในน้ำแข็งอย่างละเอียด

เมื่อกะระยะได้ที่แล้ว เสิ่นเฟยก็วิ่งไปที่ห้องอาหารของโรงแรม ขนน้ำแข็งทั้งหมดมาจนเกลี้ยง

ในขณะเดียวกัน

เขาก็ปรับอุณหภูมิแอร์ในห้องให้เย็นจัดที่สุด

ฟู่....

แอร์เริ่มทำงาน พ่นไอเย็นสีขาวออกมา ทำให้ทั่วทั้งห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปพักใหญ่

ยามาตาโนะ โอโรจิ ที่จมอยู่ในโต๊ะน้ำแข็งไปครึ่งตัว ก็เริ่มรู้สึกว่าแขนขาทั้งสี่ข้างของตัวเอง ถูกแช่แข็งติดกับน้ำแข็งก้อนใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว

ต่อให้มันอยากจะขยับตัว ก็ทำไม่ได้อีกต่อไป

แถมด้วยร่างกายที่สูญเสียความร้อนไปอย่างรวดเร็ว สติสัมปชัญญะของมันก็เริ่มเลือนรางลงทุกที

“หวังว่านายจะเล่นเกมเป็นเพื่อนฉันได้นาน ๆ หน่อยนะ”

เสิ่นเฟยหยิบโทรศัพท์ของยามาตาโนะ โอโรจิขึ้นมา ใช้ลายนิ้วมือของมันปลดล็อกเครื่อง แล้วเปิดเพลงบรรเลงช้า ๆ ฟังสบาย ๆ

ส่วนตัวเอง ก็สวมชุดใหม่เอี่ยม สะอาดสะอ้าน

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ดูเหมือนผู้ชายที่ดูสง่างามและมีคลาสที่สุดในโลกเลยทีเดียว

“ฉันถาม นายตอบ”

“ตอบผิดมีรางวัล แต่ถ้าตอบผิด ก็ต้องโดนทำโทษ”

มุมปากของเสิ่นเฟยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบลูกเต๋าสามลูกใส่ลงในถ้วยเขย่าลูกเต๋า

เขาปิดฝาถ้วย แล้วเขย่าแรง ๆ

เสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วย ดังเป็นจังหวะไพเราะน่าฟัง

“เกมนี้เล่นง่ายนิดเดียว”

“ลูกเต๋าสามลูก แต้มสูงสุดคือ 18 แต้ม ต่ำสุดคือ 3 แต้ม”

“ต่ำกว่า 9 แต้มถือว่าต่ำ สูงกว่า 9 แต้มถือว่าสูง ถ้าได้ 9 แต้มพอดีถือว่าเสมอ”

“มาเถอะ คุณยามาตาโนะ โอโรจิ มาร่วมสัมผัสประสบการณ์ การทดลองอันโหดร้าย ที่พวกทหารหน่วยปฏิบัติการทดลองมนุษย์ของพวกคุณ เคยทำกับชาวบ้านในประเทศมังกรกันเถอะ!”