บทที่ 155 ได้พบเม่ยหูอีกครั้ง

บทที่ 155 ได้พบเม่ยหูอีกครั้ง

ทั่วทั้งห้องประชุม ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิต

นกกระจอกเทศเม้มปาก ในใจก็รู้ดีว่าการก่อกบฏแย่งชิงอำนาจครั้งนี้ คงล้มเหลวไม่เป็นท่าอีกตามเคย

เกอเต็งสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปร่ง ๆ จึงพยายามพูดทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ “เอ่อ..... เอาจริง ๆ นะ.... ผมว่าพี่นกกระจอกเทศ ก็ดูเป็นตัวเลือกที่เข้าท่าดีนะครับ”

หา?

พอได้ยินคำพูดของเขา นกกระจอกเทศก็หน้าบานขึ้นมาทันที เหมือนขงเบ้งได้มาเจอบังทอง วีรบุรุษต่างก็มองเห็นคุณค่าในตัวกันและกัน

เสิ่นเฟยเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

เขาหัวเราะร่า พลางพูดว่า “ให้ตายเถอะ ฉันก็เพิ่งจะรู้นี่แหละ”

“กลุ่มทหารรับจ้างกระจอก ๆ ของฉัน จะมีบุญบารมีดึงดูดทั้งขงเบ้งและบังทองมาอยู่ร่วมชายคาได้!”

“เอาแบบนี้ไหม เกอเต็ง ต่อไปนี้ให้นายไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของนกกระจอกเทศ ให้เขาเป็นหัวหน้า ส่วนนายก็เป็นรองหัวหน้า!”

ฮ่า ๆ

ห้องประชุมที่เคยตึงเครียด กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

แม้แต่ทิวลิปที่มักจะทำหน้าบึ้งตึง ก็ยังแอบอมยิ้มออกมา

นกกระจอกเทศหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึง

ส่วนเกอเต็งก็ใจหล่นวูบ

ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังในสังคมอันโหดร้ายนี้

“เอาล่ะ ๆ เลิกเล่นได้แล้ว”

เสิ่นเฟยโบกมือห้าม เสียงหัวเราะในห้องประชุมก็ค่อย ๆ เงียบลง

เมื่อทุกคนกลับมาอยู่ในความสงบ เขาจึงพูดต่อว่า “ฉันเชื่อมั่นในตัวพวกนายทุกคน ว่าจะต้องทำให้กลุ่มทหารรับจ้างของเราเติบโตได้อย่างแน่นอน”

“แต่มีเรื่องนึงที่ฉันอยากให้พวกนายจำใส่ใจไว้”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านหยวนซานเหลือเพียงชื่อ พวกนายทุกคนคือสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างเทวทูตตกสวรรค์”

“ส่วนเรื่องค่าตอบแทน ก็จ่ายให้พวกเขากันตามอัตราตลาดได้เลย”

ระหว่างที่พูด เสิ่นเฟยก็เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา จัดการเพิ่มบัญชีของโอเฒ่าเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีบริษัทจัดการทรัพยากรทางการทหารเทวทูตตกสวรรค์

เท่านี้ โอเฒ่าก็จะมีสิทธิ์เบิกจ่ายเงินทุนได้แล้ว

เสิ่นเฟยพูดต่อไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “เงินในนั้น คือรายได้ทั้งหมดจากภารกิจสองครั้งล่าสุด เก็บไว้เป็นเงินสำรอง 30% เอาไว้เป็นทุนหมุนเวียนอีก 20% ส่วนที่เหลือ พวกนายก็แบ่งกันไปเลย”

อะไรนะ?!

เมื่อได้ยินที่เสิ่นเฟยพูด คิงลูเธอร์ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

50% ของรายได้ทั้งหมด นั่นมันปาเข้าไป 25 ล้านดอลลาร์เลยนะเว้ย แบ่งกัน 5 คน ก็ตกคนละเกือบ 5 ล้านดอลลาร์

ลองคิดดูสิ

นี่มันเท่ากับ 35 ล้านหยวนเลยนะ

แถมยังไม่ต้องเสียภาษีอีก รับเข้ากระเป๋าไปเต็ม ๆ

คิงลูเธอร์พึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้นว่า “พระเจ้าช่วย... หัวหน้า.... ตอนไปไหว้บรรพบุรุษ ฉันยังไม่เคยเห็นแบงก์กงเต๊กเยอะขนาดนี้เลยนะ”

นกกระจอกเทศถลึงตาใส่เขา พูดเสียงดุ “ตอนไปไหว้บรรพบุรุษบ้านนาย เขาเผาแบงก์กงเต๊กกันด้วยเหรอวะ?”

คิงลูเธอร์เงียบไป หัวใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

พ่อแม่ของเขากำลังล้มป่วย

นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้เขาต้องออกมารับงานเสี่ยงตายเป็นทหารรับจ้าง

แต่ตอนนี้เขามีเงิน 5 ล้านดอลลาร์แล้ว มันจะเปลี่ยนชีวิตครอบครัวของเขาไปตลอดกาล

นี่คือสิ่งที่คิงลูเธอร์ในอดีต ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

ทิวลิปกลับดูนิ่งเฉยกว่าใคร

ราวกับว่าเธอไม่ได้สนใจเรื่องเงินทองมากนัก

“เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว”

เสิ่นเฟยดูนาฬิกา ไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า “ประมาณครึ่งเดือน ฉันน่าจะกลับมา”

“หวังว่าตอนนั้น พวกนายจะสบายดีกันทุกคนนะ”

“สุดท้าย ฉันขอเตือนพวกนายไว้อย่างนึง เงินน่ะส่งให้ที่บ้านได้ แต่ระวังอย่าให้เยอะเกินไปล่ะ”

“ที่ประเทศมังกรของเรา มีคำกล่าวไว้ว่า คนที่จู่ ๆ ก็รวยขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว มักจะมีจุดจบที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

ตอนแรกเสิ่นเฟยก็ไม่ได้คิดจะแบ่งเงินให้หมดหรอก

แต่นั่นมันเป็นค่าตอบแทนที่พวกเขาควรได้รับ ขืนเขาเก็บไว้เอง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร มันก็จะทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจกันเปล่า ๆ

ถ้าเกิดการให้เงิน จะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่โต

มันก็คือบททดสอบชีวิตที่พวกเขาต้องเผชิญ และต้องหาทางแก้ไขกันเอาเอง

หลังจากสั่งเสียทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นเฟยก็เดินออกจากห้องประชุมไป

โอเฒ่าและคนอื่น ๆ เดินตามหลังเขาออกมา

พอมาถึงลานฝึก ชาวบ้านจากหมู่บ้านหยวนซานที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ ก็หยุดทำกิจกรรมทุกอย่าง

พรึ่บ

จู่ ๆ

พวกเขาก็หันหน้ามาทางเสิ่นเฟย คุกเข่าลงกับพื้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งและตื้นตันใจ

ครั้งนี้ไม่ได้เสแสร้ง หรือแสดงละครแต่อย่างใด

เพราะเสิ่นเฟยมองเห็นจากระบบได้ชัดเจน ว่าระดับความภักดีของคนเหล่านี้ กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เสิ่นเฟยชักปืนพกออกมายิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัด แล้วตะโกนลั่น “ลุกขึ้นมาให้หมดเลยโว้ย!”

“ฉันช่วยพวกนาย มันก็แค่ธุรกิจแลกเปลี่ยน พวกนายเซ็นสัญญากับฉันแล้ว ต่อไปนี้ก็ถือเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างเทวทูตตกสวรรค์”

“จำไว้ให้ดีล่ะ ตอนที่ฉันกลับมา ฉันจะทดสอบพวกนายทุกคน”

“ใครที่ไม่ผ่านการทดสอบ ก็ไสหัวออกไปให้หมด”

“ได้ยินไหม!”

ทุกคนพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน ปากก็พร่ำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสิ่นเฟยสังเกตเห็นเด็กสาวที่เคยกัดน้องชายของต้วนคุนผมขาวจนขาด เธอก็คุกเข่าอยู่ตรงริมสุดของกลุ่มด้วย

แต่สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องมาที่เขาเลย กลับเอาแต่มองไปที่ทิวลิป

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มองไปที่ปืนซุ่มยิงที่ทิวลิปสะพายติดตัวตลอดเวลาต่างหาก

จากแววตาของเด็กสาว เสิ่นเฟยสัมผัสได้ถึงความกระหายในการเข่นฆ่า

“ทิวลิป”

เสิ่นเฟยลดเสียงลง กระซิบแผ่วเบา “หาเวลาว่างทดสอบเด็กคนนั้นดูหน่อยนะ ถ้าเห็นแววว่าพอจะเป็นสไนเปอร์ได้ ก็ให้เธอมาเป็นลูกศิษย์เธอซะ”

ทิวลิปพยักหน้ารับเงียบ ๆ เป็นอันว่าเข้าใจ

ไม่นาน

เสิ่นเฟยก็ควบรถมอเตอร์ไซค์วิบาก หายลับเข้าไปในดงไม้ทึบ

...........

วันเวลาล่วงเลยไปอย่างช้า ๆ

เผลอแป๊บเดียว ก็ผ่านไปสองวันแล้ว

............

ยามโพล้เพล้

ณ เมืองชายแดน ประเทศสวีเดน

ในบาร์เล็ก ๆ ที่ตกแต่งเรียบง่าย ไม่มีความโดดเด่นสะดุดตา

เม่ยหูในชุดหนังรัดรูปสีดำ คอวีเว้าลึก เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่ม นั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่าง มือเรียวสวยแกว่งแก้วไวน์แดงช้า ๆ

แสงสีทองของพระอาทิตย์อัสดง สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง กระทบลงบนเรือนร่างเย้ายวนของเธอ

ราวกับฮอร์โมนเดินได้ ที่แผ่ซ่านความเซ็กซี่ไปทั่วทั้งบาร์

สายตาของลูกค้าหนุ่ม ๆ ในบาร์ ล้วนถูกดึงดูดให้จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ราวกับถูกมนต์สะกดจนไม่อาจละสายตาไปไหนได้

ในที่สุด

ก็มีลูกค้าที่เมาได้ที่คนหนึ่ง ทนความเย้ายวนไม่ไหว เดินโซเซเข้ามาหาเม่ยหู เอ่ยปากแซวว่า “คนสวย มานั่งเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่เบื่อแย่เหรอจ๊ะ?”

ระหว่างที่พูด มือหนาที่เยิ้มไปด้วยคราบน้ำมัน ก็ยื่นออกไปหวังจะลวนลามเธออย่างย่ามใจ

ขวับ

สีหน้าของเม่ยหูยังคงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใด ๆ เธอเอนตัวหลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดแก้วไวน์ในมือไปจ่อที่คอหอยของชายคนนั้น

แค่ขยับตัวเข้ามาอีกนิดเดียว รับรองว่าคอหอยทะลุแน่นอน

ชายคนนั้นสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง รีบชูมือขึ้นเหนือหัว พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอโทษครับ... ผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน... ขอโทษจริง ๆ ครับ....”

ใช่แล้ว

เขายอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

ก็แน่สิ นี่มันชีวิตจริงนะเว้ย ไอ้บทประเภทท้าทายชาวบ้านไปทั่วอย่างโง่ ๆ น่ะ มันมีแต่ในละครน้ำเน่า หรือไม่ก็นิยายเพ้อฝันเท่านั้นแหละ

เม่ยหูดึงแก้วไวน์กลับ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ชายคนนั้นเหงื่อแตกพลั่ก รีบเดินหนีไปนั่งที่โต๊ะมุมสุดของบาร์ให้ไกลจากเธอที่สุด

ปัง

ในตอนนั้นเอง ประตูบาร์ก็ถูกผลักเปิดออก

ชายหนุ่มชาวตะวันออก รูปร่างสูงโปร่งราวร้อยแปดสิบเซนติเมตร ในชุดลำลองสบาย ๆ ก้าวเข้ามาในบาร์

เขาสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่เม่ยหูซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

เขาเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกับพูดหยอกล้อว่า “คนสวย มานั่งเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่เบื่อแย่เหรอจ๊ะ?”

บทพูดเดิมเป๊ะ ฉายซ้ำอีกรอบ

ลูกค้าในบาร์ต่างมองหน้าชายหนุ่มชาวตะวันออกผู้บุ่มบ่ามคนนี้ ด้วยสายตาสนุกสนาน

รอคอยที่จะเห็นเขาแสดงความหวาดกลัว หรือถึงขั้นคุกเข่าร้องขอชีวิต เหมือนไอ้หมอนั่นเมื่อกี้

ทว่า

สิ่งที่เกิดขึ้น กลับเหนือความคาดหมายของทุกคน

ผู้หญิงที่เมื่อกี้ยังดูดุร้ายและเย็นชา กลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มชาวตะวันออกด้วยสายตาหวานเชื่อม พลางส่งยิ้มยั่วยวน แล้วตอบกลับไปว่า

“เบื่อสิคะ เบื่อมาก ๆ เลยล่ะ งั้นคุณ... มานั่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิคะ?”