บทที่ 145 ฉันมีนามว่า ปรมาจารย์เถียนปิน

บทที่ 145 ฉันมีนามว่า ปรมาจารย์เถียนปิน

ภายใต้ม่านราตรีที่ปกคลุม

เสิ่นเฟยในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิท พร้อมกับหน้ากากสีดำปิดบังใบหน้า โรยตัวลงมาจนถึงตีนหน้าผาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ทุกการเคลื่อนไหวไร้ซึ่งสุ้มเสียงใด ๆ

เฉียบขาดและแม่นยำไร้ที่ติ!

เมื่อเท้าแตะพื้นอย่างปลอดภัย

เสิ่นเฟยก็ย่อตัวลง หลบฉากไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ จัดการปลดอุปกรณ์โรยตัวออกจากร่างกายอย่างเงียบเชียบ

“ทิวลิป ฉันถึงพื้นแล้วนะ คอยคุ้มกันด้วยล่ะ”

“รับทราบ”

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากทิวลิป เสิ่นเฟยจึงค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น อาศัยกล้องมองกลางคืนสอดส่ายสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกาย

จุดที่เขายืนอยู่คือบริเวณชายป่ารอบนอกของหมู่บ้าน

จากมุมมองนี้ มองเห็นเพียงบ้านเรือนที่ปลูกเรียงรายลดหลั่นกันไป แต่กลับมองไม่เห็นลานกว้างของหมู่บ้านหยวนซานเลย

หลังจากเฝ้าสังเกตการณ์อย่างระมัดระวังอยู่ประมาณ 2 นาที

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเวรยามซุ่มซ่อนอยู่ เสิ่นเฟยก็เริ่มลอบเร้นกายเข้าไปในหมู่บ้าน

ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

หลังจากลัดเลาะผ่านบ้านเรือนที่พังทลายไปหลายหลัง เสิ่นเฟยก็มาถึงบริเวณรอบนอกของลานกว้าง

แสงไฟสลัว ๆ จากกองไฟ เผยให้เห็นตำแหน่งที่แน่ชัดของต้วนคุนผมขาว และบรรดาผู้ก่อการร้ายกว่าร้อยคน

“นกกระจอกเทศ อีก 3 นาทีเริ่มบุกได้เลย”

“จำไว้นะ ไม่ต้องบุกตะลุยเข้าไป แค่สร้างความปั่นป่วนก็พอ!”

เสิ่นเฟยย้ำคำสั่งอีกครั้ง

ต้วนคุนผมขาวกุมความได้เปรียบทั้งเรื่องสภาพภูมิประเทศและจำนวนคน

ในขณะที่ทีมสังหารได้เปรียบตรงที่สามารถลอบโจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัวได้ แถมยังมีจุดซุ่มยิงที่ได้เปรียบสุด ๆ อีกด้วย

ดังนั้น ชัยชนะต้องเป็นของเราแน่!

เสียงของนกกระจอกเทศดังตอบกลับมาทางช่องสื่อสารของทีมแทบจะในทันที “รับทราบครับ”

“ต้องวางระเบิดด้วยไหมครับ?”

เสิ่นเฟยตอบกลับ “ไม่ต้อง ชาวบ้านอยู่กันเยอะ ขืนใช้ระเบิดอาจจะพลาดไปโดนชาวบ้านเข้า ได้ไม่คุ้มเสียหรอก”

นกกระจอกเทศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย “กัปตัน.... ผมจำได้ว่าคุณไม่ใช่คนที่สนเรื่องชีวิตพลเรือนเลยนี่นา”

ก็อย่างที่รู้ ๆ กัน เมื่อไม่นานมานี้ พวกเขาเพิ่งจะไปป่วนเมืองย่างกุ้งจนพินาศย่อยยับมาหมาด ๆ

งานนั้นคงมีคนตายไปไม่น้อยเลยแหละ

เสิ่นเฟยขมวดคิ้ว สบถเบา ๆ “พลเรือนบ้าอะไรล่ะ ต่อไปนี้พวกเขาคือเพื่อนร่วมงานของนายต่างหาก!”

นกกระจอกเทศ: “.......”

นี่.... กลายเป็นเพื่อนร่วมงานกันไปแล้วเหรอ?

เสิ่นเฟยไม่ต่อปากต่อคำกับเขา สั่งการต่อไปว่า “ทิวลิป พอเกิดความวุ่นวายขึ้น เธอรับหน้าที่สอยพวกมันเลยนะ”

“ฉันจะคอยยิงคุ้มกันให้เธอเอง”

ทิวลิป: “รับทราบ!”

........

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องไลฟ์สด

ผู้ชมหลายล้านคนต่างก็ได้ยินแผนการรบของเสิ่นเฟยอย่างชัดเจน

แต่พวกเขากลับงุนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าเสิ่นเฟยกำลังจะทำอะไรกันแน่

“สถานการณ์เป็นไงเนี่ย? ลูกพี่สั่งให้นกกระจอกเทศบุก แต่ก็ห้ามบุกเต็มกำลัง ตกลงจะเอายังไงกันแน่?”

“ถ้านายเข้าใจแผนลูกพี่ นายก็ได้เป็นลูกพี่ไปแล้วล่ะ!”

“พูดตรง ๆ นะ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถ้ากะจะใช้สไนเปอร์สอยพวกมันตั้งแต่แรก แล้วลูกพี่จะลงมาทำไมล่ะเนี่ย?”

“ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ฉันเชื่อว่าทุกการกระทำของลูกพี่ ต้องมีเหตุผลซ่อนอยู่แน่ ๆ”

“สามีจ๋า ในผ้าห่มมันหนาวจังเลย รีบมาให้ความอบอุ่นเค้าหน่อยสิ”

“นังแพศยาตัวดี ชักดาบออกมาสู้กันเลยดีกว่า!”

..........

เสิ่นเฟยเองก็กำลังไล่อ่านคอมเมนต์ของชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดอยู่เหมือนกัน

ยังไงซะ ค่าความนิยมก็มาจากพวกเขาทั้งนั้นนี่นา

ดังนั้น เสิ่นเฟยจึงให้ความสำคัญกับผู้ชมในห้องไลฟ์สดมาก ๆ

เมื่อเห็นว่าหลายคนไม่เข้าใจแผนการรบในคืนนี้ เสิ่นเฟยก็ไม่ได้อมพะนำเอาไว้

เขาลดเสียงลง แล้วอธิบายให้ฟังผ่านไลฟ์สด “ไม่ต้องสงสัยกันหรอกครับ จริง ๆ แล้วแผนมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย”

“อีก 3 นาทีกว่า ๆ จะเริ่มบุกแล้ว เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟัง!”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่

“สตรีมเมอร์ที่เอาใจแฟนคลับน่ะมีเยอะแยะ แต่คนที่กำลังรบอยู่แล้วยังอุตส่าห์นึกถึงพวกเราน่ะ ไม่มีใครทำได้หรอก!”

“ลูกพี่รบอยู่แท้ ๆ ยังเจียดเวลามาตอบแชตฉันเลย แต่ยัยนั่นกลับเมินฉันมาสามวันแล้ว!”

“ลูกพี่มองทางนี้หน่อย ฉันรักนายนะ!”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ลูกพี่รีบอธิบายเร็วเข้า!”

“โอ้โห เปิดคอร์สสอนกลยุทธ์การรบออนไลน์ซะด้วย ลูกพี่กะจะปั้นพวกเราให้เป็นทหารหรือไงเนี่ย?”

“ฮ่า ๆ วันหน้าถ้ามีคนถามว่าจบจากไหน ฉันจะบอกว่าจบจากสถาบันการรบชูร่า ก็แหม เดี๋ยวนี้เขาเรียนออนไลน์กันหมดแล้วนี่นา ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย!”

ข้อความคอมเมนต์หลั่งไหลบนหน้าจอไม่ขาดสาย ผู้ชมนับล้านต่างเฝ้ารอฟังคำอธิบายของเสิ่นเฟยอย่างใจจดใจจ่อ

ในขณะเดียวกัน ค่าความนิยมก็พุ่งทะยานขึ้นราวกับติดจรวด

“อะแฮ่ม.. อะแฮ่ม....”

เสิ่นเฟยกระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มอธิบายอย่างใจเย็น “หมู่บ้านหยวนซานถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน อีกด้านหนึ่งเป็นหุบเหว ถ้าเราบุกเข้าไปตรง ๆ รับรองว่าต้องสูญเสียหนักแน่ ๆ”

“แถมพวกเราก็มีกันแค่ 23 คน และ 20 คนในนั้นยังไม่เคยผ่านสมรภูมิรบมาก่อนเลยด้วยซ้ำ”

“ขืนบุกทะลวงเข้าไป ผลลัพธ์ก็คือพวกเราคงตายเรียบ ส่วนศัตรูอาจจะไม่เป็นอะไรเลยด้วยซ้ำ”

ผู้ชมทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

การไลฟ์สดที่ผสมผสานระหว่างการสู้รบจริงและการอธิบายกลยุทธ์ทางการทหารแบบนี้ ไม่เคยมีใครทำมาก่อนเลย

เสิ่นเฟยอธิบายต่อ “แต่ถ้าเรามองในมุมกลับกันล่ะ”

“การที่เราบุกเข้าไปยาก ก็แปลว่าศัตรูก็ตีฝ่าออกมาได้ยากเหมือนกันใช่ไหม?”

“ขอแค่นกกระจอกเทศกับลูกทีมสามารถตรึงกำลังป้องกันทางเข้าหมู่บ้านไว้ได้ และทิวลิปก็ปลอดภัยดี แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับจับหนูในโอ่งไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อฟังคำอธิบายจบ ผู้ชมหลายล้านคนก็ถึงกับร้องอ๋อ

“เชี่ยเอ๊ย ลูกพี่พูดมีเหตุผลว่ะ สมกับคำว่า ‘เรื่องเฉพาะทาง ก็ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ’ จริง ๆ!”

“จากที่ควรจะเป็นฝ่ายรุก ลูกพี่กลับพลิกแพลงให้กลายเป็นฝ่ายรับซะงั้น!”

“ทฤษฎีน่ะมันก็ใช่แหละ แต่แผนนี้มันมีช่องโหว่อยู่นะ คือตัวลูกพี่เองจะตกอยู่ในอันตรายมาก พลาดนิดเดียวก็จบเห่เลย”

“ลูกพี่นี่ใจเด็ดจริง ๆ รู้ว่าเสี่ยงก็ยังขอลอง!”

หลังจากเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว ผู้ชมต่างก็อดเป็นห่วงเสิ่นเฟยไม่ได้

เขาต้องคอยระวังไม่ให้ลูกน้องของต้วนคุนผมขาวตอบโต้กลับไปทางหน้าหมู่บ้านได้สะดวก

แถมยังต้องคอยคุ้มกันทิวลิปที่อยู่บนหน้าผาอีก

ภารกิจนี้มันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน ลองคิดดูก็รู้แล้ว

เวลาผ่านไปทีละวินาที

เหลือเวลาอีกเพียง 30 วินาทีก่อนจะเริ่มบุก

“ฟู่....”

เสิ่นเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสภาพจิตใจให้พร้อมรบ แล้วกดสุ่มเลือกเชื่อมต่อไลฟ์คู่ในห้องไลฟ์สด

ก่อนหน้านี้เขามักจะไลฟ์คู่กับสตรีมเมอร์สาว ๆ ตลอด เสิ่นเฟยก็เลยอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศให้ผู้ชมบ้าง

ไม่นานนัก

การเชื่อมต่อก็สำเร็จ

หน้าจอถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

ในห้องไลฟ์สดของอีกฝ่าย ปรากฏภาพชายสามคนสวมเสื้อคอจีนสีเขียวและสวมหมวกฟาง

เสิ่นเฟยเห็นชายสามคนนั้นก็อดชะงักไม่ได้

โอ้โห

นี่มันเถียนปินนี่นา?

เสิ่นเฟยในชาติก่อนมักจะดูไลฟ์สดของหมอนี่อยู่บ่อย ๆ

เขารู้มาว่าเถียนปินแต่งงานแล้ว แต่น่าเสียดายที่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยสู้ดีนัก เลยไม่ได้จัดงานแต่งงานให้ภรรยา

แถมที่บ้านก็ไม่มีใครสนับสนุนให้เขาทำคลิปวิดีโอสั้นเลย ชีวิตของเขาก็เลยค่อนข้างลำบาก

ต่อมาเขาบังเอิญไปไลฟ์คู่กับ ‘เถียซานเข่า’ จนเกิดเป็นฉากในตำนาน ทำให้เขาโด่งดังขึ้นมาพักหนึ่ง

เสิ่นเฟยเหลือบมองจำนวนผู้ติดตามของเถียนปิน พบว่ามีแค่พันกว่าคนเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่า ในชาตินี้เขายังไม่เจอคนที่มาเปลี่ยนชีวิตของเขา

เถียนปินไม่รู้หรอกว่าเสิ่นเฟยกำลังคิดอะไรอยู่

คนที่วัน ๆ เอาแต่วุ่นอยู่กับการถ่ายคลิปวิดีโอสั้นอย่างเขา ย่อมไม่รู้หรอกว่าในโต่วอินมีสตรีมเมอร์สายสงครามโผล่มาแล้ว

เขายังคงตีหน้าขรึม พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “สวัสดี นายชื่อชูร่าใช่ไหม?”

“ไปปรับกล้องวิดีโอหน่อยสิ ทำไมมันมืดตึ๊ดตื๋อแบบนั้นล่ะ มองไม่เห็นอะไรเลย”

“ขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันมีนามว่าปรมาจารย์เถียนปิน ไม่ทราบว่าท่านเป็นสตรีมเมอร์สายใด?”

เมื่อได้ยินประโยคเปิดตัวอันคุ้นเคยนี้ เสิ่นเฟยก็ยิ้มอย่างรู้ทัน เขาตัดสินใจมอบความมั่งคั่งให้เถียนปิน ด้วยการพูดอย่างนิ่งสงบว่า

“ฉัน ก็คือพ่อเอ็งไงล่ะ!”