บทที่ 125 สาวสวยในชุดกะลาสี

บทที่ 125 สาวสวยในชุดกะลาสี

วันรุ่งขึ้น ยามเช้าตรู่

ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง

เส้นขอบฟ้าทิศตะวันออก เริ่มทอแสงสีทองเรืองรอง

เรือบรรทุกสินค้าหมินเจียง 5179 แล่นแหวกผืนน้ำอันกว้างใหญ่อย่างราบรื่น

.........

ในห้องพักกัปตัน

“อ๊า.....”

เสิ่นเฟยตื่นขึ้นจากนิทรา บิดขี้เกียจขับไล่ความเมื่อยล้า

กรอบแกรบ... กรอบแกรบ....

ข้อต่อทั่วร่างส่งเสียงลั่นเกรียวกราว

ช่างสบายอะไรเช่นนี้

นับตั้งแต่ทะลุมิติมา นี่คือคืนที่เสิ่นเฟยหลับสนิทที่สุด

ไม่ต้องคอยระแวดระวังการโจมตีจากศัตรู

ไม่ต้องนั่งคิดหาวิธีรับมือกับปัญหาและอุปสรรคต่าง ๆ

ยิ่งไม่ต้องมากังวลว่าความผิดพลาดของตัวเอง จะนำพาความตายมาสู่เพื่อนร่วมทีม หรือทำให้ภารกิจล้มเหลว

“มิน่าล่ะ คนถึงชอบใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์กันนัก ก็มันสบายซะขนาดนี้นี่นา”

เสิ่นเฟยเปรยกับตัวเองเบา ๆ ลุกจากเตียง เดินทอดน่องเข้าไปในห้องน้ำ

ห้องพักบนเรือนั้นคับแคบไปถนัดตา

แม้แต่ห้องน้ำของกัปตัน ก็มีพื้นที่แค่ประมาณ 5 ตารางเมตรเท่านั้น

แต่ทว่า ข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ กลับถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบครัน

ผ้าขนหนู มีดโกนหนวด แปรงสีฟัน ยาสีฟัน และของใช้ส่วนตัวอื่น ๆ ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม แกะกล่อง

แค่ยาสีฟันอย่างเดียว ก็มีให้เลือกถึงสี่ห้ายี่ห้อ

“ดูท่ากัปตันจะเป็นคนใส่ใจรายละเอียดไม่เบา ถึงได้เตรียมของไว้เยอะแยะขนาดนี้”

“เสียอย่างเดียว ฝีมือการแสดงแย่ไปหน่อย”

เสิ่นเฟยหยิบชุดแปรงสีฟันขึ้นมาแกะกล่อง ถอดเสื้อผ้าออก เปิดฝักบัว ชำระล้างร่างกายให้สดชื่น

........

สิบนาทีผ่านไป

เสิ่นเฟยทำธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ สวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านที่วางเตรียมไว้ให้ แล้วไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่

ชายหนุ่มรูปร่างสูง 180 เซนติเมตร ผมรองทรงสั้นดูทะมัดทะแมง โครงหน้าหล่อเหลาคมคาย เมื่อบวกกับเสื้อผ้าที่ดูดี ก็ยิ่งส่งเสริมให้เขาดูเป็นสุภาพบุรุษชาวตะวันออกที่สง่างามและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

“แต่งตัวซะหล่อเฟี้ยว ดูดีไม่เบาเลยแฮะ”

“ต่อให้เผิงอวี๋เยี่ยนมาเอง ก็คงต้องหลีกทางให้สักสามส่วนล่ะมั้ง”

เสิ่นเฟยมองภาพสะท้อนในกระจก เอ่ยปากชมตัวเองอย่างขำ ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปด้วยความมั่นใจ

......

“คุณ... คุณชูร่า...”

เสียงทักทายดังมาจากหน้าประตู ก่อนจะชะงักไปดื้อ ๆ

เสิ่นเฟยหันไปมอง ก็พบกับหญิงสาววัยรุ่น หน้าตาสะสวย ในชุดกะลาสีคอปกกว้างสีขาวสะอาด ยืนอยู่ตรงนั้น

หญิงสาวดูเหมือนจะตกตะลึงกับอะไรบางอย่าง สายตาที่จับจ้องมายังเสิ่นเฟยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เสิ่นเฟยถามด้วยความงุนงง “คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

“เอ่อ.... หล่อจัง... เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร...” หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ รีบส่งยิ้มหวาน พูดจาฉะฉาน “สวัสดีค่ะพี่ชูร่า ฉันชื่อเสี่ยวหยา เป็นผู้ช่วยที่คอยดูแลความสะดวกสบายให้พี่ค่ะ พี่เรียกฉันว่าเสี่ยวหยาก็ได้นะคะ”

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า หัวหน้าทีมทหารรับจ้าง จะหล่อเหลาเอาการขนาดนี้

ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้

ทั้ง ๆ ที่หน้าตาดีขนาดนี้ ทำไมถึงต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงตาย ทำภารกิจอันตรายพวกนั้นด้วยล่ะ?

เสิ่นเฟย: “.......”

นี่ถ้าหน้าตาขี้เหร่ก็คงเรียกว่าหัวหน้าทีมสินะ?

แต่พอหน้าตาดี ก็เลยเรียกว่าพี่ชายงั้นเหรอ?

นี่มันจะลำเอียงเพราะหน้าตากันเกินไปแล้วมั้ง?

เสิ่นเฟยถอนหายใจยาว ๆ พยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ ถามกลับไปว่า “ตอนนี้เรือถึงไหนแล้ว?”

เสี่ยวหยาตอบอย่างคล่องแคล่ว “เพิ่งจะออกจากน่านน้ำประเทศทางเหนือค่ะ ตอนนี้อยู่ในเขตสามเหลี่ยมทองคำ คาดว่าน่าจะถึงชายแดนประเทศมังกรช่วงค่ำ ๆ ค่ะ”

ถึงสามเหลี่ยมทองคำแล้ว!

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เสิ่นเฟยก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

เขาแอบเช็กดูความคืบหน้าของการก่อสร้างฐานทัพในระบบอย่างเงียบ ๆ

คืบหน้าไปถึง 85% แล้ว

คำนวณคร่าว ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมง ฐานทัพทหารรับจ้างของเขาก็จะเสร็จสมบูรณ์

ถึงเวลาที่ต้องบอกลากันแล้วสินะ

เสิ่นเฟยถามต่อ “ลูกทีมฉันตื่นกันหรือยัง?”

เสี่ยวหยาส่ายหน้า “พวกเขายังหลับอยู่เลยค่ะ แต่พี่ชูร่าไม่ต้องห่วงนะคะ กัปตันของเราจัดผู้ช่วยไปคอยดูแลที่หน้าห้องทุกคนแล้วค่ะ”

“ให้ฉันพาพี่ไปทานอาหารเช้าก่อนดีไหมคะ?”

เสิ่นเฟยพยักหน้ารับ

เขาก็ไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมานานแล้วเหมือนกัน

“เชิญทางนี้เลยค่ะ”

เสี่ยวหยาส่งยิ้มหวาน เดินนำเสิ่นเฟยไปตามทางเดินแคบ ๆ ไม่นานก็มาถึงห้องอาหาร

ห้องอาหารไม่ใหญ่มาก พื้นที่แค่ 10 ตารางเมตร ตรงกลางมีโต๊ะอาหารตั้งอยู่

สะอาดสะอ้านและถูกสุขอนามัย

เสี่ยวหยายิ้มแล้วบอกว่า “พี่ชูร่า กัปตันของเรากลัวว่าคนอื่นจะรบกวนพี่ ก็เลยจัดห้องอาหารส่วนตัวไว้ให้พี่โดยเฉพาะเลยนะคะ”

“พี่รอตรงนี้สักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกเชฟให้ยกอาหารมาเสิร์ฟ”

ไม่นานนัก

ลูกเรือก็ทยอยยกอาหารหน้าตาน่ากินหลากหลายเมนูเข้ามาเสิร์ฟ

มีทั้งติ่มซำสไตล์กวางตุ้ง ของหวานจากเซี่ยงไฮ้ บะหมี่แห้งร้อน ๆ จากอู่ฮั่น.... แม้กระทั่งชานมเนยจากทิเบตก็ยังมี

เสิ่นเฟยมองดูอาหารบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจ

แม่เจ้า

อาหารบนเรือมันเลิศหรูอลังการขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

เสี่ยวหยาเห็นเขาทำหน้างง ก็รีบอธิบาย “พี่ชูร่า คือว่า... กัปตันของเราไม่รู้ว่าพี่เป็นคนจังหวัดไหน เพื่อให้ถูกปากพี่ ก็เลยสั่งทำอาหารเช้าหลากหลายสไตล์มาให้เลือกทานน่ะค่ะ”

เป็นแบบนั้นจริงเหรอ?

คงไม่ใช่หรอกมั้ง

เสิ่นเฟยเข้าใจได้ทันที ว่าอาหารเช้ามื้อนี้ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่แน่ ๆ

จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาเพิ่มเติมยังไงล่ะ

นี่ไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิดนะ

แต่เวลาที่ต้องติดต่อประสานงานกับหน่วยงานรัฐ คุณถึงจะเข้าใจว่าพวกเขาต้องรอบคอบและรัดกุมแค่ไหน

“อืม ฝากขอบคุณกัปตันของพวกคุณด้วยนะ”

เสิ่นเฟยไม่ได้เปิดโปงแผนการของทางการ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รบกวนไปปลุกลูกทีมของฉัน แล้วพาพวกเขามาที่นี่หน่อยนะ”

“ได้เลยค่ะ ฉันจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้” เสี่ยวหยาที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องอาหารเช้า ก็รีบรับคำสั่ง แล้วเดินออกไปทันที

........

เสิ่นเฟยรอไม่นานนัก

ประมาณเจ็ดแปดนาทีให้หลัง ทิวลิปและเพื่อนร่วมทีมก็ผลักประตูเข้ามา

“หอมจังเลย!”

พอเดินเข้ามา นกกระจอกเทศก็ทำจมูกฟุดฟิด สายตาจับจ้องไปที่อาหารบนโต๊ะตาไม่กะพริบ

ครั้งสุดท้ายที่เขาได้กินข้าว ก็คือตอนที่อยู่ชายแดนระหว่างสวีเดนกับนอร์เวย์โน่นแหละ

แถมอาหารมื้อนั้น ก็เป็นแค่เนื้อหมูป่าย่างที่ไม่มีเครื่องปรุงรสอะไรเลยด้วย

บนเครื่องบินก็มีอาหารเสิร์ฟนะ

แต่ปัญหาคือ พอนกกระจอกเทศขึ้นเครื่องปุ๊บ เขาก็หลับสนิทเป็นตายไปเลย

พอตื่นมาตั้งใจจะหาอะไรกิน เครื่องบินก็ดันมาขัดข้องซะนี่

สรุปก็คือ ตอนนี้นกกระจอกเทศหิวจนไส้กิ่วแล้ว

คิงลูเธอร์ก็ทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด และเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพ้องกับนกกระจอกเทศ “อืม กลิ่นหอมน่ากินจริง ๆ แหละ แต่รสชาติจะอร่อยเหมือนกลิ่นหรือเปล่า นี่สิยังไม่รู้เลย”

เสิ่นเฟยมองเพื่อนร่วมทีม ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง “โอเฒ่า คิงลูเธอร์ แผลของพวกนายเป็นไงบ้าง?”

โอเฒ่าโดนยิงที่แขน

ส่วนคิงลูเธอร์ก็โดนฟันที่หน้าท้อง

คนเจ็บสองคนต้องผ่านการต่อสู้มาทั้งวันทั้งคืน เรียกได้ว่าทรหดอดทนสุด ๆ

แม้แต่เสิ่นเฟยเอง ก็ยังไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะทนมาได้ขนาดนี้

โอเฒ่าถกแขนเสื้อขึ้น โชว์ผ้าพันแผลผืนใหม่เอี่ยมให้ดู พลางส่งยิ้ม “เมื่อคืนหมอบนเรือตรวจดูให้แล้วครับ ไม่เป็นอะไรมากหรอก!”

นกกระจอกเทศหยิบขนมหวานเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ พลางอวดอ้างสรรพคุณตัวเอง “นั่นสิ ถ้าไม่ได้ฉันช่วยปฐมพยาบาลให้ แขนข้างนี้ของนายคงรักษาไว้ไม่ได้แล้วล่ะ”

โอเฒ่ายิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไร

แต่คิงลูเธอร์กลับพูดแขวะขึ้นมาว่า “เลิกโม้ได้แล้ว เมื่อคืนหมอบนเรือยังบอกอยู่เลย ว่าฝีมือการทำแผลของนายมันห่วยแตกสิ้นดี!”

“หมอยังบอกอีกนะ ว่าถ้าไม่พันแผล แผลนายอาจจะหายสนิทไปแล้วก็ได้!”

หา?

มาดูถูกวิชาชีพกันแบบนี้ได้ไง?

นกกระจอกเทศฉุนกึก วางของกินในมือลงทันที ขู่ฟ่อ “ไอ้มืด แน่จริงคราวหน้าถ้าแกเจ็บ ก็อย่ามาให้ฉันทำแผลให้ก็แล้วกัน!”

คิงลูเธอร์ยิ้มร่า พยักหน้าตอบรับ “ถ้างั้น ฉันคงต้องขอบใจนายล่วงหน้าที่ไว้ชีวิตฉันแล้วล่ะ!”

นกกระจอกเทศ: “.........”

ทั้งสองคนเริ่มเปิดศึกปะทะคารมกันอย่างดุเดือด

ส่วนคนอื่น ๆ ก็ชินกับนิสัยชอบเถียงกันของคู่นี้แล้ว จึงไม่มีใครพูดอะไร

กลับรู้สึกว่าถ้าวันไหนไม่ได้ยินพวกเขาทะเลาะกัน คงรู้สึกแปลก ๆ มากกว่า!

ในฐานะทหารรับจ้าง พวกเขามักจะกินข้าวกันด้วยความรวดเร็ว

หลังจากทานอาหารเสร็จ สีหน้าของเสิ่นเฟยก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เงียบกันก่อน ฉันมีเรื่องจะบอกพวกนาย”