บทที่ 115 พวกนายเคยเห็นการเทกออฟที่บ้าระห่ำขนาดนี้ไหมล่ะ?

บทที่ 115 พวกนายเคยเห็นการเทกออฟที่บ้าระห่ำขนาดนี้ไหมล่ะ?

ในห้องไลฟ์สด

ผู้ชมกว่าล้านคนที่ติดตามดูเสิ่นเฟยระเบิดสนามบิน และปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินมาตลอด ต่างก็ลุ้นจนแทบหยุดหายใจ

“โคตร... โคตรลุ้นเลย!”

“ลูกพี่เปิดไลฟ์ทีไร เซอร์ไพรส์ตลอด ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริง ๆ!”

“ไลฟ์สดขโมยเครื่องบิน! เรื่องหาเงินของลูกพี่นี่ฉันไม่เคยอิจฉาเลยจริง ๆ นะ!”

“คนใหม่ขอถามหน่อยครับ สตรีมเมอร์คนนี้เขาไลฟ์เกี่ยวกับอะไรเหรอ?”

“ไม่ต้องถาม คุกเข่าลงก็พอ!”

“ฮ่า ๆ อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ มีปัญญาไปขโมยบ้างไหมล่ะ?”

“คำเตือนจากแถวหน้า: ดูไลฟ์สดเรื่องนี้ สามารถหายใจได้ตามปกตินะเว้ย!”

“บางคนอายุ 20 กว่า ๆ ก็กล้าไปขโมยเครื่องบินรบแล้ว แต่บางคนอายุ 20 กว่า ๆ แค่แฟนยังหาไม่ได้เลย!”

“แม่งเอ๊ย ไอสัสที่คอมเมนต์ข้างบน แกด่าฉันอีกแล้วนะ!!!!”

...........

ณ สนามบินนานาชาติย่างกุ้ง ปลายรันเวย์

“ทดสอบระบบไฟส่องสว่างเรียบร้อย!”

“ระบบออกซิเจนและระบบสื่อสารภายในปกติ!”

“ตรวจสอบ Yaw Damper ปกติ!”

“ระบบเชื้อเพลิงปกติ!”

“ระบบฐานล้อปกติ!”

“ระบบการบินอิเล็กทรอนิกส์ปกติ!”

เพียงเวลาไม่ถึงสามนาที เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินนับสิบคน ก็ทำการตรวจสอบสภาพเครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 ทั้ง 3 ลำเสร็จสิ้น

พวกเขาพากันถอยห่างออกมาจากรันเวย์

รถขนส่งคันหนึ่งแล่นเข้ามาแต่ไกล ภายในรถมีนักบินเครื่องบินขับไล่ 3 นายนั่งอยู่

ตอนนั้นเอง

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินคนหนึ่ง สังเกตเห็นเสิ่นเฟยที่นั่งอยู่ในห้องนักบิน จึงตะโกนถาม “เฮ้ย ทางนั้นตรวจสอบเสร็จหรือยัง นักบินกำลังจะมาแล้วนะ!”

ทุกคนต่างก็สวมหมวกและหน้ากากอนามัย แถมยังเป็นตอนกลางคืนอีก

เลยไม่มีใครจำหน้าใครได้

เสิ่นเฟยส่ายหน้า พยายามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ยังเลย ระบบไฟฟ้ามีปัญหา ฉันต้องลองสตาร์ทเครื่องดู”

การบินเป็นเรื่องละเอียดอ่อน

ต่อให้เป็นแค่ความผิดปกติเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนขึ้นบิน

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินคนนี้ ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหรือคนที่มีตำแหน่งใหญ่โตพอสมควร

เขาขมวดคิ้วมองรถขนส่งที่แล่นเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า “รีบ ๆ ตรวจสอบเข้าล่ะ อย่ามัวชักช้า!”

“รับทราบครับ!”

เมื่อได้รับอนุญาตให้สตาร์ทเครื่อง เสิ่นเฟยก็แอบดีใจอยู่ในใจ

เขาไม่รอช้า รีบเปิดระบบการบินอิเล็กทรอนิกส์ของเครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 ทันที

ติ๊ด....

เสียงสัญญาณดังขึ้น แผงหน้าปัดทั้งหมดในห้องนักบินก็สว่างวาบ ระบบเริ่มทำการตรวจสอบตัวเอง

เสิ่นเฟยปิดระบบตรวจสอบตัวเองอย่างเงียบ ๆ แล้วเปิดสวิตช์จ่ายไฟ

บรื้น....

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวกับสัตว์ป่า

เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนรุ่น AL-31FN ของรัสเซีย ค่อย ๆ ทำงาน จากช้าไปเร็ว ขับเคลื่อนใบพัดและคอมเพรสเซอร์แรงดันสูงให้ทำงานอย่างเต็มกำลัง

ท่อไอเสียแบบเวกเตอร์สองท่อขนาดมหึมาพ่นเปลวไฟออกมา เปลวไฟพุ่งเป็นเส้นตรง สีส้มแดงสดใส

เสิ่นเฟยที่นั่งอยู่ในห้องนักบิน สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของเครื่องบินขับไล่ Su-30MK2

ไม่ลังเล

ไม่รีรอ

เสิ่นเฟยเหยียบแป้นควบคุมบังคับทิศทาง พร้อมกับดึงคันเร่งลงจนสุด

บรื้น....

เครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 กระตุกอย่างแรง ก่อนจะพุ่งทะยานไปตามรันเวย์อย่างรวดเร็ว

หา?

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินที่อยู่รอบ ๆ รวมถึงนักบินทั้ง 3 นาย ต่างก็อึ้งเป็นไก่ตาแตก

เครื่องบิน.... ทำไมมันถึงเคลื่อนที่ล่ะ?

แต่ทว่า

เพียงไม่ถึง 2 วินาที นักบินคนหนึ่งก็ตั้งสติได้ รีบตะโกนลั่น “เร็วเข้า สกัดมันไว้ มันเป็นศัตรู!”

ศัตรู?!

ศัตรูคนเดียวเนี่ยนะ?!

ศัตรูที่บุกเดี่ยวมาขโมยเครื่องบินรบเนี่ยนะ?

เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ

แต่ถึงจะไม่เชื่อ ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบคว้าวิทยุสื่อสาร รายงานหอควบคุมการบิน “มีคนขโมยเครื่องบิน Su-30 ขอกำลังเสริมด่วน ขอกำลังเสริมด่วน!”

ไม่มีใครบ้าพอจะเอาตัวเข้าไปขวางเครื่องบินหนัก 30 ตันหรอก

ถึงจะมีรถลากจูงเครื่องบิน แต่ความเร็วก็สู้เครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 ที่กำลังเร่งความเร็วไม่ได้หรอก

สิ่งที่พวกเขาทำได้ตอนนี้ คือเปิดระบบป้องกันภัยทางอากาศ แล้วสอยเครื่องบินลำนั้นให้ร่วงซะ

“หอควบคุมรับทราบ เราจะรับหน้าที่สอยมันร่วงเอง”

“บอกให้นักบินคนอื่น ๆ รีบขึ้นบิน ห้ามปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!”

เสียงจากหอควบคุมการบินที่ตอบกลับมา ก็ฟังดูตื่นตระหนกไม่แพ้กัน

ตอนนี้ ทั่วทั้งสนามบิน มีเฮลิคอปเตอร์ขึ้นบินแล้ว 24 ลำ และเครื่องบินรบราฟาลอีก 3 ลำ

แถม

ระบบป้องกันภัยทางอากาศก็ทำงานแล้ว สิ่งที่รอเสิ่นเฟยอยู่ มีเพียงทางตันเท่านั้น

เครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 เร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

240 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ความเร็วใกล้จะถึงจุดเทกออฟแล้ว ฐานล้อเริ่มยกตัวขึ้นจากพื้นดิน

.......

ภายในห้องนักบิน

เสิ่นเฟยจ้องมองข้อมูลบนจอเรดาร์ตรงหน้าเขม็ง

จุดสีแดงกะพริบวิบวับอยู่เต็มไปหมด

นั่นคือเครื่องบินรบของศัตรูทั้งนั้น!

และจากที่เรดาร์แสดงผล ระบบป้องกันภัยทางอากาศก็ได้ล็อกเป้าเขาไว้แล้ว

“ช่างมันเถอะ!”

“พี่น้องในห้องไลฟ์สด กดไลก์รัว ๆ เลยนะ เดี๋ยวจะโชว์เทกออฟแบบเหินเวหาให้ดู!”

เสิ่นเฟยกัดฟันกรอด มือขวากำคันบังคับ ดึงเข้าหาตัวจนสุด พร้อมกับดันคันเร่งขึ้นจนสุด และปิดระบบจำกัดมุมปะทะ

บรื้น....

เครื่องยนต์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ปัง!

ยางล้อเครื่องบินทนแรงเสียดทานไม่ไหว ระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ

เครื่องบินขับไล่ Su-30MK2 เชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับอสรพิษที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า

ฟิ้ว

เทกออฟ

ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยมุมชันสุดขีด!

เครื่องบินพุ่งตัวตั้งฉากกับพื้นดิน ราวกับดาบที่แหวกม่านราตรี มีเพียงเปลวไฟสีส้มแดงที่พ่นออกมาจากท่อไอเสียเท่านั้นที่มองเห็นได้ชัดเจน

.......

ไม่ไกลออกไป

นักบินเครื่องบินขับไล่ชาวประเทศทางเหนือ 3 นาย ได้แต่มองดูเครื่องบินที่บินสูงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับคนเสียสติ

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ฟู่....”

“นี่มัน....”

“นี่มัน....”

“ท่า Pugachev’s Cobra นี่นา!”

“พระเจ้าช่วย...... นี่ต้องเป็นนักบินระดับเอซของประเทศไหนสักประเทศแน่ ๆ แต่... ทำไมเขาถึงมาขโมยเครื่องบินของเราล่ะ?”

“เอ่อ... หรือว่า.... เขาอยากจะประหยัดค่าตั๋วเครื่องบินกลับประเทศกันนะ???!”

ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะตกใจขนาดนั้น

ท่า Pugachev’s Cobra เป็นท่าทางการบินที่ทำได้ยากมาก ๆ อยู่แล้ว

ยิ่งมาทำในตอนเทกออฟแบบนี้ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

เพราะเครื่องบินรบมันมีขีดจำกัดความเร็วในการร่วงหล่นอยู่นะ

ตามทฤษฎีแล้ว เสิ่นเฟยไม่เพียงแต่จะไม่สามารถเทกออฟได้ แต่เครื่องบินอาจจะสูญเสียแรงยกและตกลงมากระแทกพื้นเลยก็ได้ เพราะทำมุมปะทะกว้างเกินไป

น่าเสียดาย

การมีระบบอยู่ มันไม่เคยเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

......

ในห้องนักบิน

เสิ่นเฟยที่ต้องเผชิญกับแรง G ถึง 9 เท่า เหงื่อแตกพลั่ก สติเริ่มเลือนลาง

ฟิ้ว

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

พอเสิ่นเฟยไต่ระดับขึ้นมาถึง 800 เมตร ขีปนาวุธต่อสู้อากาศยาน SA-2 สองลูกก็พุ่งตรงมาที่เขา

ใช่แล้ว

ระบบป้องกันภัยทางอากาศที่ประเทศทางเหนือใช้ ก็คือของที่ซื้อมาจากลูกหลานของสหภาพโซเวียตนั่นแหละ

ความเร็วในการบินของเสิ่นเฟยตอนนี้อยู่ที่ 400 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ถ้าคิดเป็นมัค ก็จะเท่ากับ 0.326509333595 มัค

แต่ขีปนาวุธต่อสู้อากาศยาน SA-2 ซึ่งเคยสอยเครื่องบินรบ F-4 “Phantom” และเครื่องบินสอดแนม SR-71 “Blackbird” ร่วงมาแล้วเนี่ย

มีความเร็วเริ่มต้น 1.4 มัค และความเร็วสูงสุด 4 มัค

เร็วกว่าเสิ่นเฟยตั้งหลายเท่า

ดังนั้นใครที่มีความรู้เรื่องเครื่องบินรบ พอเห็นขีปนาวุธสองลูกนั้นพุ่งขึ้นฟ้า ต่างก็ฟันธงเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า

ชูร่า

ไม่รอดแน่ ๆ!