บทที่ 95 แผนโต้กลับสุดบ้าคลั่งของเสิ่นเฟย

บทที่ 95 แผนโต้กลับสุดบ้าคลั่งของเสิ่นเฟย

“ใหญ่พอไหม?”

“ใหญ่!”

“แข็งพอไหม?”

“แข็ง!”

“แล้วตอนนี้ล่ะ?”

“เอ่อ..... ก็พอรับได้......”

ภายในห้องแต่งตัวสลัว ๆ เสิ่นเฟยกำลังตั้งใจจัดทรงเสื้อผ้าให้นกกระจอกเทศ

นกกระจอกเทศที่เพิ่งผ่านการแปลงโฉมมาหมาด ๆ สวมวิกผมยาว สวมขนตาปลอม และใส่ชุดเดรสสีชมพูสุดเซ็กซี่

ถ้าไม่ปริปากพูด ก็แทบจะดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้ชาย

ส่วนเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนอย่างโอเฒ่า ทิวลิป และคิงลูเธอร์ ต่างก็กลั้นขำกันสุดฤทธิ์เมื่อเห็นภาพนี้

พวกเขาเป็นทหารอาชีพ รู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ห้ามหลุดหัวเราะออกมาเด็ดขาด

แต่มันก็อดไม่ได้จริง ๆ!

ก็ลองคิดดูสิ อดีตทหารรับจ้างหนุ่มสุดแมน กลับกลายร่างเป็น ‘สาวสวย’ หุ่นสะบึมสุดเซ็กซี่ไปซะแล้ว

มันจะไปทนกลั้นขำไหวได้ยังไง......

“เสร็จแล้ว!”

เสิ่นเฟยจัดทรงชุดชั้นในเป็นครั้งสุดท้าย แล้วย้ำว่า “จำไว้นะ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ห้ามพูดเด็ดขาด”

นกกระจอกเทศมองเงาตัวเองในกระจก แล้วพยักหน้ารับ

หลังจากทำใจยอมรับสภาพแต่งหญิงได้แล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า

ตัวเองในลุคนี้.... ก็ดูสวยดีเหมือนกันนะ!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือแต่งหน้าของกัปตันขั้นเทพ

หรือเป็นเพราะเขาสวยแต่เกิดกันแน่

ในตอนนั้นเอง คิงลูเธอร์ก็เดินเข้ามาแซว “นกกระจอกเทศ นาน ๆ จะได้แต่งหญิงทั้งที ขอดูหน่อยสิว่า....”

นกกระจอกเทศถลึงตาใส่ สบถด่าเสียงต่ำ “ไสหัวไป!”

บรรยากาศเริ่มดูพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที

เสิ่นเฟยชะโงกหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ทหารรับจ้างเริ่มออกค้นหาพวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

อีกไม่นาน ก็คงค้นมาถึงร้านที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่แน่ ๆ

“เลิกเล่นกันได้แล้ว ฟังให้ดีว่าพวกนายต้องทำยังไงต่อไป”

เสียงของเสิ่นเฟยดังขึ้น ทุกคนหันมาตั้งใจฟัง เขาหันไปถามโอเฒ่ากับคิงลูเธอร์ “ร่างกายพวกนายไหวไหม? ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ!”

พวกเขาเป็นทหารรับจ้างก็จริง แต่ก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกัน

บาดแผลย่อมทำให้เจ็บปวด และส่งผลต่อการเคลื่อนไหวรวมถึงปฏิกิริยาตอบสนอง

เสิ่นเฟยไม่อยากให้ภารกิจแรก ต้องแลกมากับการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปตลอดกาล

คิงลูเธอร์ตบหน้าท้องตัวเอง หัวเราะร่า “ฝีมือเย็บแผลของคุณหนูนกกระจอกเทศเนี่ยสุดยอดไปเลย นอกจากจะตึง ๆ หน่อย ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

นกกระจอกเทศ: “.........”

ชีวิตคนเรา มันช่างแสนสั้นจริง ๆ สินะ....

โอเฒ่าทำหน้าเคร่งเครียด ตอบเสียงเข้ม “แขนข้างนี้คงใช้การไม่ได้ชั่วคราว เอาไว้จัดการพวกทหารรับจ้างของวอลลีก็พอไหว”

“แต่ถ้าต้องไปปะทะกับพวกนั้น ฉันคงเป็นตัวถ่วงแน่ ๆ”

ถึงจะเคยเห็นฝีมือหน่วย 141 แค่แวบเดียว แต่โอเฒ่าก็สัมผัสได้ถึงความเก่งกาจของพวกเขา

เสิ่นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งการ “งั้นเอาแบบนี้ คิงลูเธอร์ นายหาทางหนีออกจากวงล้อมไปก่อน”

“พอปลอดภัยแล้ว นายก็ไปตามสถานบันเทิงที่มีผู้หญิงประเทศมังกรอยู่ ลองสืบดูซิว่าพอจะหาข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มวอลลีได้ไหม”

“จำไว้ ต้องระวังตัวให้มาก ๆ นะ”

เดิมทีข้อมูลพวกนี้ สายลับอย่างตัวนิ่มควรจะเป็นคนเตรียมไว้ให้

แต่ตอนนี้ตัวนิ่มตายไปแล้ว ศพก็แหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ

จะไปสืบจากใครได้อีกล่ะ นอกจากผู้กองโจว หรือไวโอเล็ต

แต่จากความน่าจะเป็น ข้อมูลที่ผู้กองโจวมี ก็คงมาจากตัวนิ่มนั่นแหละ

พูดง่าย ๆ ก็คือ เชื่อถือไม่ได้

สู้สืบหาเองยังจะดีกว่า

คิงลูเธอร์พยักหน้า ยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี “ไม่มีปัญหา เรื่องตีสนิทกับสาว ๆ เนี่ย ฉันถนัดอยู่แล้ว”

บาดแผลที่หน้าท้องของเขาเป็นแค่แผลภายนอก

ตราบใดที่ไม่ได้ออกแรงหนัก ๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร

“นกกระจอกเทศ นายพาโอเฒ่าไปซ่อนตัวที่โกดังนะ อาวุธยุทโธปกรณ์ของเราจะไปส่งที่นั่นพรุ่งนี้เช้า”

เสิ่นเฟยส่งที่อยู่และรหัสผ่านโกดังให้นกกระจอกเทศไป

“รับทราบ!” นกกระจอกเทศรับคำอย่างแข็งขัน

หลังจากสั่งการเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินลงบันไดร้าน หายเข้าไปในความมืดมิดของยามราตรี

เสิ่นเฟยมองตามหลังพวกเขาไป ในใจอดเป็นห่วงไม่ได้

ศัตรูอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถหนีออกไปได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่า

ในสนามรบ มีตัวแปรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ

ทิวลิปมายืนอยู่ข้าง ๆ เสิ่นเฟย กระซิบปลอบใจ “ตราบใดที่พวกเขาไม่โชคร้ายไปเจอทีมนั้นเข้า ก็คงไม่เป็นไรหรอก”

“อีกอย่าง ต่อให้เป็นห่วงไป ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา”

ใช่สิ

เป็นห่วงไปก็เปล่าประโยชน์!

ยิ่งไปกว่านั้น เขากับทิวลิปยังมีภารกิจสำคัญรออยู่อีก

ซึ่งมันอันตรายกว่าของอีกสามคนหลายเท่าตัวนัก

เสิ่นเฟยหยิบปืน AK47 ขึ้นมา ปลดแม็กกาซีนออกดู

เหลือกระสุนแค่ 7 นัด

เขาใส่แม็กกาซีนกลับเข้าไป แล้วส่งปืนให้ทิวลิป “เอาปืนนี่ไป แล้วตามฉันมา”

ทิวลิปรับปืนมาโดยไม่ได้ถามว่าจะไปไหน

ในตอนนั้นเอง แสงไฟจากกระบอกไฟฉายก็สาดเข้ามาจากข้างนอก

ทหารรับจ้างของกลุ่มวอลลีหลายคน มาเคาะประตูอยู่ชั้นล่างแล้ว

พวกมันมาถึงแล้ว!

เสิ่นเฟยไม่เลือกที่จะลงไปข้างล่าง แต่กลับปีนออกทางหน้าต่างชั้นสอง กระโดดข้ามไปยังหลังคาของบ้านอีกหลังที่อยู่ห่างออกไปเกือบสามเมตร

บริเวณนี้เป็นชุมชนแออัด บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียวปลูกติด ๆ กัน

บนหลังคามีข้าวของเครื่องใช้กองระเกะระกะ เป็นที่กำบังชั้นดี

ทิวลิปสะพายปืน AK47 ตามมาติด ๆ กระโดดข้ามมาได้ในจังหวะที่ประตูม้วนร้านเครื่องสำอางถูกเปิดออกพอดี

ทั้งสองคนเคลื่อนไหวอย่างว่องไวและเงียบเชียบราวกับแมวป่า กระโดดข้ามหลังคาบ้านแต่ละหลังไปอย่างคล่องแคล่ว

มีหลายครั้งที่เสิ่นเฟยสามารถหลบหนีออกจากวงล้อมได้

แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ เขากลับพาทิวลิปวิ่งวนไปวนมาอยู่แถว ๆ นั้น

ทิวลิปดูออก

กัปตันไม่ได้กำลังหนี แต่เขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

หรืออาจจะหาใครสักคน!

แต่ทว่า

เขากำลังหาใครอยู่ล่ะ?

หรือว่า จะเป็นทหารรับจ้างฝีมือฉกาจพวกนั้น?

ยิ่งได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับเสิ่นเฟยมากขึ้นเท่าไหร่

ทิวลิปก็ยิ่งรู้สึกว่า กัปตันของเธอนั้น ลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน

เขามักจะสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส และสร้างปาฏิหาริย์ได้เสมอ

ผู้ชายแบบนี้ ช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้หญิงเหลือเกิน!

แม้แต่เธอเองก็ไม่เว้น

และในที่สุด

เสิ่นเฟยก็เจอเป้าหมายที่เขาตามหาจนได้

เขาส่งสัญญาณมือให้ทิวลิปหมอบลง

ทิวลิปหมอบราบไปกับหลังคา อยู่ในท่าเตรียมพร้อมยิง

เมื่อมองตามสายตาของเสิ่นเฟยไป เธอก็เห็นทหารรับจ้างสองคนพร้อมอาวุธครบมือ

คนหนึ่งคาบซิการ์ที่กำลังติดไฟ

อีกคนไว้ผมทรงโมฮอว์ก

อย่างที่คิดไว้เลย

กัปตันกำลังตามหาคนพวกนี้จริง ๆ

ทิวลิปประทับปืน เล็งไปที่ทหารรับจ้างสองคนนั้น กระซิบถาม “กัปตัน จะให้เก็บพวกมันเลยไหม?”

“โอกาสยิงโดน 1 คน มีประมาณ 30%”

ในซอยที่ทั้งมืดทั้งแคบ แถมระยะทางก็ไกล บวกกับปืน AK47 ที่ไม่ค่อยแม่นยำนัก

โอกาสยิงโดน 30% ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ก็อย่างว่าแหละ

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีระบบช่วยเหลือซะหน่อย

“ไม่ต้อง”

เสิ่นเฟยส่ายหน้า กระซิบตอบ “เธอเฝ้าอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันจะลงไปทักทายพวกมันหน่อย”

ลงไปงั้นเหรอ?

มือเปล่าเนี่ยนะ?

จะไปสู้กับสองคนนั้น?

ทิวลิปค้านเสียงแข็ง “ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป!”

เสิ่นเฟยหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ต้องห่วง พวกมันไม่ฆ่าฉันหรอก”

“เพราะ.... ฉันกุมความลับสำคัญที่พวกมันอยากรู้เอาไว้ยังไงล่ะ!”

พูดจบ

เสิ่นเฟยก็ย่อตัวลง เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้กัปตันไพรซ์และโซป ที่อยู่ในซอยมืด ๆ.....