บทที่ 85 ไม่จริงน่า.... หัวหน้าทีมบินได้เหรอ?

บทที่ 85 ไม่จริงน่า.... หัวหน้าทีมบินได้เหรอ?

ในห้องไลฟ์สด

สถานการณ์เริ่มอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ชมกว่าล้านคน สามารถได้ยินเสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างชัดเจน

พวกเขาต่างก็ร้อนรน พิมพ์คอมเมนต์เสนอแนะวิธีเอาตัวรอดกันอย่างดุเดือด

“ฉันนึกวิธีออกแล้ว ตอนนี้พุ่งออกไปเลย แล้วโรยตัวลงมาตามสายสลิงในช่องลิฟต์ ทุกคนคิดว่าวิธีนี้เป็นไงบ้าง?”

“น่าจะเวิร์กนะ!”

“ใช่ ๆ ๆ ฉันว่านี่น่าจะเป็นทางรอดเดียวแล้วล่ะ!”

“ฉันว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ อย่างแรกเลย กว่าจะไปถึงหน้าลิฟต์ได้ ก็ต้องพังประตูลิฟต์ให้ได้ก่อน หลังจากนั้นก็ต้องรับมือกับห่ากระสุนที่ยิงสวนขึ้นมาจากข้างล่างอีก อันตรายเกินไป!”

“บอกตามตรงนะ ในฐานะปรมาจารย์ด้านการหลบหนี ฉันขอฟันธงเลยว่า ทีมสังหารไม่มีทางรอดไปได้แน่ นอกเสียจากว่าพวกเขาจะบินได้!”

“@คิท ลูกพี่ หาเวลาว่างมาช่วยหน่อยสิ!”

“ให้ตายเถอะ ไม่คิดเลยว่า เพิ่งจะมาถึงประเทศทางเหนือ ก็มาเจอสายลับสองหน้าอย่างตัวนิ่ม แถมยังมาโดนรุมล้อมอีก....”

“พวกที่อยากเป็นทหารรับจ้างล่ะ? เห็นหรือยังว่า นี่แหละคือการเอาชีวิตไปแลกเงินของจริง!”

........

ประเทศทางเหนือ เมืองย่างกุ้ง

อพาร์ตเมนต์

หลังจากเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด ประตูเหล็กของทางหนีไฟก็ถูกเจาะจนพรุนเป็นรังผึ้ง

เมื่อแน่ใจว่าภายในตึกไม่มีอันตราย เสี่ยวลิ่วแห่งประเทศทางเหนือก็สั่งให้ลูกน้องหลายคนช่วยกันงัดประตูเหล็ก

“พี่น้อง ออกแรงกันหน่อย จัดการทีมสังหารได้ วันแห่งความสุขของพวกเราก็มาถึงแล้ว!”

ใบหน้าของเสี่ยวลิ่วแห่งประเทศทางเหนือเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

ราวกับว่าหล่อนเห็นภาพทีมสังหารคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว

พวกทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็ออกแรงกันสุดชีวิตเช่นกัน

ประตูเหล็กของทางหนีไฟเริ่มถูกงัดแง้มออกทีละนิด สิ่งของที่นำมาขวางประตูไว้ก็ถูกดันออกไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยความเร็วระดับนี้ ไม่เกิน 2 นาที พวกมันก็จะสามารถบุกเข้าไปในห้อง 1803 และปิดฉากการต่อสู้ในวันนี้ได้

.......

อีกด้านหนึ่ง

ห้อง 1803

คิงลูเธอร์ลากตู้เย็นและข้าวของอื่น ๆ มาขวางไว้ที่หลังประตูห้อง

พอมองดูแล้วก็ยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย

เขาเลย

ลากศพของตัวนิ่มมาวางขวางไว้ที่หน้าประตูด้วย เพื่อใช้เป็นกระสอบทรายกันกระสุน

อืม

ถือว่าเป็นการใช้ประโยชน์จากขยะได้อย่างคุ้มค่า!

ส่วนนกกระจอกเทศก็นำอาวุธมีคมทุกชิ้นที่มีในครัวออกมาเตรียมไว้

โอเฒ่ายิ่งบ้าคลั่งกว่า

เขาถึงขั้นแบกถังแก๊สออกมาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่น เตรียมพร้อมที่จะระเบิดพลีชีพไปด้วยกัน

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่กลัวตายนะ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ!

ทว่า

เสิ่นเฟยกลับไม่ได้บ้าคลั่งขนาดนั้น เขายังคงพยายามคิดหาทางรอด

จะทำยังไงดี?

เสิ่นเฟยค่อย ๆ หลับตาลง แผนผังห้องทั้งหมดปรากฏขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง

ห้องน้ำ....

ห้องนั่งเล่น....

ระเบียง.....

ห้องนอน.....

ห้องครัว....?!

ทันใดนั้น

ราวกับเสิ่นเฟยนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาลืมตาโพลง อาศัยแสงสลัว ๆ จากหน้าจอโทรศัพท์ วิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว

มีของ 3 อย่างที่ดึงดูดความสนใจของเขา

เครื่องปั่นไฟขนาดเล็กที่กำลังทำงานอยู่

ไมโครเวฟ

และกระป๋องเบียร์อีกสองสามกระป๋อง!

“ใช้ของสามอย่างนี้ ทำเป็นระเบิดเวลาขนาดเล็กได้”

“แต่ว่า... จะหนีออกไปยังไงล่ะ?”

ในหัวของเสิ่นเฟยมีแผนการลาง ๆ แต่ยังไม่ค่อยชัดเจนนัก

ในสถานการณ์แบบนี้ พึ่งพาระบบไม่ได้แล้ว ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น

เสิ่นเฟยวิ่งกลับออกมาจากห้องครัว ตะโกนสั่ง “โอเฒ่า เอาถังแก๊สกลับไปไว้ในครัว แล้วเปิดวาล์วซะ”

“จากนั้น เอาเบียร์กระป๋องใส่ไมโครเวฟ ตั้งเวลาไว้ 3 นาที”

“อ้อ เอาลูกระเบิดลูกนั้น ไปไว้ในครัวด้วย!”

หืม?

พอได้ยินคำสั่ง ทุกคนก็ชะงักไป

เบียร์กระป๋อง.... ไมโครเวฟ... ตั้งเวลา.... ถังแก๊ส?

หัวหน้าทีม.... คิดจะทำอะไรเนี่ย?

จะทำระเบิดเวลาเหรอ?

..........

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็งุนงงและสงสัยไม่แพ้กัน

“ลูกพี่จะทำอะไรน่ะ?”

“ระเบิดแก๊ส พลีชีพงั้นเหรอ?”

“ถ้าจะทำแบบนั้น วางไว้ในห้องนั่งเล่นไม่ดีกว่าเหรอ?”

“ใช่ การตั้งเวลาก็ดูไม่สมเหตุสมผลด้วย สู้รอพวกมันพังประตูเข้ามา แล้วค่อยกดระเบิดตูมเดียวเลยไม่ดีกว่าเหรอ!”

“พูดตรง ๆ นะ ลูกพี่โคตรใจเด็ดเลย โดนล้อมขนาดนี้ยังไม่ลนลานเลยสักนิด”

“ลุ้นจนหัวใจจะวายแล้ว อยากจะทะลุจอไปช่วยเลยเนี่ย!”

“เฮ้อ... กดไลก์ให้ลูกพี่กันเยอะ ๆ เถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เราก็คงไม่ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับประเทศทางเหนือหรอก!”

..........

ประเทศทางเหนือ เมืองย่างกุ้ง

อพาร์ตเมนต์ ห้อง 1803

ไม่มีใครรู้ว่าหัวหน้าทีมกำลังคิดจะทำอะไร

แต่ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา หน้าที่แรกของพวกเขาคือการปฏิบัติตามคำสั่ง!

“ได้ครับ เดี๋ยวฉันไปจัดการให้!”

โอเฒ่ารับคำ แบกถังแก๊สวิ่งเข้าไปในห้องครัว

ไม่นานนัก

เขาก็ทำตามที่เสิ่นเฟยสั่ง เปิดวาล์วแก๊ส เอาเบียร์กระป๋องใส่ไมโครเวฟ และตั้งเวลาไว้ที่ 3 นาที

......

ปัง....

ปังปัง......

ในตอนนั้นเอง เสียงปืนจากหน้าประตูก็ดังขึ้น

กระสุน AK47 สาดกระหน่ำใส่ประตูห้อง จนเกิดรูพรุนนับสิบรู

พวกทหารรับจ้างคณะศิลปะวอลลีไม่ได้โง่ และไม่ได้ประมาทด้วย

ถึงจะรู้ว่าทีมสังหารไม่มีอาวุธปืน แต่พวกมันก็ไม่ลังเลที่จะสาดกระสุนปูพรมเข้าไปก่อน แล้วค่อยลงมือพังประตู

โชคดีที่หลังประตูมีทั้งตู้เย็น เครื่องใช้ไฟฟ้า และศพของตัวนิ่มช่วยรับแรงกระแทกไว้ จึงพอจะกันกระสุนระลอกแรกไปได้

แต่ทว่า....

นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาในระยะยาว

“ตามฉันมา!”

เสิ่นเฟยตะโกนเสียงต่ำ แล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องนอน

โอเฒ่า คิงลูเธอร์ และนกกระจอกเทศ

ทั้งสามคนไม่รีรอ วิ่งตามเข้าไปติด ๆ

และในจังหวะที่พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องนอน กระสุนระลอกที่สองก็ตามมาติด ๆ

ปัง.....

ปังปัง.....

คราวนี้มีกระสุนหลายนัด ทะลุผ่านรูกระสุนเดิมเข้ามา

กระสุนพุ่งเฉี่ยวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางความมืดมิด มีเสียงข้าวของแตกหักดังสนั่น และมีประกายไฟแลบแปลบปลาบ

หลังจากระดมยิงไปสองชุด ทหารรับจ้างหลายคนก็เริ่มลงมือพังประตูอย่างรวดเร็ว

......

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องนอน

ห้องมีขนาดไม่ใหญ่มาก ประมาณ 15 ตารางเมตร

นอกจากเตียงเดี่ยว ตู้เสื้อผ้า และหน้าต่างแล้ว ก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อย่างอื่นอีกเลย

มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่า ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวหรอก

นกกระจอกเทศ โอเฒ่า และคิงลูเธอร์ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

พวกเขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าหัวหน้าทีมจะทำอะไร!

หรือว่าจะอาศัยแรงระเบิดจากห้องครัว ฆ่าพวกทหารรับจ้างประเทศทางเหนือ แล้วฉวยโอกาสนั้นหนีออกไปงั้นเหรอ?

ไม่สิ!

อานุภาพของถังแก๊สรวมกับระเบิดมือ มันรุนแรงพอที่จะถล่มห้องนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้เลยนะ

ดีไม่ดี พวกเขาอาจจะตายตามไปด้วยก็ได้

แผนการแบบนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายชัด ๆ

แต่ทว่า

การกระทำต่อไปของเสิ่นเฟย กลับทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจอีกครั้ง

เขาเดินไปยืนที่ระเบียง ทำท่าเหมือนจะกระโดดลงไปซะงั้น!

หา?

ทำอะไรน่ะ?

นี่มันชั้น 18 นะโว้ย ความสูงตั้ง 50 60 เมตรเชียวนะ....

กระโดดลงไปดื้อ ๆ เลยเนี่ยนะ?

หาเรื่องตายหรือไง???

หรือว่า.....

หัวหน้าทีมของพวกเขา จะมีสกิลลับอะไรซ่อนอยู่อีก?

อย่างเช่น..... บินได้งั้นเหรอ????