บทที่ 33 นี่คุณ กำลังขู่ผมงั้นเหรอ?

บทที่ 33 นี่คุณ กำลังขู่ผมงั้นเหรอ?

การทดสอบยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง

พวกเขาวิ่งมาราธอนกันมานานกว่า 2 ชั่วโมงแล้ว

“แฮ่ก... ฉันไม่ไหวแล้ว... ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ....”

นกกระจอกเทศหอบแฮ่กจนแทบจะหมดสติ เสื้อผ้าบนตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ “แสนนึงก็แสนนึงสิวะ ฉันก้าวขาไม่ออกแล้วเว้ย!”

เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้น ดวงตาเหม่อลอยมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ฉันก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน... นึกว่าจะได้เงินแสนมาใช้ฟรี ๆ ที่ไหนได้ ดันโดนหัวหน้าต้มซะเปื่อยเลย”

โอเฒ่าถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ นกกระจอกเทศ

เงินตั้งหนึ่งแสนดอลลาร์เชียวนะ!

บางทีอาจจะต้องทำงานฟรีไปทั้งภารกิจเลยก็ได้!

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ทิวลิปก็ไปต่อไม่ไหวเช่นกัน

เธอเป็นผู้หญิง ต่อให้อุปกรณ์จะไม่หนักเท่าคนอื่น แต่การที่ทนมาได้ถึงตอนนี้ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

หลังจากล้มลง เธอก็เงยหน้าขึ้นพยายามมองหาเสิ่นเฟย แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขาเลย

“ฉันกับเขา... ห่างชั้นกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

ความมั่นใจของทิวลิปที่เคยสูงส่ง ถูกทำลายจนป่นปี้

แต่เธอก็ไม่ได้ท้อแท้

เธอกลับตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่ ว่าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เธอจะต้องพัฒนาตัวเองให้ตามทันหัวหน้าทีมให้ได้

.......

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ทีมมังกรพิษก็ทนความเหนื่อยล้าไม่ไหว จนต้องหยุดพักเช่นกัน!

พวกเขานั่งรวมกลุ่มกัน จ้องมองแผ่นหลังของเสิ่นเฟยที่ค่อย ๆ ห่างออกไปทุกทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

“หัวหน้า... ไอ้หมอนี่... มันโด๊ปยามาหรือเปล่าวะ?”

“เวรเอ๊ย มิน่าล่ะถึงกล้ามามีเรื่องกับกลุ่มวอลลีของเรา ดูท่าจะมีของจริงว่ะ”

“หึหึ ถ้ามันคิดว่าแค่ความอึดอย่างเดียว จะเอาชนะพวกเราได้ล่ะก็ มันคิดตื้นเกินไปแล้ว!”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขาฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบทหารรับจ้างนี้โดยเฉพาะ เป้าหมายคือการก้าวขึ้นเป็นทีมทหารรับจ้างระดับ ‘A’ ให้ได้

แต่การปรากฏตัวของไอ้หมอนี่ กลับทำลายแผนการทั้งหมดของพวกเขาจนพังทลาย

โชคดีที่พรุ่งนี้คือการทดสอบภาคสนาม!

พละกำลังมันก็แค่พื้นฐานของทหารรับจ้าง ฝีมือในการต่อสู้จริงต่างหากล่ะคือของจริง!

เมื่อถึงพรุ่งนี้ พวกเขาจะได้งัดฝีมือทั้งหมดที่มีออกมา และฝังทีมสังหารทุกคนไว้ที่สวีเดนให้หมด!

คะแนนระดับ A จะต้องเป็นของทีมมังกรพิษเท่านั้น!

..........

คนที่ล้มลงเป็นรองคนสุดท้ายคือคิงลูเธอร์

เขาเจ็บใจสุด ๆ!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยแพ้ใครเรื่องพละกำลังเลยสักครั้งเดียว

แต่ว่า....

ตอนนี้เขาหมดแรงข้าวต้มแล้วจริง ๆ

“ยิงปืนแม่น ฝีมือการต่อสู้เป็นปริศนา แถมยังอึดระดับปีศาจ”

“หัวหน้า.... นายยังซ่อนความลับอะไรไว้อีกบ้างเนี่ย!”

คิงลูเธอร์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ แล้วหลับตาลงด้วยความเจ็บใจ

.........

คนที่ยังคงยืนหยัดอยู่เป็นคนสุดท้ายในสนาม มีเพียงเสิ่นเฟยคนเดียวเท่านั้น

“ฟู่...”

เสิ่นเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พละกำลังของเขาก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วเหมือนกัน

เขาวิ่งมาได้ไกลถึง 30 กว่ากิโลเมตรแล้ว

ต่อให้เป็นร่างกายที่ผ่านการอัปเกรดจากระบบมาแล้ว ก็ยังแทบจะรับไม่ไหว

เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าแดงก่ำเพราะเลือดสูบฉีดอย่างหนัก

“ดูเหมือนว่า ขีดจำกัดของฉันในตอนนี้ จะอยู่ที่ 30 กิโลเมตรสินะ”

“ก็ถือว่าไม่เลว สำหรับภารกิจระดับ S ลงมา แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว!”

“พอแค่นี้แหละ!”

เสิ่นเฟยไม่ได้ฝืนวิ่งต่อ เขาค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่ง!

และเขาก็กลายเป็นทหารรับจ้างเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

บรื้น....

ทันทีที่เขาหยุดวิ่ง รถออฟโรดคันหนึ่งก็มาจอดเทียบข้าง ๆ

ครูฝึกในรถต่างมองเขาด้วยสายตาที่เบิกกว้างราวกับเห็นผี

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

วิ่งมาราธอนตั้งสองชั่วโมงครึ่ง แถมยังยืนไหวอยู่อีก?

ความอึดระดับนี้ มันเหนือจินตนาการไปไกลมาก

และที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่า

ทำไมเสิ่นเฟยที่ดูผอมบางขนาดนี้ ถึงได้มีความอึดที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้?

เม่ยหู หัวหน้าครูฝึกมองผ่านกระจกรถ สำรวจเสิ่นเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า “ชูร่า นายเป็นคนเดียวที่วิ่งมาได้ถึงสองชั่วโมงครึ่งนะ”

“ตั้งแต่นี้ต่อไป สถิติใหม่ของการทดสอบความอึด จะเป็นชื่อของนาย”

“ขึ้นรถมาสิ นี่คืออภิสิทธิ์ของผู้ชนะ”

ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ต้องเดินเท้ากลับโรงแรมกันเอง

แต่ในฐานะผู้ชนะคนสุดท้าย เขาย่อมได้รับสิทธิ์ในการนั่งรถกลับ

นี่แหละคือโลกของทหารรับจ้าง โลกที่ทุกอย่างถูกตัดสินด้วยความแข็งแกร่ง

“ฟู่...”

เสิ่นเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ยังไม่ยอมขึ้นรถ เขาถามกลับไปว่า “แล้วลูกทีมของผมล่ะ พวกเขาต้องเดินกลับด้วยเหรอ?”

เม่ยหูส่ายหน้าเบา ๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไม่หรอก เดี๋ยวจะมีรถไปรับพวกเขากลับโรงแรมเอง”

“ในฐานะผู้ชนะ นายยังจะได้รับรางวัลพิเศษอีกอย่างนึงนะ ขึ้นมาสิ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ชัด เสิ่นเฟยก็ไม่รอช้า ก้าวขึ้นรถออฟโรดไปทันที

ระยะทางตั้ง 30 กว่ากิโลเมตร แถมยังอยู่ในป่าลึกแบบนี้ ขืนต้องเดินกลับไปจริง ๆ มีหวังเดินกันขาลากแน่ ๆ

แล้วเสิ่นเฟยก็อยากรู้ด้วยว่า รางวัลที่เม่ยหูพูดถึง มันคืออะไรกันแน่

ครูฝึกคนขับรถกลับรถ แล้วมุ่งหน้ากลับไปทางโรงแรมของสมาคม

ตลอดทาง พวกเขาเห็นทหารรับจ้างหลายคนนอนพักเหนื่อยอยู่ตามพื้น

แต่ไม่มีรถคันไหนจอดรับพวกเขากลับโรงแรมเลย

ทหารรับจ้างที่ไม่ผ่านการทดสอบ พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะกลับไปพักที่โรงแรมด้วยซ้ำ

ความจริงมันโหดร้ายเสมอ

ถ้าไม่มีฝีมือ ก็ไม่มีใครเคารพหรอก

เสิ่นเฟยละสายตาจากภาพนอกหน้าต่าง หันมามองหัวหน้าครูฝึกเม่ยหู “เมื่อกี้คุณบอกว่า ผมยังมีรางวัลอีกอย่างนึงใช่ไหม?”

เม่ยหูหยิบขวดน้ำขวดหนึ่งส่งให้เขา พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ใช่แล้ว น้ำขวดนี้ ฉันให้เป็นของขวัญส่วนตัวเลยนะ”

น้ำเสียงของเธอยั่วยวนมาก แถมยังรู้วิธีบริหารเสน่ห์ ไม่ว่าจะยิ้มหรือทำหน้าบึ้ง ก็ชวนให้คนมองคิดไปไกลได้เสมอ

แต่เสิ่นเฟยที่ผ่านโลกมาถึงสองชาติแล้ว จิตใจของเขาย่อมหนักแน่นกว่าคนทั่วไป จึงไม่ได้หวั่นไหวอะไรมากมายนัก

เขารับน้ำมา แล้วถามด้วยความสงสัย “แล้วรางวัลที่คุณบอกล่ะ มันคืออะไร?”

“ความลับอย่างนึงไง” เม่ยหูยกนิ้วเรียวสวยขึ้นชี้ไปทางทีมมังกรพิษที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับยิ้มหวาน “มีคนจ้องจะเอาชีวิตนายอยู่นะ”

เธอไม่ได้บอกชื่อตรง ๆ

แต่ก็ใบ้ให้ชัดเจนพอสมควรแล้ว

เสิ่นเฟยขมวดคิ้ว

เขารู้เรื่องที่ทีมมังกรพิษจะฆ่าเขาอยู่แล้ว เลยไม่ได้แปลกใจอะไร

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นเฟยไม่เข้าใจจริง ๆ ก็คือ ในฐานะหัวหน้าครูฝึกอย่างเม่ยหู ทำไมเธอถึงเอาเรื่องนี้มาบอกเขา?

มันไม่เห็นจะจำเป็นเลยนี่นา!

เม่ยหูเองก็เป็นคนฉลาด เธออ่านความคิดของเสิ่นเฟยออกทะลุปรุโปร่ง จึงพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมว่า “ด้วยฝีมือของนาย นายสามารถเลือกอยู่ทีมที่ดีกว่านี้ได้ตั้งเยอะ”

“ลูกทีมนายถึงจะเก่ง แต่ก็ยังไม่คู่ควรกับนายหรอก”

“สนใจมาร่วมงานกับสมาคมทหารรับจ้างไหมล่ะ รับรองว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องนายแน่”

สมาคมทหารรับจ้าง เป็นกลุ่มคนที่เป็นกลาง

ดูเหมือนจะไม่มีอิทธิพลอะไรมาก แต่เพราะพวกเขาสามารถเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยให้แต่ละฝ่ายได้ ใคร ๆ ก็เลยต้องเกรงใจอยู่บ้าง

เปรียบเทียบง่าย ๆ ก็เหมือนกับกรุงเยรูซาเลมในโลกตะวันตกนั่นแหละ

ที่แท้ก็กะจะดึงตัวไปนี่เอง

เสิ่นเฟยพยักหน้าในใจ ในที่สุดก็เข้าใจจุดประสงค์ของเม่ยหูแล้ว

แต่ว่า...

คนที่มีระบบสุดโกงอย่างเขา ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอิทธิพลของใครเพื่อคุ้มครองตัวเองหรอก

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เขาพอใจกับลูกทีมของตัวเองในตอนนี้มาก ๆ แล้ว

เสิ่นเฟยปฏิเสธคำชวนของเม่ยหูอย่างเด็ดขาด “เสียใจด้วยนะ ผมคงรับข้อเสนอของคุณไม่ได้หรอก”

เม่ยหูแอบแปลกใจเล็กน้อย

เพราะปกติแล้ว ทหารรับจ้างส่วนใหญ่ มักจะยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้เข้ามาอยู่ในสังกัดของสมาคม เพื่อแลกกับชีวิตที่มั่นคงปลอดภัย

แต่ผู้ชายคนนี้ กลับปฏิเสธอย่างไม่ลังเลเลยเนี่ยนะ?

สีหน้าของเม่ยหูไม่ได้เปลี่ยนไป แต่รอยยิ้มกลับจางลงเล็กน้อย “ฉันเคารพการตัดสินใจของนายนะ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ สมาคมทหารรับจ้างคงไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้นายและลูกทีมได้หรอกนะ”

บรรยากาศในรถกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

แต่เสิ่นเฟยก็ไม่ได้เกรงกลัวอะไร เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาอันยั่วยวนของเม่ยหูตรง ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่คุณ กำลังขู่ผมงั้นเหรอ?”