บทที่ 14 ผู้หญิง ซิการ์ เหล้าชั้นดี นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต

บทที่ 14 ผู้หญิง ซิการ์ เหล้าชั้นดี นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันน่าลุ่มหลง และแสงไฟสีชมพูสลัว

นักเต้นสาวที่แต่งหน้าจัดจ้าน กำลังโอบกอดเสาเหล็กสีแดงสด พลางบิดส่ายเอวบาง ๆ อันเย้ายวนอย่างบ้าคลั่ง

ถึงแม้จะไม่ได้เปิดแอร์ แต่บรรยากาศทุกอย่างในห้อง ก็ทำให้เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

“ผู้หญิง ซิการ์ เหล้าชั้นดี!”

“นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต!”

นกกระจอกเทศที่สวมเพียงกางเกงขาสั้น นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน เขาสูบซิการ์พลางดื่มด่ำกับทิวทัศน์ตรงหน้า

ท่วงท่าของนักเต้นสาวยิ่งเย้ายวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลมหายใจของนกกระจอกเทศก็ยิ่งถี่รัวขึ้นตามไปด้วย

ในที่สุด

นกกระจอกเทศที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ก็ลุกขึ้นจากโซฟา

ครืด..ครืดครืด....

เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์ดังขึ้น

นกกระจอกเทศไม่ได้สนใจมองด้วยซ้ำ เขาเดินตรงไปหานักเต้นสาว ยัดเงินดอลลาร์หลายใบลงไปในคอเสื้อของเธอ แล้วกระซิบเสียงต่ำว่า “น้องสาว พี่ชอบท่าเต้นของน้องมากเลยนะ”

พูดจบ มือของนกกระจอกเทศก็เริ่มอยู่ไม่สุข

ปัง...ปังปัง....

แต่ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม เสียงเคาะประตูก็ดังรัวขึ้น

นกกระจอกเทศสะดุ้งเฮือก

นักเต้นสาวก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน

เกิดบ้าอะไรขึ้น?

ตำรวจลงงั้นเหรอ???

ล้อเล่นหรือไง?

ประเทศสวีเดนมันถูกกฎหมายไม่ใช่เหรอไง?

“นกกระจอกเทศ เปิดประตู ใส่เสื้อผ้าแล้วตามฉันมา!”

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ เสียงของโอเฒ่าก็ดังมาจากนอกประตู

วอทเดอะฟัค?

กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ดันเรียกให้ไปเนี่ยนะ?

ตาแก่เอ๊ย...

ตัวเองไร้น้ำยาแล้ว จะปล่อยให้คนอื่นใช้เวลานานหน่อยไม่ได้หรือไง?

นกกระจอกเทศหงุดหงิดเต็มประดา เขาเดินไปที่ประตู แง้มประตูออกเล็กน้อย แล้วพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “โอเฒ่า นายรู้ไหมว่า เวลาของวัยรุ่นน่ะมันยาวนานมาก ไม่เหมือนกับพวกคนแก่แบบนาย...”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ โอเฒ่าก็ยื่นโทรศัพท์มาให้เขาดูข้อความ

ในนั้นมีแค่ประโยคเดียว

[พี่น้อง อาวุธมาถึงแล้ว เจอกันที่โกดังหมายเลข 85 ถนนเซ็นทรัลบรอนด์ เมืองสตอกโฮล์ม]

ของมาถึงแล้ว?

ซื้ออุปกรณ์ระดับ A สำหรับทหารรับจ้างมาได้จริง ๆ เหรอ?

เมื่อเห็นข้อความนี้ นกกระจอกเทศก็ราวกับถูกฟ้าผ่า

จุด ๆ นั้น หดตัวลงในพริบตา!

ในฐานะทหารรับจ้างมืออาชีพที่ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ความหลงใหลที่พวกเขามีต่ออาวุธนั้น ย่อมเหนือสิ่งอื่นใดอย่างแน่นอน รวมถึงผู้หญิงด้วย!

ล้อเล่นหรือไง!

ขอแค่มีอาวุธที่ทรงพลังมากพอ จะหาเงินสักเท่าไหร่ก็หาได้ จะเล่นผู้หญิงแบบไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

“ชูร่าเจ๋งเป้ง!”

“ถ้าเจอหน้าเขาเมื่อไหร่ ฉันจะหอมแก้มเขาสักฟอดให้ได้เลย!”

“ขอเวลา 3 นาที ไม่สิ นาทีเดียวพอ!”

ปัง!

นกกระจอกเทศปิดประตูเสียงดังปัง รีบสวมเสื้อผ้าลวก ๆ แล้วหันไปจุ๊บนักเต้นสาวที่กำลังยืนงงอยู่หนึ่งที

“สุภาพสตรีคนสวย โปรดจำฉันไว้ให้ดี ฉันจะกลับมาหาเธออีกแน่นอน!”

พูดจบ เขาก็พุ่งพรวดออกจากห้องไปอย่างไม่ลังเล ตามโอเฒ่าและคิงลูเธอร์ออกจากแดนสวรรค์ไปทันที

ไฟตัณหาอะไรนั่น ถูกโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้น!

ปืนและกระสุน

นี่แหละคือความโรแมนติกของลูกผู้ชาย!

ส่วนผู้หญิงอะไรนั่น มีแต่จะทำให้เขาชักปืนช้าลงเท่านั้นแหละ

ในขณะเดียวกัน ความเลื่อมใสที่ทั้งสามคนมีต่อชูร่า ก็พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด

เงิน 220,000 ดอลลาร์ ซื้ออุปกรณ์ระดับ ‘A’ สำหรับทีม 5 คนได้ครบชุด

เรื่องแบบนี้ ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยจริง ๆ!

.......

อีกด้านหนึ่ง

ณ ห้องรับรองของสมาคมทหารรับจ้างสวีเดน

ห้องไม่ใหญ่มากนัก ขนาดประมาณ 30 ตารางเมตร แต่ตกแต่งได้สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ

ตู้กระจกยาวตลอดแนวผนัง เต็มไปด้วยรูปถ่ายมากมาย

ในรูปล้วนเป็นทีมทหารรับจ้างที่เก่งกาจที่สุดในโลก พร้อมกับถ้วยรางวัลหลากหลายรูปแบบในมือ

จะบอกว่าสมาคมทหารรับจ้างสวีเดน คือโอลิมปิกของทหารรับจ้าง ก็คงไม่เกินจริงนัก

หากสามารถคว้าอันดับดี ๆ จากที่นี่ได้ ชื่อเสียงก็จะแพร่สะพัดไปยังกลุ่มทหารรับจ้างทั่วโลก และไปถึงหูของนายจ้างที่พร้อมจ่ายค่าจ้างราคางามได้อย่างรวดเร็ว

ทิวลิปนั่งอยู่บนโซฟา กำลังพูดคุยปรึกษาเรื่องการลงทะเบียนตั้งทีมทหารรับจ้างกับพนักงานต้อนรับคนหนึ่ง

งานของทหารรับจ้างนั้น มีความเสี่ยงสูงกว่าทหารประจำการทั่วไปมาก

การจะเป็นทหารรับจ้างที่ได้รับการยอมรับในวงการ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ส่วนพวกที่แค่ดีแต่ปาก ก็ตั้งทีมทหารรับจ้างได้ แถมยังได้รับภารกิจดี ๆ มากมาย มีอยู่แค่ในนิยายออนไลน์ปัญญาอ่อนเท่านั้นแหละ

“คุณทิวลิปครับ ข้อมูลทีมของคุณผมอ่านดูหมดแล้ว”

พนักงานยื่นเอกสารคืนมาให้

“ผลงานการรบของพวกคุณยอดเยี่ยมมาก แต่อุปกรณ์ของพวกคุณด้อยคุณภาพเกินไป อาจจะไม่สามารถเข้าร่วมการทดสอบทีมทหารรับจ้างในครั้งนี้ได้”

“แนะนำให้คุณทำภารกิจในฐานะทหารรับจ้างอิสระต่อไปก่อน รอจนกว่าจะรวบรวมอุปกรณ์ทหารรับจ้างระดับ ‘C’ ได้ครบ แล้วค่อยมาลงทะเบียนตั้งทีมก็ยังไม่สายครับ”

ลงทะเบียนไม่ได้งั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินคำพูดของพนักงาน ทิวลิปก็ขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เป็นอย่างที่คิด

การจะตั้งทีมทหารรับจ้าง มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดไว้จริง ๆ

ทิวลิปยังไม่ถอดใจ เธอถามต่อว่า “อุปกรณ์ระดับ ‘C’ สำหรับทีม 5 คน ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่?”

ตัวเธอเองก็เพิ่งเป็นทหารรับจ้างอิสระได้ไม่นาน จึงพอจะรู้ราคาอาวุธคร่าว ๆ เท่านั้น ไม่ได้รู้รายละเอียดลึกซึ้งมากนัก

“ถ้าเป็นอุปกรณ์ระดับ ‘C’ สำหรับทีม 5 คน น่าจะอยู่ที่ประมาณ 250,000 ดอลลาร์ครับ”

“แน่นอนว่า สำหรับทหารรับจ้างอิสระ ไม่จำเป็นต้องซื้ออุปกรณ์ก็ได้”

“ถ้าคุณต้องการเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างที่มีอยู่แล้ว ทางเราก็มีแนะนำให้ได้ครับ แบบนั้นก็ไม่ต้องใช้อุปกรณ์เหมือนกัน”

พนักงานอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น

แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?

ทิวลิปแอบตกใจเล็กน้อย

แต่พอคิดดูดี ๆ ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล

ทีมทหารรับจ้างมืออาชีพ เป็นวงการที่มีเกณฑ์การเข้าทำงานสูงลิ่วอยู่แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น

แค่ปืนซุ่มยิงความแม่นยำสูงระดับแนวหน้าสักกระบอก ก็ปาเข้าไปแสนกว่า หรือสองสามแสนดอลลาร์แล้ว

ส่วนอุปกรณ์ของอีกสี่คนที่เหลือรวมกันแล้ว ราคารวมสามสี่แสนดอลลาร์ก็ถือว่าไม่แพงเกินไปเลย

ทหารรับจ้างทำเงินได้เยอะก็จริง แต่ต้นทุนที่ต้องจ่าย ก็ไม่ได้น้อยเลย!

“ที่ชูร่าบอกว่าใช้เงินแค่ 220,000 ก็ซื้ออุปกรณ์ระดับ A ได้ คงเป็นเพราะเขาไม่ค่อยรู้เรื่องอาวุธแหง ๆ”

“ดูเหมือนว่า คงต้องรับภารกิจทหารรับจ้างอิสระไปก่อนแล้วล่ะ”

สีหน้าของทิวลิปไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว นี่เพิ่งจะเป็นก้าวแรกของการตั้งทีมทหารรับจ้าง แต่กลับต้องมาล้มเหลวซะแล้ว!

แถม

มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกเขาอาจจะต้องใช้เวลาอีกสักระยะ กว่าจะได้ก่อตั้งทีมทหารรับจ้างของตัวเองจริง ๆ!

ครืด...ครืดครืด....

ในขณะที่ทุกอย่างกำลังมาถึงทางตัน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เธอหยิบขึ้นมาดู

เป็นข้อความจากชูร่า

เมื่อทิวลิปเห็นเนื้อหาในข้อความ เธอก็อึ้งไปเลย

[พี่น้อง อาวุธมาถึงแล้ว เจอกันที่โกดังหมายเลข 85 ถนนเซ็นทรัลบรอนด์ เมืองสตอกโฮล์ม]

“ตานี่...หามาได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?”

“ฉันมองคนไม่ผิดจริง ๆ ด้วย”

ในใจของทิวลิปอบอุ่นขึ้นมาทันที มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว

เซอร์ไพรส์โผล่มาตอนที่สิ้นหวังที่สุด!

ความรู้สึกแบบนี้ มันช่างชวนให้เคลิบเคลิ้มจริง ๆ

“กว่าจะหาอุปกรณ์ลอตนี้มาได้ เขาคงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยแน่ ๆ”

“ชูร่า ขอบใจนะ”

ทิวลิปวางโทรศัพท์ลง เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงบและความมั่นใจที่มากขึ้น

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเราจะเข้าร่วมการทดสอบทหารรับจ้างพรุ่งนี้”

“อ้อ จริงสิ”

“พวกเราจะมาพร้อมอุปกรณ์ระดับ ‘A’ แบบครบชุด”

อะไรนะ?

พนักงานถึงกับเหวอไปเลย!

อุปกรณ์ทหารรับจ้างระดับ A?

เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่า ทีมทหารรับจ้างที่เพิ่งมาลงทะเบียน จะมีอาวุธล้ำสมัยขนาดนี้ในครอบครอง!

แถมเขายังรู้ดีว่า อุปกรณ์สำหรับทีมทหารรับจ้างระดับ ‘A’ ครบชุด อย่างน้อย ๆ ก็ราคาเป็นล้านดอลลาร์

จะรวยเกินไปแล้วมั้ง?

หรือว่าจะเป็นพวกลูกเศรษฐีที่มาหาความตื่นเต้นในชีวิต?

พนักงานคิดเพ้อเจ้อไปไกล แต่ท่าทีก็กลับอ่อนน้อมและเกรงใจมากขึ้น

ในแง่หนึ่งแล้ว สำหรับสงครามยุคปัจจุบัน คุณภาพของอุปกรณ์ คือตัวตัดสินความแข็งแกร่งของทหารรับจ้างโดยตรง

เพราะถ้าฉันมีโดรนติดอาวุธ แต่คุณยังมีแค่ปืน AK47 ต่อให้คุณจะเก่งแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์!

ยังไม่ทันจะได้เห็นหน้าฉัน คุณก็คงถูกโดรนทิ้งระเบิดใส่จนกลายเป็นศพไปแล้ว!

พูดให้เข้าใจง่ายกว่านั้นก็คือ

ค่าตัวของรถตู้ก๊องแก๊ง ไม่มีทางเทียบได้กับรถบรรทุกพ่วงขนาดใหญ่หรอก

แน่นอนว่า

อุปกรณ์ก็เป็นปัจจัยหนึ่ง ความสามารถส่วนตัวของทหารรับจ้างก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่ง

แต่ทหารรับจ้างที่เริ่มต้นมาดีกว่า ช่วงแรกก็ย่อมต้องทำผลงานได้ดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย!

พนักงานถามอย่างลังเล “คุณทิวลิป...คุณแน่ใจนะครับว่าเป็นอุปกรณ์ระดับ ‘A’?”

ถ้าเขาสามารถดึงทีมที่มีอุปกรณ์ระดับ ‘A’ มาได้ ในฐานะพนักงานต้อนรับ เขาก็จะได้รับส่วนแบ่งไม่ใช่น้อย

ทิวลิปลุกขึ้นยืน ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณคิดว่าฉันล้อเล่นงั้นเหรอ?”

พนักงานจะกล้าชักช้าได้อย่างไร ทีมทหารรับจ้างที่มีอุปกรณ์ระดับ A เชียวนะ?

“เปล่าครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น เดี๋ยวผมลงทะเบียนให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!”

เขารีบลงทะเบียนข้อมูลให้ทันที พร้อมกับยื่นบัตรเชิญให้อย่างนอบน้อม

“คุณทิวลิปครับ ผมกรอกข้อมูลในบัตรเชิญเรียบร้อยแล้วครับ”

“พรุ่งนี้ รบกวนพาเพื่อนร่วมทีมทุกคน และนำอุปกรณ์แบบครบชุด มาเข้าร่วมการทดสอบทหารรับจ้างด้วยนะครับ”