บทที่ 104 : ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์... เก่งมากเหรอ ?

สาว ๆ ทั้งหลายต่างก็ชะงักกึกหลังจากได้ยิน

“วะ...  ว่าไงนะคะอาจารย์”

“จะให้พวกเราเข้าห้องหนึ่ง ? ไปเป็นนักศึกษาของคุณเหรอคะ”

คำพูดของเฉินมู่เป็นเหมือนระเบิดทิ้งลงกลางวงเต็ม ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

อย่าว่าแต่เมิ่งซือหว่านกับสาวสายหวานคนอื่น ๆ เลย  แม้แต่เหล่าเทพธิดาเย็นชาอย่างยู่เหลียนเสวี่ยก็ยังถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกัน

ตลอดทางที่ผ่านมาพวกเธอต่างก็จินตนาการถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ นับไม่ถ้วน  ยิ่งรวมไปถึงเรื่องที่เฉินมู่อาจจะเห็นว่าพวกตนสวยเลยอยากจะครอบครองไว้เป็นของตัวเอง

เนื่องจากชื่อเสียของเฉินมู่มันแพร่กระจายไปทั่วแล้ว  ดังนั้นจึงคิดว่าเขาย่อมสามารถทำเรื่องแบบนั้นได้จริง ๆ

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเป้าหมายของเฉินมู่จะเป็นการรับพวกตนไปเป็นนักศึกษาซะงั้น

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเหลือเชื่อ  แต่เป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้การแสดงฝีมือของเซี่ยจู๋มันจะน่าทึ่ง  และถึงแม้ทุกคนจะเดาได้ว่านักศึกษาห้อง 1 ไม่ใช่คนธรรมดา

อีกทั้งพวกเธอก็ยังมีข้อสงสัยในตัวเฉินมู่อยู่บ้างว่าอาจไม่ได้ไร้จรรยาบรรณในวิชาชีพอย่างที่เห็นภายนอกก็ตามที

แต่จะให้พวกตนไปเป็นนักศึกษาในสังกัดเนี่ยนะ ?

ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย

ตัดพวกยู่เหลียนเสวี่ยออกไป  ที่เหลือก็คือบรรดาสาว ๆ ที่ตามก้นต้อย ๆ มาด้วยนั้นต่างโวยวายกันยกใหญ่

“นี่แหนะจารย์เฉิน  นี่มันไม่ตลกเลยนะคะ  นี่คิดจะรับเจ๊เสวี่ยบ้านหนูไปเป็นนักศึกษาในสังกัดเนี่ยนะ ?”

“รู้มั่งมั้ยว่าเจ๊เสวี่ยบ้านหนูน่ะเป็นอัจฉริยะระดับร้อยปีมีหนึ่งของสถาบันหลวงเลยนะ  ติดอันดับแปดสิแปดทำเนียบสวรรค์ !”

“แถมยังเป็นหัวหน้าทีมเกล็ดหิมะ  ติดอันดับท็อปห้าของปีสี่  ฉายาเทพธิดาหิมะผู้มีศักยภาพระดับเอในขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ห้าดาวเลยเชียวนะ !”

“แล้วนี่จารย์ยังอยากจะให้เจ๊แกไปเป็นนักศึกษาในสังกัดให้อีก  ขอโทษเถอะค่ะจารย์  แต่ด้วยศักยภาพระดับเอฟที่พึ่งจะปลุกพลังได้ไม่นานเนี่ยนะเหรอ ? เหอะ ! จารย์เคยฝึกทักษะยุทธ์มามั่งป่าวก่อน  จารย์มีไรจะมาสอนเจ๊แกได้ฮะ !”

“อย่าว่าแต่จารย์เองเลย  ต่อให้เป็นอาจารย์ปีสี่ก็ยังมีแค่ไม่กี่คนที่มีระดับการฝึกฝนสู้เจ๊เสวี่ยบ้านหนูได้นะขอบอก !”

สาวผมสั้นพูดจาหยาบคายอย่างยิ่ง  ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าที่แสดงออกมานี้คือตัวแทนของความรู้สึกหรือเสียงสะท้องจากใจของสาว ๆ ทุกคน

ส่วนใหญ่เป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังและมี ‘หน้าที่การงาน’ เป็นของตัวเอง  ซึ่งได้หาที่ทางหลังจากเรียนจบเอาไว้หมดแล้วด้วย

แม้ว่าอนาคตอาจจะไม่สดใสมากนัก  แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าแย่อีกเยอะ

และไม่ว่าอย่างไรก็ตามมันก็ดีกว่าเริ่มต้นใหม่หมดใช่ไหมล่ะ

ถ้าหากในบรรดาพวกเธอเหล่านี้มีสักคนลดชั้นลงไปเป็นนักศึกษาห้อง 1 ล่ะก็  มันจะไม่ใช่แค่น่าอายหรอก  แต่มันบ้าบอคอแตกสุด ๆ ไปเลยต่างหาก !

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของทุกคนดูไม่ค่อยดีซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจเต็มเหนี่ยว  เฉินมู่กลับไม่รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย

เพราะเขาไม่แปลกใจกับพฤติกรรมของพวกเธอเลย

“ปราชยุทธ์ห้าดาว...”

เฉินมู่พึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองพลางมองสำรวจยู่เหลียนเสวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ดูจากอายุกับศักยภาพของคุณ  การบรรลุระดับการฝึกฝนนี้ได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ นั่นแหละ”

ยู่เหลียนเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรู้สึกงุนงงกับคำชมที่มาอย่างกะทันหัน

“แต่คุณติดอยู่ที่ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ห้าดาวมาสี่เดือนแล้วไม่ใช่เหรอ”

ยู่เหลียนเสวี่ยตกใจ

“คุณใจร้อนอยากได้ผลลัพธ์เร็วเกินไป  ตอนนี้จุดตันเถียนก็เริ่มแสดงอาการแตกร้าวให้เห็นแล้ว  ประกอบกับการต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิตมาหลายปี  ไหล่ซ้าย  แขนขวาท่องล่าง  ช่องท้องขวา  ขาขวา  กระดูกหน้าแข้งซ้าย  เหล่านี้ล้วนได้รับความเสียหายในระดับต่าง ๆ กันไป”

“ยิ่งไปกว่านั้นคือเส้นลมปราณหลักที่แขนซ้าย  กระดูกสันหลังส่วนคอข้อที่สี่กับห้า  แล้วก็ตับ  ไต  หัวใจ  ล้วนได้รับความเสียหายเพราะไปดูดซึมสมบัติสวรรค์จำพวกสมุนไพรล้ำค่าหายากอย่างรุนแรง”

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็  จุดจบของชีวิตคุณก็คือขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์สามดาว”

ยู่เหลียนเสวี่ยได้ยินถึงกับสีหน้าเปลี่ยน  นัยน์ตาหดวูบอย่างเห็นได้ชัด

เธอไม่คาดคิดเลยว่าเฉินมู่จะมองบาดแผลซ่อนเร้นของตนได้อย่างทะลุปรุโปร่งเพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว !

ที่สำคัญก็คือเธอเคยเสียเงินก้อนโตจ้างยอมฝีมือขอบเขตเทพยุทธ์หญิงท่านหนึ่งมาช่วยตรวจร่างกายให้  และผลก็คือเหมือนกับที่เฉินมู่พูดเมื่อกี๊ทุกประการ !

ความสามารถในการรับรู้และสังเกตที่ผิดปกติแบบนี้เป็นอะไรที่ทั้งชีวิตเธอไม่เคยพบเคยเจอมาก่อนโดยแท้ !

“แล้วก็คุณ  กู้ว่างเยียน”

“สภาพคุณดีกว่าเธอเล็กน้อย  จุดจบของคุณก็คือจักรพรรดิยุทธ์สี่ดาวอยู่ดี”

“ดูจากสภาพของพวกคุณตอนนี้แล้วผมว่าถ้าระดับการฝึกฝนไม่ถดถอยในอีกห้าปีข้างหน้าก็นับว่าพวกคุณดูแลตัวเองได้ดีประกอบกับโชคช่วยสุด ๆ แล้วล่ะ”

แต่ละคนต่างหน้าซีดสีตกกันหมด  หมัดกำแน่นขึ้นเองโดยสัญชาติญาณ

สาวผมสั้นนั้นหน้าซีดเป็นกระดาษด้วยความหวาดผวาสุด ๆ

เพราะที่เฉินมู่พูดมาไม่ใช่การข่มขู่  ทุกคำพูดล้วนมีหลักฐานรองรับไว้หมด

นี่มันน่ากลัวสุด ๆ ไปเลย !

กู้ว่างเยียนกัดฟันกรอดพลางจ้องเฉินมู่เขม็งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แล้วไงล่ะคะ  อาจารย์รู้ไปจะทำอะไรได้ล่ะ”

“หนูก็รู้ถึงอาการบาดเจ็บของตัวเองดี  มันเป็นเรื่องที่ต่อให้ใช้สมบัติล้ำค่าฟ้าดินใด ๆ ก็รักษาไม่ได้”

“ไม่ใช่แค่หนูคนเดียวหรอก  หนูเชื่อว่าพวกเธอทุกคนก็เป็นเหมือนกันแหละ”

พอได้ยินแบบนั้นทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ต่อให้อาจารย์จะรักษาแผลของพวกหนูได้ก็เถอะ  แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร  อาจารย์จะให้เราเสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ ไปกับการติดตามอาจารย์เหรอคะ”

“อาจารย์จะสอนอะไรพวกเราได้บ้าง  พวกเราส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่ขอบเขตราชันยุทธ์ก็ปราชญ์ยุทธ์  สูงกว่าขอบเขตของอาจารย์ในมหาลัยส่วนใหญ่ซะอีก  นี่แหละค่ะความเป็นจริง”

ที่พูดมาก็จริง  พวกเธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา  ทุกคนต่างมีความรู้ความเข้าใจและวิสัยทัศน์กว้างไกลในการฝึกฝนวรยุทธ์ของตัวเอง

ดังนั้นพวกเธอทุกคนจึงมั่นใจเต็มที่ว่ากู้ว่างเยียนพูดถูก

สุดท้ายแล้วปัญหาเรื่องศักยภาพและระดับการฝึกฝนของเฉินมู่ก็ถือเป็นจุดอ่อนสำคัญ

สำหรับผู้ที่มีศักยภาพระดับ F แล้ว  ไม่ต้องพูดถึง 3 เดือนเลย  ต่อให้เป็น 3 ปี  หรือ 30 ปี  จุดจบก็อยู่ที่ขอบเขตนักยุทธ์เท่านั้นแหละ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ความพยายามเพียงอย่างเดียวจะสามารถชดเชยให้ได้  ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมมันถึงต้องมีการแบ่งแยกระดับของศักยภาพกันล่ะ

แต่พวกเธอไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าไอ้ที่คิด ๆ อยู่นั่นน่ะมันเข้าทางเฉินมู่พอดีเป๊ะเลย !

“น่าสนใจ……”

เมื่อได้ยินเฉินมู่เอ่ยปากแล้วทุกคนต่างชะงักไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งซูเสี่ยวเถา  เมื่อหล่อนเห็นรอยยิ้มพร้อมแววตาที่กึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มแบบแปลก ๆ ของเฉินมู่แล้ว  เธอก็รีบหยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมาเตรียมจดทันที

เพราะเธอรู้ว่าเฉินมู่กำลังจะเทศน์อีกแล้ว ! ต้องจดเอาไว้ ! มันเป็นธรรมเนียมของห้อง !

หัวสมองที่ความจำดีนั้นยังสู้ปากกาที่เขียนไม่ดีเสียอีก !

“ใครบอก...  ผมรักษาแผลให้พวกคุณไม่ได้ ?”

“ใครบอก...  ผมสอนอะไรพวกคุณไม่ได้ ?”

เมื่อเห็นทุกคนกำลังอึ้งเก็มกี่ไปอีกรอบ  เฉินมู่ก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า

“ระดับปราชญ์ยุทธ์...  เก่งนักเหรอ ?”

“ด้วยฝีมือแค่นี้ของพวกคุณแล้วไม่ต้องถึงขั้นเสี่ยวจู๋หรอก  แค่ยัยเจ้าระเบียบ (หวางหยู่หนิง) ก็จัดการพวกคุณได้ราบคาบสบายบรื๋อแล้ว”

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่หยุดพูดแล้ว  ซูเสี่ยวเถาก็ไม่ได้สนใจสีหน้าบึ้งตึงของหวางหยู่หนิง  มือก็ตวัดปากกาจดโดยปากก็พึมพำกับตัวเองไปด้วยทันที

“เหล่าเติ้งขี้โม้แล้วหนึ่งรอบ !”

“? ? ?”

เฉินมู่ได้ยินก็หน้าตึง  หันไปจ้องซูเสี่ยวเถาเขม็ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจให้หนักแน่นและลึกซึ้ง

“ระดับเอฟแล้วไง  ระดับเอฟก็ยังหามหาเต๋าแล้วผงาดเหนือคนอื่นได้”

“พวกคุณชอบเอาพรสวรรค์มาตัดสินวีรบุรุษ  นั่นมันความคิดคับแคบ  เป็นจุดบกพร่องที่ทำให้ตัวเองหยุดนิ่งอยู่กับที่  แล้วจะไปคาดหวังอะไรกับความก้าวหน้า”

“ขอบอกเลยนะว่า  ถ้าพวกคุณเข้ามาอยู่ห้องหนึ่งของผมล่ะก็  ผมไม่เพียงแต่สามารถช่วยพวกคุณรักษาบาดแผลซ่อนเร้นให้ได้  แต่ยังช่วยให้พวกคุณก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นอีกขั้นจนเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิกันทุกคน !”

“เหล่าเติ้งโม้เหม็นอีกหนึ่ง”

“ซูเสี่ยวเถา ? ! ?”

เฉินมู่ตัวสั่นด้วยความโกรธหันหน้าอันโกรธจัดนั้นไปจ้องซูเสี่ยวเถาพร้อมกับกัดฟันแน่น

“จะเขียนก็เขียนไปสิวะ  ปากจะแพล่มเพื่อ ? !”

ซูเสี่ยวเถาตกใจและรีบกลับไปเขียนต่ออย่างขะมักเขม้น

“เหล่าเติ้งพอความแตกโดนจี้ใจดำเลยทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน”

“? ? ?”

“เห้ย ! มึงจะมากไปแล้วนะ ? ! ?”

เฉินมู่ใช้สายตาเคืองแค้นจ้องเขม็ง  ม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงมือตีคน

พวกลั่วซือหานพอเห็นแบบนั้นต่างก็หน้าดำคล้ำรีบผลักเฉินหยิ่งที่กำลังงุนงงกับเหตุการณ์ออกไปและช่วยกันล็อกตัวเขาไว้

“อีเหี้ยนี่  คันเนื้อคันตัวอยากโดนตีนใช่มั้ยวะ  อยากโดนทืบมึงก็บอกมาตรง ๆ เลยเซ่ !”

“เหล่าเติ้งตัวไม่ใหญ่แต่ใจกลับร้อน  ชอบโชว์พาวด้วยการทำร้ายนักศึกษาในที่สาธารณะ !”

“อีเหี้ยนี่  วันนี้ถ้ากูจะสอนให้มึงรู้เลยว่าอะไรเป็นอะไร  ถ้าวันนี้กูไม่ตืบมึงจนเห็นดาวมึงคงไม่รู้ล่ะสินะว่าทำไมดอกไม้ถึงเป็นสีแดง ! ! !”

“เห้ย ๆ ๆ จารย์ ๆ หยุดก่อน ๆ ยู้ดดดดดดดดดด !”

“พอแล้วจารย์พอแล้ว  เสี่ยวเถามันก็แค่จดบันทึกเพราะจารย์สั่งให้มันทำอยู่ไง !”

ซูเสี่ยวเถาที่เห็นเฉินมู่ทำหน้าโหดกระโจนเข้ามามือก็รีบจดอย่างเมามัน

“เหล่าเติ้งชอบทั้งขี้เก๊กทั้งขี้โม้  อ้อ  แล้วก็ชอบมองสาว ๆ สวย ๆ เหมือนชอบเชยผมบุปผางามด้วย”

“ซูเสี่ยวเถา ? ! อีเวรนี่  วันนี้มึงต้องทิ้งขาไว้ข้างนึงแล้วล่ะ ! !”

“เมื่อเหล่าเติ้งอยากจะดูขาคนอื่นแต่เค้าไม่ให้ดูเลยเริ่มหันมาจ้องขาของนักศึกษาตัวเอง”

“ซูเสี่ยวเถา ! ! !”

“ฮะ ? ! เหี้ย  ! ! ! จารย์คะจารย์ ๆ อย่าค่ะจารย์อย่า ๆ ! !”

“ใจเย็น ๆ ! ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะจารย์  อย่าคิดมาก  อย่าคิดมากค่า ~ ! ! !”

เมื่อมองไปที่ห้อง 1 ซึ่งตกอยู่ในสภาพวุ่นวายไปหมด

ในตอนแรกพวกยู่เหลียนเสวี่ยก็ตกใจกับคำพูดของเฉินมู่อยู่หรอก

แต่มาตอนนี้แล้วก็ต้องเป็นงงไปกับภาพที่เห็นและอ้าปากค้างไปกับความพูดอะไรไม่ออก

นะ...  นี่คือสภาพของห้อง 1 เหรอเนี่ย...  เอาจริงดิ ?