บทที่ 100 : เด็กนี่อารมณ์ฉุนเฉียวเกิ๊น แถมสุขภาพจิตก็ไม่ได้เรื่องอีก

“มะ...  มืงงงงงงงงงงงงง ! ! !”

ฉินหลานโกรธแทบตาย

กัดฟันกรอด ๆ จนแทบแตก

ส่วนทางผู้ชมนั้นคือเงิบไปแล้ว  พูดอะไรไม่ออก  งงกับฉากที่ตัวเองเห็นอยู่อย่างหนัก

เคยเห็นคนพูดปากหมามาก็มาก  แต่ไม่เคยเห็นใครปากหมาชนิดน้ำไหลไฟดับแบบนี้มาก่อน

แถมนี่ไม่ใช่แค่ปากหมาธรรมดา  แต่มันคือการอมยาพิษพ่นใส่แบบไม่หยุดยั้ง

เดิมทีพวกเขาคิดว่าในฐานะที่เฉินมู่เป็นอาจารย์ก็ควรที่จะมีจรรยาบรรณในวิชาชีพอยู่บ้าง

หากเป็นแบบนั้นพวกตนก็จะเอาเรื่องศีลธรรมมาอ้างเพื่อลากไอ้เลวเฉินมู่ขึ้นลานประลองแล้วจัดการให้มันได้ขายขี้หน้า

แต่แม่มันสิ...

ถ้าเกิดคนมันขาดศีลธรรม  ย่อมไม่มีวันถูกศีลธรรมบีบบังคับได้

ด้วยปากแบบนั้นใครกันจะกล้าหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก

“แม่จ้าว...  นี่กูเห็นภาพหลอนอยู่ป่าวนิ  นั่นน่ะหรือคือเฉินมู่”

“เช้ดดดดดด  วันนี้คือกูเปิดหูเปิดตามาก  ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการด่าคนเนี่ยมันด่าแบบนี้ได้ด้วย”

“แม่งเอ๊ย  รัวออกมาอย่างกะท่องกลอน  นี่มันเตรียมเรียนต่อโทป่าววะหนิ”

“ปากนั่น...  บ้าไปแล้ว ! พูดตรง ๆ เลยนะ  จู่ ๆ กูก็อยากขำขึ้นมาซะงั้น  เป็นไรไปวะเนี่ยกู”

ผู้ชมต่างก็เหวอกันหมด  ซูซิงหางกับเพื่อน ๆ นี่คือเงิบกันไปเลย

มีเพียงฉินหลานคนเดียวที่บาดเจ็บคนเดียวในโลกใบนี้

ฉินหลานชี้หน้าเฉินมู่ด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา  และแล้วก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปจนต้องระเบิดออกมา

“มืงงงงงงงงงงงงง...  มึงอยากตายนักเหรอวะหา !”

“ถ้ามึงปากเก่งนักก็ขึ้นมาสิวะ ! ไอ้เหี้ย !”

“กูจะ xxx yyy มึง...”

ฉินหลานที่โกรธจัดก็พรั่งพรูคำด่าทอออกมาชนิดที่ว่าไม่เป็นภาษาคน

ณ  จุดนี้ภาพลักษณ์คุณชายผู้สง่างามหรือมาดจอมยุทธ์ผู้สูงส่งใด ๆ นั่นล้วนช่างแม่งให้หมดแล้ว

ถ้าเกิดไม่ด่าสวนมันไปบ้างล่ะก็ต้องมีกระอักเลือดตายเป็นแน่

ทว่าเสียงคำด่าที่พ่นออกมารัว ๆ นั้นนอกจากแค่ทำให้คนฟังหรือก็คือผู้ชมทั้งหมดต้องอึ้งแล้ว  ที่เหลือคือไม่ได้ส่งผลอะไรกับเฉินมู่เลย

เขายังคงดูดชานมและกินของกินที่เฉินหยิ่งป้อนอย่างใจเย็นต่อไป  ส่วนตัวฉินหลินเมื่อเห็นแบบนั้นก็สติแตกอีกรอบ  คำผรุสวาทพรั่งพรูออกมารัว ๆ จนหายใจหอบเหมือนคนขาดออกซิเจนไปด้วย

เมื่อเห็นฉินหลานตาเหลือก  ตัวอ่อนปวกเปียก  พวกหลิ่นยวนต่างก็ตกใจกันจนสะดุ้งโหยง

รีบพุ่งเข้าไปประคองและเรียกทีมแพทย์มาอย่างไว

เฉินมู่ที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

“เด็กนี่อารมณ์ฉุนเฉียวเกิ๊น”

“แถมสุขภาพจิตก็ไม่ได้เรื่องด้วย”

“พรวดดดดดดดดดดด ! ! !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นฉินหลานซึ่งหมดสติไปแล้วก็กระอักเลือดเต็มปากออกมา  ทำให้หลิ่วยวนยิ่งตกใจและร้องเหวอออกมาด้วยความหวาดกลัว

“เร็วเข้า ! ใครก็ได้มาช่วยเร็ว ! ! ! คุณชายฉินนำลายฟูมปากแล้วววววววววว ! ! !”

ความวุ่นวายนี้ได้ปะทุขึ้นบนลานประลอง  และผู้ชมต่างก็มองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงง

มีเพียงพวกยู่เหลียนเสวี่ยเท่านั้นที่กลั้นขำไว้ไม่ไหวแล้ว

“เหี้ยไรคะเนี่ยยยยยย  มีไอ้บ้าที่ไหนบ้างที่ด่าคนอื่นจนตัวเองนำลายฟูมปากเองแบบเนี้ย”

“ยอมใจเลย  นี่คือสภาพจิตใจของพวกศักยภาพระดับเอสเหรอ  งั้นเวลาไปสนามรบไม่ปอดแหกจนฉี่ราดเลยเหรอ”

“ถ้าเกิดต้องปะทะฝีปากก่อนเริ่มรบ  ไม่ใช่มันจะทำให้ทีมตัวเองขวัญหนีดีฝ่อหมดเหรอ”

“วันนี้ฉันได้เปิดหูเปิดตาแล้ว  นี่มันแจกแต้มฟรี ๆ ชัด ๆ”

นักศึกษาหญิงรุ่นพี่ต่างพึมพำด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

โชคดีหลังจากที่ความวุ่นวายผ่านไปได้ประมาณ 10 นาที  ฉินหลานก็ถูกช่วยชีวิตกลับมาได้

เขาผลักทีมแพทย์ออกไปแล้วโซเซลุกขึ้น  ชี้หน้าเฉินมู่ด้วยดวงตาแดงก่ำ  แล้วพูดว่า...

“ไอ่ห่า ! ถ้ามึงเก่งนักก็ขึ้นมาประลองสิวะ ! ดีแต่ปากมันจะไปมีน้ำยาอะไร !”

“หืม ? !”

เฉินมู่กล่าวด้วยสีหน้าที่สื่อว่า ‘เออ ๆ มึงเก่ง  พอใจยัง’ แล้วตอบกลับไป

“เรื่องนั้นกูสู้มึงไม่ได้หรอก !”

“ไอ้เรื่องการโชว์น้ำลายฟูมปากต่อหน้าฝูงชนเนี่ย  ต้องยกให้คุณชายฉินคนเดียวเลยจริง ๆ !”

“เป็นไง  เส้นเลืดในสมองไม่แตกใช่มั้ย”

“มืงงงงงงงงงง ? ! ! !”

เมื่อเห็นฉินหลานกุมหน้าอกและหายใจแทบไม่ทัน  หลิ่วยวนก็รีบเข้าไปปลอบ

“คุณชายฉิน ! พอก่อนเถอะคุณชายฉิน ! หุบปากซะทีเถอะ !”

“ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือการคว้าแชมป์ ! เรื่องอื่น ๆ เรารอก่อนได้ !”

“อีกอย่างคือถึงมันจะยังไม่ขึ้นมาตอนนี้  แต่หลังจากเราคว้าแชมป์แล้วมันก็ต้องขึ้นมาอยู่ดี  ถึงตอนนั้นอยากทำอะไรมันก็ได้ตามใจชอบเลย  จริงมั้ย”

ต้องยอมรับว่าหลิ่วยวนมีความสามารถในการโน้มน้าวใจคนได้เป็นอย่างดี

ฉินหลานสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ขณะที่หลิ่วยวนกำลังช่วยลูบหน้าอกให้  ฉินหลานก็กัดฟันและหอบหายใจหนัก

“พูดถูกแล้ว ! ไอ้เวรนั่น ! รอกูได้แชมป์ก่อนเถอะ  กูจะขยี้แม่งให้เละเลยยยยยยย ! ! !”

หลังจากสบถด่าทอบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเฉินมู่อีกพักใหญ่ ๆ ในที่สุดฉินหลานก็ระบายความโกรธออกไปหมด  ออกไปไหนน่ะเหรอ  ก็ออกไปใส่เซี่ยจู๋ที่กำลังยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่

“ดี...  ดีมาก !”

“ในเมื่อไอ้สารเลวนั่นมันขี้ขลาดนัก  งั้นมึงก็เอาชีวิตมาชดใช้แทนมันซะ !”

ฉินหลานตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นก่อนจะเงยหน้ามองซวนซวน

“พิธีกร ! ผมไม่เป็นไรแล้ว ! เราเริ่มแข่งกันเลยเถอะ ! !”

เมื่อเห็นแบบนั้นซวนซวนก็พยักหน้าและหัวเราะเบา ๆ

“งั้นก็ ! เริ่มแข่งได้ค่า ~”

เปลือกตาของฉินหลานกระตุกเล็กน้อยก่อนจะคว้าแขนของหลิ่วยวนและซูซิงหางไว้

“กูอยากให้อีเด็กเวรนี่ตาย ๆ ไปซะ ! อยากจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ! ! !”

ซูซิงหางอยากจะบอกว่าให้ตนลุยเอง  แต่เมื่อเห็นสภาพคลุ้มคลั่งของฉินหลานแล้วก็รู้ว่าถ้าเกิดพูดออกไปล่ะก็มีหวังโดนมันตีไปด้วย

ดังนั้นจึงนิ่งเงียบไว้เป็นสัญญาณว่าเห็นชอบกับฉินหลานไปโดยปริยาย

ถึงอย่างไรซูซิงหางก็แค่อยากจะต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น  ถ้าฉินหลานสามารถเอาชนะเซี่ยจู๋ได้จริง ๆ งั้นตนก็จะเอาชนะฉินหลานซะก็ได้เหมือนกัน

เมื่อเคลียร์พื้นที่เสร็จแล้วบนลานประลองก็เหลือเพียงพวกเขาทั้ง 8 เท่านั้น

ฉินหลานจ้องมองเซี่ยจู๋ด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับคนบ้าแล้วแหกปากออกมา

“พวกมึงสามคนไม่ต้อง  เด๋วกูเอง  อีหน้าโง่นี่เด๋วกูจัดเอง ! พวกมึงแค่ยืนดูอยู่เฉย ๆ พอ !”

“รอกูขยี้อีนี่ทิ้งเสร็จเราค่อยมาสู้กัน !”

ลู่เฉินได้ยินเแบบนั้นก็ดีใจ  เพราะมันเป็นคำที่ตนอยากได้ยินอยู่พอดี

และที่สำคัญคือเขายังจำคำพูดของท่านลุงได้แม่น  และนั่นทำให้เขาจะไม่ไปยุ่งกับนักศึกษาห้อง 1 โดยเด็ดขาด

โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นเซี่ยจู๋เล่นกับหลี่เฉิงเหมี่ยวเหมือนหยอกลูกไก่  นั่นยิ่งทำให้เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะอยู่ให้ห่างจากเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในอนาคต

ตอนนี้ฉินหลานกำลังสติแตกจนจะไปหาที่ตาย  ในขณะที่ตนเพลิดเพลินไปกับความสนุกอยู่เฉย ๆ

ส่วนหลิ่วยวนนั้นก็กำลังยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมเข้าสู่โหมดเป็นบ้าไปพร้อม ๆ กัน

“ไม่ต้องห่วงคุณชายฉิน  เด๋วฉันดูให้เอง  รับรองจะไม่ยอมให้สามคนนี้เข้ามากวนนายแน่”

อีก 3 คนที่เหมือนมาให้ครบ ๆ ต่างก็หน้าซีดเผือดเมื่อได้ยิน

พวกกูเนี่ยนะจะไปรบกวนมึง  เงียบปากไปซะ  กูน่ะอยากกลับบ้านจะตายอยู่แล้ว !

“เยี่ยมมาก ! งั้นก็...”

พร้อมกับสะบัดมือทีหนึ่ง  ฉินหลานก็เสกกระบี่ยาวชิงเฟิงขึ้นมาพร้อมกับเสียงหึ่ง ๆ จากคมกระบี่ทันที

ด้วยตาที่แดงก่ำไปหมดที่จ้องเซี่ยจู๋เขม็งก่อนจะพูดพร้อมพุ่งตัวออกไป

“ไปลงนรกซะ ! ! !”

ฟุบ ! ! !

ฉินหลานเร็วจนเหลือจะเชื่อ  ผู้ชมเห็นแต่ภาพเบลอ ๆ โดยที่เร็วกว่าหลี่เฉิงเหมี่ยวหลายเท่า  ทำให้ผู้ชมตกตะลึงและส่งเสียงเชียร์ทันที

โดยเฉพาะกระบี่ยาวที่ปกคลุมด้วยแสงสีฟ้าครามมาพร้อมกับสายลมที่พัดกระหน่ำ  คมกระบี่อันคมกริบก็ฟาดฟันไปพร้อมกับพายุหมุน  หอบเอาโลหิตปราณและความแค้นอันไร้ขอบเขตทั้งหมดถล่มเข้าใส่เซี่ยจู๋

“ไปลงนรกซ้า !”

เมื่อเห็นเซี่ยจู๋ยังคงยืนอยู่ที่เดิม  มือข้างหนึ่งถือมันฝรั่งทอดกรอบ  อีกมือถือแก้วชานม  รอยยิ้มชั่วร้ายของฉินหลานก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

ปลายกระบี่ยาว 3 ฟุตแทงตรงไปที่หน้าผากของเซี่ยจู๋

ทว่า  ในวินาทีที่กระบี่แทงไปนั้นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของฉินหลานก็ค่อย ๆ แข็งค้างไป

เพราะไม่เพียงแค่รู้สึกว่าที่แทงไปนั้นไม่ถูกต้องเท่านั้น  แต่ตัวเซี่ยจู๋กลับมายืนอยู่ทางซ้ายมือตนโดยที่ปากกำลังเคี้ยวมันฝรั่งทอดกรอบพลางจ้องมองมาที่ตนด้วยสีงุนงง

อยู่ใกล้มากจนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้ไผ่จากตัวของเซี่ยจู๋เลยทีเดียว !

สีหน้าของฉินหลานเปลี่ยนไปเล็กน้อย  มือก็รีบเปลี่ยนจากท่าแทงเป็นท่าฟันแล้วฟาดฟันเซี่ยจู๋

ที่น่ากลัวคือเมื่อเซี่ยจู๋เห็นกระบี่ใกล้เข้ามาเธอกลับมีเวลาว่างเหลือเฟือขนาดตรวจสอบแรงลมของกระบี่  จกมันฝรั่งทอดจากถุงขึ้นมายัดใส่ปากอย่างไม่แยแส

จากนั้นก็หันกลับไปมองฉินหลานด้วยสีหน้าว่างเปล่า  ยกมือซ้ายเล็ก ๆ มันเยิ้มที่ถือถุงมันฝรั่งทอดกรอบขึ้นมาแล้วใช้นิ้วชี้ดีดถุง

เคล้ง !

หลังจากเสียงโลหะกระทบกันฉินหลานก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลสวนเข้ามายังมือของตนที่จับด้ามกระบี่อยู่

ราวกับว่าเขาถูกราชาแห่งทางหลวง (หมายถึงรถบรรทุก) ชนเข้าเต็มรัก  กระบี่ในมือไม่เพียงแต่กระเด้งกลับจนเกือบจะหลุดมือเท่านั้น  แม้แต่ตัวเองก็ยังโดนแรงดีดกลับนั้นซัดเอาจนเกือบจะหมุดตัว 360 องศา

ฉินหลานที่เจอแบบนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่พวกซูซิงหางที่ยืนดูอยู่ด้านหลังก็ยังอึ้งเก็มกี่จนตาแทบถลนไม่ได้

เหล่าผู้ชมต่างอ้าปากค้างกันหมด  สีหน้าแต่ละคนนี่บ่งบอกเลยว่าตกใจสุดขีด