ตอนที่ 451 เรื่องที่สอง

ตอนที่ 451 เรื่องที่สอง

"ข้าไม่สนใจสตรี ไสหัวไปซะ!"

ลู่หลีเต็มไปด้วยความดูแคลน หลังจากเก็บแหวนมิติไปแล้ว เขาก็คว้าคอเสื้อของสตรีชุดแดงแล้วสะบัดแขน เหวี่ยงร่างของนางลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

"กรี๊ด--"

สตรีชุดแดงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ร่างของนางร่วงหล่นลงไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว และหายลับไปจากสายตาในเวลาไม่นาน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

นั่นเป็นถึงหญิงสาวรูปงามทรงเสน่ห์ที่อุตส่าห์ทอดสะพานโยนตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างกระตือรือร้น ทว่าลู่หลีกลับเหวี่ยงนางทิ้งอย่างไม่ไยดี ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักถนอมบุปผาเอาเสียเลย!

ไม่สนใจสตรีงั้นรึ?

หรือว่าหมอนี่จะชอบบุรุษด้วยกัน?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของทุกคน สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นในทันที

ใบหน้าของบุรุษชุดดำยิ่งซีดเผือดลงกว่าเดิม ความคิดไม่น่าอภิรมย์บางอย่างแล่นเข้ามาในหัว เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบและหดเกร็งที่เบื้องหลัง ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

ทว่าทันทีที่เขาขยับตัว สายตาเย็นเยียบของลู่หลีก็สะกดให้เขาแข็งทื่ออยู่กับที่

"เจ้าจะลุกลี้ลุกลนไปทำไม?"

ลู่หลีขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปคว้าคอเสื้อของบุรุษชุดดำเอาไว้

"อ๊าก! อย่านะ!"

ใบหน้าของบุรุษชุดดำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงของเขาแหลมปรี๊ดจนผิดเพี้ยน ท่วงทำนองราวกับสตรีที่กำลังจะถูกลวนลามไม่มีผิด

ใบหน้าของลู่หลีดำทะมึน "ลองส่งเสียงอุจาดหูแบบนั้นออกมาอีกทีสิ?"

บุรุษชุดดำรีบหุบปากฉับในทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่บังคับให้เจ้าวิ่งแก้ผ้าหรอก แค่ล้อเล่นเท่านั้น!"

ลู่หลีแค่นเสียงเย็นชา แล้วเหวี่ยงร่างของบุรุษชุดดำออกไปด้านข้าง เขากวาดสายตามองฝูงชนแล้วประกาศกร้าว "ต่อไป ข้ามีเรื่องที่สองจะแจ้งให้ทราบ พวกเจ้าทุกคนจงส่งข้อความกลับไปยังขุมกำลังสำนักของพวกเจ้าซะ บอกพวกเขาว่าลู่หลี ยอดฝีมือไร้พ่ายแห่งทวีปศักดิ์สิทธิ์ กำลังจะบุกรุกดินแดนเทียนซวี หากผู้ใดไม่ยอมรับ ก็ให้มาประลองยุทธ์กันที่นี่ได้เลย!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ทั่วทั้งบริเวณก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

"ทวีปศักดิ์สิทธิ์? ดินแดนที่อยู่อีกฝั่งของรอยแยกนั่นเรียกว่าทวีปศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ?"

"ยอดฝีมือไร้พ่าย? เขากล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงกัน!"

"นี่เขาตั้งใจจะท้าทายทั้งดินแดนเทียนซวีด้วยตัวคนเดียวเลยหรือ?"

"ไอ้เด็กนี่มันจะโอหังเกินไปแล้ว!"

"เขาคงไม่ได้คิดว่าแค่เอาชนะผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตจักรพรรดิได้ไม่กี่คน แล้วจะทำให้เขากลายเป็นผู้ไร้เทียมทานหรอกนะ?"

"ดินแดนเทียนซวีมียอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาลอยู่นะ เขารนหาที่ตายชัดๆ!"

...

หัวใจของลู่หลีกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน

ดินแดนเทียนซวีมียอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาล หรือว่าพวกนั้นจะเป็นเผ่ามารนอกพิภพ?

"พวกเจ้าทุกคน หุบปาก!"

ลู่หลีคำรามลั่น ปลดปล่อยพลังโกลาหลบรรพกาลออกมาสะกดข่มทุกสรรพเสียง "พวกเจ้ารีบส่งข้อความไปซะ หากผู้ใดสามารถเรียกยอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาลมาได้ ข้าจะปล่อยคนผู้นั้นไป!"

บรรยากาศเงียบสงัดไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีคนถามขึ้นด้วยความหวาดหวั่น "แล้วถ้าพวกเราเรียกยอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาลมาไม่ได้ล่ะ? ท่านจะทำอย่างไรกับพวกเรา?"

ลู่หลีตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เช่นนั้น พวกเจ้าก็จะต้องตกเป็นนักโทษของข้าตลอดกาล"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนำหอคอยจักรวาลออกมาแล้วกล่าวต่อ "ศาสตราจักรพรรดิชิ้นนี้ของข้ามีมิติวิเศษอยู่ในตัว หากพวกเจ้าไม่อยากถูกขังอยู่ข้างใน ก็จงเชื่อฟังแล้วส่งข้อความไปเรียกคนมาซะ ยิ่งคนที่มาแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เอาอย่างนี้ ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก ตราบใดที่พวกเจ้าสามารถเรียกยอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาลมาได้สักคน ข้าจะปล่อยพวกเจ้าทุกคนไป ในหมู่พวกเจ้า มีขุมกำลังใดบ้างที่มียอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาล?"

ฟึ่บ!

สายตาของทุกคนต่างพร้อมใจกันหันไปมองมหาราชผู้สังหาร

"พวกเจ้ามองหน้าข้าทำไม?"

ใบหน้าของมหาราชผู้สังหารมืดครึ้ม จิตสังหารของเขาแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ทุกคนสะดุ้งเฮือกและรีบเบือนหน้าหนีทันที

ลู่หลีหันไปมอง "มหาราชผู้สังหาร ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังเจ้ามีชื่อว่าอะไร?"

มหาราชผู้สังหารไม่อยากจะเอ่ยปาก แต่ก็ไม่กล้าที่จะเงียบ เขาตอบด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว "สำนักมารสวรรค์"

"สำนักมารสวรรค์มียอดฝีมือขอบเขตโกลาหลบรรพกาลหรือไม่?"

"ไม่มี!"

"แล้วเมื่อครู่นี้พวกเขาจะมองหน้าเจ้าทำไม?"

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง... อ๊าก!"

ก่อนที่มหาราชผู้สังหารจะทันได้พูดจบ ลู่หลีก็ตบเขาจนปลิวละลิ่วไปไกลกว่าสิบจั้ง ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้งไปทั่ว

"เจ้าชักจะรังแกกันเกินไปแล้ว!"

มหาราชผู้สังหารตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเขียวปัดด้วยความโกรธเกรี้ยว

ลู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อย่ามาพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะอดใจไม่ไหวพลั้งมือฆ่าเจ้าทิ้งซะ!"

"เจ้า..."

"เจ้าคิดให้ดีก่อนพูดจะดีกว่า หากประโยคต่อไปของเจ้าไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากฟัง ข้าจะฆ่าเจ้าจริงๆ!"

มหาราชผู้สังหารต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากลงคอไป ใบหน้าชราของเขาแดงก่ำ

การถูกข่มขู่ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ทำให้เขาแทบจะระเบิดความโกรธออกมาอยู่รอมร่อ!