บทที่ 701 - กระป๋องเนื้อซื้อใจคน! แกนคริสตัลหล่อหลอมผู้แข็งแกร่ง!

บทที่ 701 - กระป๋องเนื้อซื้อใจคน! แกนคริสตัลหล่อหลอมผู้แข็งแกร่ง!

"ผู้กองวางใจได้เลย! ข้ายังขุดได้อีกห้าร้อยตัว!" ถูฟูจางตาแดงก่ำ คว้ามีดสั้นพุ่งเข้าใส่ซากวานรน้ำกลายพันธุ์ที่ไหม้เกรียมอีกตัวข้างๆ

ทหารใหม่รอบๆ เห็นท่าทางแบบนั้น ก็แตกตื่นกันทันที

แจกกระป๋องเนื้อจริงๆ ด้วย! ไม่มีเบี้ยว!

ในพริบตาเดียว บนหาดทรายริมแม่น้ำก็เต็มไปด้วยเสียงสับเสียงฟัน ทหารใหม่สองพันนายลืมความกลัวไปเสียสนิท มุดหาแกนคริสตัลในกองซากศพและดินโคลนราวกับตัวตุ่น

กลิ่นคาวเลือดถูกกลบด้วยเสียงขุดคุ้ยอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถูฟูจางมุดตัวเข้าไปในกองเศษเนื้อดำเป็นตอตะโก มีดสั้นในมือกรีดฟันอย่างรวดเร็วจนมองเห็นแค่ภาพติดตา

แค่ตวัดและคว้าน แกนคริสตัลสีฟ้าก็ตกลงไปในถังเหล็ก

ผู้อพยพหลายคนที่อยู่ข้างๆ ทำตามอย่างไม่รังเกียจ แม้แต่ตอนที่โดนเครื่องในอันน่าขยะแขยงของวานรน้ำกระเด็นใส่หน้า ก็ยังไม่มีใครบ่น

สำหรับคนที่เคยหิวจนกลัวตาย ในสายตามีแต่หมูสามชั้นตุ๋นเท่านั้นแหละ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ซากวานรน้ำกว่าสามพันตัวก็ถูกพลิกหาจนหมดเปลือก

เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองที่สวี่เฟิงพามาได้ตั้งโต๊ะยาวเรียงรายอยู่ที่ด้านหลังแนวหน้า บนโต๊ะเต็มไปด้วยลังกระป๋องหมูสามชั้นตุ๋น

กระป๋องดีบุกสีเหลืองทองสะท้อนแสงไฟจากสปอตไลต์ แยงตาทหารใหม่สองพันนายจนมองตาไม่กะพริบ

"เข้าคิวให้เรียบร้อย! คิดตามจำนวนถัง!" สวี่เฟิงถือโทรโข่งยืนอยู่บนโต๊ะ "ส่งแกนคริสตัล 10 เม็ด รับเนื้อไป 1 กระป๋อง ไม่มีติดค้าง ใครกล้ายัดไส้เอาของห่วยมาปน ข้าจะโยนมันลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลาเดี๋ยวนี้เลย!"

ชายหนุ่มสองพันคนต่อคิวกันเป็นแถวยาวสิบกว่าแถว

พอถึงคิวของถูฟูจาง เขาก็เทแกนคริสตัลในถังเหล็กลงบนโต๊ะดังซ่า เจ้าหน้าที่นับจำนวนอย่างรวดเร็ว

"สามร้อยยี่สิบเม็ด" เจ้าหน้าที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง หันไปหยิบกระป๋องเนื้อออกมาจากลังด้านหลังสามสิบสองกระป๋อง มาวางกองเป็นภูเขาขนาดย่อมตรงหน้าถูฟูจาง "รับไป คนต่อไป"

ถูฟูจางมองดูกองกระป๋องเนื้อเป็นตั้งๆ สองมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านสั่นระริก

เขาทนไม่ไหว ดึงสลักเปิดฝากระป๋องออก กลิ่นหอมของน้ำมันหมูก็พวยพุ่งออกเตะจมูกทันที

เขาไม่ใช้ตะเกียบด้วยซ้ำ แค่ใช้สองนิ้วที่เปื้อนดินโคลนหยิบเนื้อหมูสามชั้นที่เคลือบด้วยไขมันสีขาวก้อนโตเข้าปาก

เนื้อหมูสามชั้นที่ละลายในปาก รสชาติเค็มๆ มันๆ เข้มข้นพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง

"อูยยย..." ถูฟูจางตาแดงก่ำ นั่งยองๆ ลงกับพื้นแล้วสวาปามเนื้อหมูเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม ชายหนุ่มหลายคนข้างๆ ก็กอดกระป๋องกินทั้งเนื้อทั้งน้ำจนเกลี้ยงกระป๋อง แถมยังเลียนิ้วจนขาวซีด

เฟิงโก่วพิงรถหุ้มเกราะ จุดบุหรี่มองดูพวกผู้อพยพกินอย่างตะกละตะกลาม

"วิธีนี้โคตรเด็ดเลยว่ะ" เฟิงโก่วพ่นควันบุหรี่ หันไปพูดกับลูกน้องหน่วยดาบราตรีข้างๆ "ให้ไอ้พวกไก่อ่อนพวกนี้ลงมือขุดแกนคริสตัลเอง ไม่เพียงแต่ฝึกความกล้าให้ชินกับเลือด แต่ยังใช้กระป๋องเนื้อซื้อใจพวกมันจนอยู่หมัดเลย"

ลูกน้องในหน่วยก็หัวเราะตาม

พวกเขาติดตามหลินโม่มา เห็นของดีๆ มาก็เยอะ เลยมีภูมิคุ้มกันกับกระป๋องเนื้อพวกนี้มานานแล้ว

แต่ถ้ามองไปทั่วทั้งโลกยุควันสิ้นโลก ของพวกนี้มันคือของมีค่าของจริง

...

ภายในศูนย์บัญชาการฟางโจว

แกนคริสตัลสามถุงใหญ่ที่ถูกล้างจนสะอาด ถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะ ส่องแสงสีฟ้าสลัวๆ ออกมา

ไป๋ลู่หยิบขึ้นมาดูหนึ่งกำมือ แล้วโยนเล่นให้เกิดเสียงดัง

"สามพันหนึ่งร้อยห้าสิบเม็ด เป็นแกนคริสตัลธาตุน้ำความบริสุทธิ์สูงทั้งหมดเลย" ไป๋ลู่ตาเป็นประกาย จ้องมองกัปตัน "พี่ ถ้าเป็นฐานผู้รอดชีวิตที่อื่นนะ เพื่อแย่งแกนคริสตัลไม่กี่ถุงนี้ ลูกน้องคงคว้าปืนมายิงกันเองสามวันสามคืนแน่ๆ!"

กัปตันหยิบแกนคริสตัลเม็ดหนึ่งขึ้นมาส่องกับแสงไฟ ด้านในมีพลังงานสีฟ้าเหลวๆ กำลังไหลเวียนอยู่ช้าๆ

"บอสน่ะคิดคำนวณมาดียิ่งกว่าใคร" กัปตันโยนแกนคริสตัลกลับลงไปในถุง "เขาให้เกียรติและให้ความมั่นใจกับเราเต็มที่ สิ่งที่เขาต้องการก็คือให้ฟางโจวปักหลักตั้งมั่นอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสายนี้ให้ได้"

กัปตันไม่รอช้า เรียกเฟิงโก่วเข้ามาทันที

"ผู้กองเฟิงโก่ว" กัปตันชี้ไปที่แกนคริสตัลอีกถุงเล็กๆ บนโต๊ะ "ในนี้มีแกนคริสตัลไร้ธาตุที่แยกออกมาจากพวกกลายพันธุ์ประมาณ 300 เม็ด พี่น้องหน่วยดาบราตรีอุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อช่วยเรา จะให้กลับไปมือเปล่าก็คงไม่ถูก รับไปแบ่งให้พี่น้องดูดซับพลังเถอะ ส่วนที่เหลือถือซะว่าฉันเลี้ยงเหล้าทุกคนก็แล้วกัน"

เฟิงโก่วชะงักไปนิด ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

ถึงหลินโม่จะบอกว่าของที่ยึดมาได้ให้เก็บไว้ที่ฟางโจว แต่กัปตันก็จัดการเรื่องน้ำใจได้สวยงามจริงๆ

ได้ผลประโยชน์มาแบบนี้ พวกหน่วยรบพิเศษอย่างหน่วยดาบราตรีย่อมต้องทำงานถวายหัวให้อย่างแน่นอน

"งั้นข้าก็ขอเป็นตัวแทนขอบคุณกัปตันแทนพี่น้องทุกคนเลยนะครับ" เฟิงโก่วรับน้ำใจ ถือถุงแกนคริสตัลไว้ในมือ

เมื่อส่งเฟิงโก่วออกไป กัปตันก็หันไปมองไป๋ลู่

"คัดเม็ดที่บริสุทธิ์ที่สุดออกมา 500 เม็ด เอาไปแจกให้ผู้ปลุกพลังหน้าเก่าของฟางโจวเรา" กัปตันสั่งการ "ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ต้องยกระดับความแข็งแกร่งของพวกเขาให้เร็วที่สุด เราเพิ่งรับทหารใหม่มา 2,000 นาย ถ้ากำปั้นเราไม่แข็งพอ ต่อไปจะคุมไม่อยู่นะ"

พอไป๋ลู่ได้ยินแบบนั้น ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

เดิมทีเธอเป็นผู้ปลุกพลังธาตุลมระดับ 3 อยู่แล้ว หากได้ดูดซับแกนคริสตัลคุณภาพสูงพวกนี้ การทะลวงไปสู่ระดับ 4 ก็คงอีกไม่ไกล

"แล้วอีกสองพันกว่าเม็ดล่ะ?" ไป๋ลู่ถาม

"ฉันเหมาหมด" กัปตันถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีดำที่เน้นสัดส่วนทะมัดทะแมง

เธอลากเก้าอี้มานั่ง สองมือล้วงลงไปในถุงแกนคริสตัลทั้งสองถุงโดยตรง

พลังธาตุน้ำอันเข้มข้นระเบิดออกมาทันที ความชื้นในศูนย์บัญชาการพุ่งปรี๊ดจนกระจกเป็นฝ้า

แกนคริสตัลสีฟ้าแปรสภาพเป็นผงธุลีอย่างรวดเร็วจนมองเห็นด้วยตาเปล่า พลังงานอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของกัปตันผ่านทางฝ่ามือ

ความแข็งแกร่งของผู้ปลุกพลังธาตุน้ำระดับสูง พุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรงภายใต้การสะสมพลังงานมหาศาลนี้

...

บนเขตก่อสร้างริมหาด

ทหารใหม่ที่ได้กินอิ่มจนพุงกาง ทำงานกันอย่างมีไฟ ไม่ต้องมีใครมาคอยเร่ง

รถขุดหลายสิบคันสตาร์ทเครื่องอีกครั้ง ล้อตีนตะขาบบดขยี้โคลนเลนและเศษซากเนื้อที่ยังเคลียร์ไม่หมด มุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ

"หน่วยที่ 3! ไปเกี่ยวสายสลิงเสาเข็มที่ 5!"

"เครื่องไฮดรอลิกเพิ่มแรงดัน! เร็วเข้า!"

สวี่เฟิงยืนสั่งงานเสียงดังอยู่บนหลังคารถกระบะ ในมือถือแบบแปลน

ชัยชนะอันงดงามเมื่อครู่บวกกับสิ่งยั่วใจอย่างกระป๋องเนื้อ ทำให้ความคืบหน้าของงานก่อสร้างพุ่งพรวดขึ้นมาทันตาเห็น

เครื่องตอกเสาเข็มระบบไฮดรอลิกทั้ง 10 เครื่องกลับเข้าประจำที่

เมื่อกี้วานรน้ำบุกมาก็เพราะแรงสั่นสะเทือน แต่ตอนนี้พวกตัวประหลาดตายเรียบแล้ว หน่วยก่อสร้างก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก เปิดเครื่องเต็มกำลังลุยงานต่อทันที

ครืน!

เสาเข็มต้นแรกหนักหลายตันถูกตอกลงไปในก้นแม่น้ำอย่างรุนแรง น้ำระเบิดกระจายเป็นดอกเห็ดสีขาว

คนขับเครื่องตอกเสาเข็มผลักคันโยก จ้องมองหน้าปัดวัดความลึก ทุกอย่างปกติ

"กดลงไปอีก!" มีคนโบกแท่งไฟให้สัญญาณจากด้านล่าง

ครืน!

เสาโลหะผสมหนักหลายตันต้นที่สองถูกค้อนไฮดรอลิกตอกลึกลงไปในดินทรายก้นแม่น้ำ น้ำสีขุ่นระเบิดขึ้นมาอีกระลอก

บนหาดทราย ทหารใหม่สองพันนายยกปืนไรเฟิลอัตโนมัติขึ้นตามสัญชาตญาณ ปากกระบอกปืนดำมืดเล็งไปที่จุดที่น้ำแตกกระจาย

ถูฟูจางแทบไม่กล้าหายใจ นิ้วชี้เกี่ยวไกปืนไว้แน่น ดวงตาเบิกโพลงราวกับระฆังทองแดง

หนึ่งวินาที

สองวินาที

ผ่านไปหนึ่งนาทีเต็มๆ บนผิวน้ำนอกจากระลอกคลื่นที่ค่อยๆ สงบลง ก็ไม่มีแม้แต่ฟองอากาศผุดขึ้นมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไอ้วานรน้ำกลายพันธุ์ที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำนั่นเลย

"เชี่ย! พวกเราฆ่ามันจนสูญพันธุ์จริงๆ ด้วยว่ะ!" ถูฟูจางพ่นลมหายใจออกยาวๆ กดปากกระบอกปืนลง แล้วฉีกยิ้มหัวเราะลั่น "ไอ้พวกลูกเต่าก้นแม่น้ำตายห่าหมดแล้ว! พี่น้อง ปลอดภัยแล้วเว้ย!"

ในคูสนามเพลาะมีเสียงหัวเราะครึกครื้นดังขึ้น

สวี่เฟิงยืนอยู่บนรถกระบะ ใช้โทรโข่งสังกะสีตะโกนลั่น "มัวบื้ออะไรกันอยู่! เคลียร์สัตว์ประหลาดหมดแล้ว หน่วยก่อสร้างลงมือเต็มที่! แบ่งกะทำงานสองกะ! ใครทำยอดเทคอนกรีตทะลุเป้าวันนี้ คืนนี้รับกระป๋องเนื้อไปเลยคูณสอง!"