บทที่ 1 ระบบโฮสต์

บทที่ 1 ระบบโฮสต์

หางโจว, กลางคืน, หนึ่งทุ่มตรง

เล่อชางไดนาสตี้ ห้องส่วนตัว

"พี่อวิ๋น วันนี้จะมาไหมครับ? ได้ครับๆ ยอดขั้นต่ำ 1,050 หยวน เดี๋ยวผมดูแลพี่เอง ไม่มียัดเยียดแน่นอนครับ"

"ออกไปข้างนอกด้วยได้ไหม?"

"ไม่ได้ครับพี่อวิ๋น พวกเรานายแบบขายศิลป์ไม่ได้ขายเรือนร่างครับ การออกไปข้างนอกมันผิดกฎหมาย ถ้าโดนตำรวจจับ เล่อชางไดนาสตี้ของพวกเราต้องโดนสั่งปิดปรับปรุงแน่ ผมรับผิดชอบไม่ไหวหรอกครับ"

หญิงสาวปลายสายระเบิดอารมณ์ทันที "แกจะมาเสแสร้งอะไรนักหนา? เป็นแค่นายแบบ ทำมาเป็นเล่นตัว! ข้าโพสต์รูปเซลฟี่ลงเน็ต พวกผู้ชายกลัดมันเป็นร้อยยังอยากจะนอนกับข้าเลย ข้าจ่ายตั้ง 1,500 หยวน แถมยังให้ฟรีๆ อีก นี่ก็ให้เกียรติแกมากแล้วนะ ยังจะไม่รู้บุญคุณอีก!"

"ไปตายซะ ขอให้แกไม่ได้ลูกค้าเลยตลอดชีวิต!"

"กริ๊ก!"

ด่าเสร็จ เธอก็วางสายไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาโต้ตอบ

กู้เยี่ยกระตุกมุมปาก "พี่สาวครับ พี่สูงเมตรห้าสิบ หนักร้อยหกสิบชั่ง แถมหน้ายังบานเป็นกระด้ง พี่จะให้ผมออกไปกับพี่ได้ยังไงล่ะครับ?"

"ถ้าพี่เป็นแค่ไข่คินเดอร์จอย คือเตี้ยแต่ไม่แคระ ผมยังพอหลับตารับได้นะ"

"แต่นี่พี่ดันอ้วนกลมเป็นถังแก๊สเลย"

ผมได้ส่วนแบ่งแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ ขืนได้เงินจากพี่สามร้อย แต่ต้องมานั่งเสียสุขภาพจิตไปตลอดชีวิต พี่คิดว่าคุณชายอย่างผมจะยอมทำหรือไง?

"ใครมันเป็นคนพูดวะ ว่าเดี๋ยวนี้แค่มีหน้าตาหล่อๆ ไปทำบาร์โฮสต์ ก็การันตีรายได้เดือนละแสนอัพแล้ว?"

"ด้วยรูปร่าง หน้าตา และเสน่ห์ของผม ผมนี่สูสีกับพวกที่ฝึกมาสองปีครึ่งเลยนะ ผ่านมาสามเดือน อย่าว่าแต่ทำเงินเลย ค่าเครื่องสำอาง ค่าเสื้อผ้า ค่าเช่าห้อง ค่ากิน ค่ายาแก้แฮงค์ จิปาถะสารพัด หักกลบลบหนี้แล้ว ผมต้องควักเนื้อไปตั้งเกือบสองพันหยวน!"

กู้เยี่ยหน้ามุ่ย เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

ใช่แล้ว อาชีพของเขาคือโฮสต์

เขาเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยโนเนม ซึ่งเรียนจบก็เท่ากับตกงานนั่นแหละ

ดังนั้น เมื่อพิจารณาจากหน้าตาอันหล่อเหลาของตัวเองแล้ว กู้เยี่ยจึงเกิดความคิดที่จะใช้ทางลัด

เขาเปลี่ยนเส้นทางและจบลงด้วยการเป็นโฮสต์ในร้านคาราโอเกะ

ทำไมไม่ไปหาเศรษฐินีโดยตรงเลยล่ะ?

นี่มันนิยายหรือไง ที่เศรษฐินีมีอยู่เกลื่อนกลาด เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาก็เจอแล้ว?

นอกจากในเน็ตแล้ว ตลอดชีวิต 23 ปีที่ผ่านมา กู้เยี่ยไม่เคยเจอเศรษฐินีตัวเป็นๆ เลยสักคน โอเคไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เจอ การจะไปเอาอกเอาใจเธอได้หรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เกิดเศรษฐินีคนนั้นชอบแต่ตาลุงแก่ๆ ที่ไม่อาบน้ำแถมมีกลิ่นตัวล่ะ?

แล้วแบบนั้นจะไปเอาอกเอาใจเธอยังไง?

กู้เยี่ยถอนหายใจ ปรับเปลี่ยนอารมณ์ แล้วเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อ จากนั้นก็โทรหาผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าๆ อีกสองสามคน

ปรากฏว่าสามคนในนั้นบล็อกเบอร์เขาไปแล้ว

ส่วนคนที่เหลือส่งรูปเซลฟี่ที่นอนอยู่บนเตียงในโรงแรมมาให้ พร้อมกับบอกว่าถ้าคิดถึง ก็ให้ไปหาเธอที่โรงแรม

รวมค่าเดินทางไปกลับให้ด้วย

เมื่อมองดูรูปถ่ายของหญิงมีอายุที่หน้ามันแผล็บ ซึ่งดูแก่กว่าแม่ของเขาเสียอีก แถมยังมีพุงยื่น และรอยตีนกาที่หางตาชนิดที่ยุงยังบินไปติด

กู้เยี่ยถึงกับท้องไส้ปั่นป่วน และแทบจะอ้วกเอาอาหารเย็นมื้อนี้ออกมา

แต่เขาก็ยังคงตอบกลับหญิงมีอายุคนนั้นไปในทันที "ในเมื่อพี่สาวไม่ว่าง งั้นเอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะครับ"

"???"

ตาบอดหรือไง? มีคำไหนที่พี่สาวบอกว่าไม่ว่างกันยะ?

"จบกัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่จะไปหลอกเอาเงินพวกป้าๆ เลย แค่เดือนๆ หนึ่งจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่าก็ยังเป็นปัญหาเลย"

กู้เยี่ยนวดขมับด้วยความกลัดกลุ้ม กลัดกลุ้มสุดๆ

ในยุคนี้ การแข่งขันในวงการโฮสต์ดุเดือดกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

การจะพึ่งแค่หน้าตาหล่อๆ โดยไม่มีทักษะพิเศษอะไรเลย แล้วหวังจะให้ลูกค้าสาวยอมทุ่มเงินให้นั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ

ตัวอย่างเช่น เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเขา สูงแค่เมตรเจ็ดสิบ ใส่รองเท้าเสริมส้นแล้วก็ยังสูงแค่เมตรเจ็ดสิบแปด หน้าตาก็งั้นๆ ธรรมดามาก

แต่เพราะหมอนั่นเต้นเก่ง รู้จักโยกย้ายส่ายสะโพก โพสท่าอ่อยๆ รายได้เดือนที่แล้วของหมอนั่นก็ปาเข้าไปตั้งเก้าหมื่นกว่าหยวนแล้ว

ดังนั้น การที่เขาหาเงินไม่ได้และทำยอดไม่เข้าเป้า ไม่ใช่เพราะเศรษฐกิจซบเซาหรอก

สาเหตุหลักๆ ก็คือเขายังพยายามไม่พอต่างหาก

นอกจากใบปริญญาจากมหาวิทยาลัยห้องแถวแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรจะไปสู้คนอื่นเขาได้เลย

"หรือว่าฉันควรจะลาออกดี ไปหางานที่มีแอร์ มีที่พัก มีอาหารให้ทำ ได้เงินเดือนสักสามพัน ทำๆ ไปก่อนก็แล้วกัน"

กู้เยี่ยไม่อยากเป็นโฮสต์อีกต่อไปแล้วจริงๆ

ใครอยากทำก็ทำไปเถอะ

ตั้งแต่นี้ต่อไป ต่อให้ต้องไปแบกปูนที่ไซต์ก่อสร้าง เขาก็จะไม่ก้าวเท้าเข้ามาในไนต์คลับอีกเป็นอันขาด!

ไม่งั้นเขาขอเป็นหลานหมาเลยเอ้า!

"ติ๊ง! สั่งสมประสบการณ์การเป็นโฮสต์ครบสามเดือน ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานระบบโฮสต์สำเร็จ"

กู้เยี่ย: ...ทำไมระบบเพิ่งจะมาเอาป่านนี้?

มันง่ายนักหรือไงฮะ?

แถมยังไม่ใช่ระบบระดับเทพที่แจกเงินให้ใช้จ่ายได้ตามใจชอบอีกต่างหาก

ถึงจะไม่ใช่ระดับเทพ แต่ขอเป็นระบบสายเปย์ ที่เริ่มต้นมาก็แจกเงินเก้าสิบล้านล้านหยวนให้เอาไปเปย์สาวสวยอย่างเดียวก็ยังดี

แต่ก็นะ มีก็ยังดีกว่าไม่มี

"แล้วระบบ แกมีฟังก์ชันอะไรบ้างล่ะ?"

"ฟังก์ชันของระบบนี้เรียบง่ายมาก เพียงแค่โฮสต์ปักหลักทำงานอยู่ในไนต์คลับระดับไฮเอนด์ต่อไปโดยไม่ลาออก และทุกครั้งที่ให้บริการลูกค้าสาว คุณจะได้รับทักษะระดับสูงสุดหนึ่งอย่าง"

ที่แท้ก็เป็นระบบแจกทักษะนี่เอง

ยิ่งโฮสต์มีทักษะมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้รับความนิยมมากขึ้นเท่านั้น และก็ยิ่งเป็นที่โปรดปรานของบรรดาเศรษฐินีมากขึ้นด้วย นี่เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าทักษะที่ได้รับเป็นรางวัลก็ต้องเกี่ยวข้องกับอาชีพโฮสต์อย่างแน่นอน

"แล้วถ้าในอนาคตฉันมีทักษะมากมายนับไม่ถ้วน แล้วฉันก็หาเงินได้มากพอจนไม่อยากเป็นโฮสต์อีกต่อไปแล้วล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?"

"เมื่อใดก็ตามที่โฮสต์ลาออก ทักษะทั้งหมดที่ได้รับจากระบบจะถูกเพิกถอน"

กู้เยี่ย: สรุปก็คือ แกอยากให้ฉันเป็นโฮสต์ไปตลอดชีวิตงั้นสิ?

แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ตราบใดที่เขาดูแลตัวเองให้ดี การทำงานไปจนถึงอายุสี่สิบก็ไม่ใช่เรื่องน่าหนักใจอะไร

เขายังมีเวลาหาเงินอีกตั้ง 17 ปี หลังจาก 17 ปี เมื่อเขามีทรัพย์สินเป็นร้อยล้านแล้ว ระบบจะยึดทักษะทั้งหมดคืนไปก็ไม่เป็นไรหรอก

"ติ๊ง! มอบแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่"

"ความจำภาพถ่าย, ทักษะการท่องจำระดับสูงสุด"

กู้เยี่ย: ไม่สิ ในเมื่อฉันทำงานในไนต์คลับ ทักษะที่ได้มันก็ควรจะเกี่ยวข้องกับอาชีพนี้ไม่ใช่เหรอ?

ความจำภาพถ่าย, ทักษะการท่องจำระดับสูงสุด... ของพวกนี้มันควรจะไปอยู่กับนักเรียนนักศึกษาไม่ใช่หรือไง?

มาเที่ยวไนต์คลับทั้งที จะมีเศรษฐินีคนไหนเรียกโฮสต์มานั่งท่องหนังสือให้ฟังบ้างล่ะ?

ท่องตำราเรียนเนี่ยนะ?

บ้าไปแล้วชัดๆ

แต่ก็นะ มีก็ยังดีกว่าไม่มี อย่างน้อยตอนนี้ เวลาเศรษฐินีเรียกเขาไปเลือกตัวแล้วถามว่าเขาทำอะไรได้บ้าง เขาก็จะได้ตอบไปอย่างมั่นใจว่า "ผมสามารถท่องจำบทความและบทกวีต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วครับ!"

กู้เยี่ยทดลองใช้ทักษะทั้งสอง

ราวกับมีเครื่องเล่นวิดีโออยู่ในหัวของเขา เขาสามารถเล่นซ้ำทุกสิ่งที่เคยเห็นได้ตามต้องการ ไม่ว่าจะเป็นภาพสโลว์โมชัน กรอไปข้างหน้า หรือหยุดชั่วคราว

ทักษะการท่องจำยังทำให้กู้เยี่ยเชี่ยวชาญทั้งเรื่องการออกเสียง การแสดงอารมณ์ การเว้นจังหวะ และลีลาการใช้คำ ซึ่งมันเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ

แม้แต่ภาษาจีนกลางของเขาก็ได้มาตรฐานจนสามารถไปเป็นผู้ประกาศข่าวของ CCTV ได้สบายๆ

"สุดยอด!"

"สมกับที่เป็นระบบจริงๆ!"

...ห้องส่วนตัว 9021

หญิงสาวที่แต่งหน้าอย่างประณีต กรีดตาเฉี่ยวแบบหางจิ้งจอก และไว้ผมยาวดำขลับเธอนั่งไขว่ห้างกอดอก ขมวดคิ้วมองโฮสต์ตรงหน้าที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ แต่แต่งหน้าหนาเตอะราวกับฉาบปูน เธอเอ่ยขึ้น "นี่มันไม่ใช่การท่องจำด้วยซ้ำ นายก็แค่อ่านจากมือถือ แถมยังทำให้บทกวีที่ยิ่งใหญ่อย่าง 'รินสุรา' ฟังดูตะกุกตะกัก หอบแฮกๆ เหมือนคนไม่ได้กินข้าวมาอย่างนั้นแหละ"

"นี่พ่อหนุ่มรูปหล่อ นายเรียนจบการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"แค่อ่านพินอินนายยังไม่รู้เรื่องเลยงั้นหรือ?"