ระบบพลิกชีวิต 065 มหาวิทยาลัยจิงเฉิง? พวกเขาติดต่อคุณแล้วงั้นหรือ?

ระบบพลิกชีวิต 065 มหาวิทยาลัยจิงเฉิง? พวกเขาติดต่อคุณแล้วงั้นหรือ?

“?? ทำไมถึงมีเงินด้วยล่ะ?”

เยี่ยชิงเหอไม่ค่อยเข้าใจนัก

“เรื่องเป็นแบบนี้ โจทย์ข้อนี้ฉันช่วยคนอื่นทำ มันมีค่าตอบแทน ในเมื่อนายแก้โจทย์ได้ ฉันก็เลยส่งให้เขาไป นี่คือเงินที่เขาจ่ายมา ฉันไม่ได้แก้โจทย์ข้อนี้ แน่นอนว่ารับเงินนี้ไว้ไม่ได้ นายเป็นคนแก้ก็ต้องให้นายสิ!”

พูดจบ เถาจื้อเฉียงก็วางเงินลงบนโต๊ะข้างตัวเยี่ยชิงเหอ

“แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะมั้ง?”

“ไม่มีอะไรไม่เหมาะหรอก เรื่องนี้เอาตามนี้แหละ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ที่ฉันมาเนี่ย ยังมีเรื่องอื่นอยากจะปรึกษากับชิงเหอหน่อย”

เถาจื้อเฉียงโบกมือ ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก การที่เขาเอาเงินมาให้ถือเป็นแค่ข้ออ้าง เหตุผลที่แท้จริงไม่ใช่การเอาเงินมาให้หรอก

“ท่านพูดมาเถอะ!”

เยี่ยชิงเหอมองเถาจื้อเฉียง

“เรื่องเป็นแบบนี้ พรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ของนาย พวกเราได้ประจักษ์อย่างเต็มที่แล้ว การที่นายเข้ามหาวิทยาลัยย่อมไม่เหมือนคนอื่นแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนร่วมกับนักศึกษาปีหนึ่ง หรือปีสองปีสามของมหาวิทยาลัย โอกาสสูงที่นายจะคล้ายกับนักศึกษาปริญญาโท คือต้องติดตามอาจารย์ท่านหนึ่ง และฉันเถาจื้อเฉียง สามารถดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยได้ ในด้านนี้ก็ถือว่ามีคุณวุฒิอยู่บ้าง ดังนั้นความคิดของฉันคือ หวังว่านายจะเลือกฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของนาย”

ก่อนหน้านี้คนเยอะ เถาจื้อเฉียงจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ เพื่อที่จะมาพูดเป็นการส่วนตัวในตอนนี้

เขากับเยี่ยชิงเหอถือได้ว่ารู้จักกันก่อนใครในบรรดาคนเหล่านี้ และเขาก็เป็นคนผลักดันเรื่องการรับเข้าศึกษากรณีพิเศษของเยี่ยชิงเหอด้วยตัวเอง เป็นคนแนะนำเยี่ยชิงเหออย่างสุดกำลังต่อหน้าฉินซือหมิง ไม่ว่ามองมุมไหน เขาก็ควรจะเป็นคนรับเยี่ยชิงเหอเป็นศิษย์

แต่ในบรรดาศาตราจารย์เหล่านี้มีหลายคนที่เป็นรุ่นพี่ของเขา กระทั่งคนที่อาวุโสที่สุดก็ยังเป็นอาจารย์ของเขา คนเหล่านี้ต้องการแย่งชิง เขาไม่สามารถพูดอะไรได้เลย ทำได้เพียงมาหาเยี่ยชิงเหอเพื่อปรึกษาเป็นการส่วนตัว

ต้องคว้าตัวเยี่ยชิงเหอให้ได้ตั้งแต่ต้นทาง

“เรื่องนี้โดยหลักการแล้วไม่มีปัญหา แต่ผมก็มีเรื่องหนึ่งอยากจะปรึกษาอาจารย์เหมือนกัน คือก่อนหน้านี้อธิการบดีฉินบอกว่าจะยอมรับเงื่อนไขของผมหนึ่งข้อ ให้ผมเสนอเงื่อนไขอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือ?”

คำว่าอาจารย์ของเยี่ยชิงเหอคำนี้ทำให้เถาจื้อเฉียงเบิกบานใจจนหุบยิ้มบนใบหน้าไม่ได้เลย “มีเรื่องนี้อยู่จริง!”

“สภาพร่างกายของผม อาจารย์ก็รู้ จำเป็นต้องมีคนดูแลแน่นอน ตอนนี้ที่บ้านผมมีแค่ผมกับพ่อสองคน เขายังต้องหางานทำ ดังนั้นจึงทำได้แค่หาคนมาดูแลผม และเพื่อนร่วมชั้นของผมคนนี้ตลอดสองปีที่ผ่านมาก็มักจะหาเวลามาดูแลผมเสมอ ความคิดของผมคือสามารถรับเธอเข้ามหาวิทยาลัยมาด้วยได้ไหม ทำแบบนี้ทั้งดูแลผมได้ และยังไม่เสียการเรียนด้วย”

คำพูดของเยี่ยชิงเหอทำให้เถาจื้อเฉียงอดไม่ได้ที่จะมองไปทางโจวหว่านเอ๋อร์

ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าโจวหว่านเอ๋อร์เป็นน้องสาวหรือพี่สาวของเยี่ยชิงเหอเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้างจริงๆ

เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง สามารถหาเวลามาดูแลเยี่ยชิงเหออย่างสม่ำเสมอหลังจากที่ร่างกายของเขามีปัญหา เรื่องนี้ไม่ใช่คนทั่วไปจะทำได้

ต่อให้เป็นแฟนสาวที่กำลังอยู่ในช่วงคลั่งรักก็แทบจะไม่มีใครทำได้

นี่ไม่ใช่โรคเล็กน้อยอะไร นี่คืออัมพาตทั้งตัว เป็นโรคที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต ไม่มีความสามารถในการดูแลตัวเองได้อีก ต่อให้อีกฝ่ายไม่เคยคิดจะลงเอยกับเยี่ยชิงเหอ แต่การแวะเวียนมาดูแลเป็นระยะ ก็เพียงพอที่จะบ่งบอกถึงอุปนิสัยของคนคนนี้แล้ว

“เรื่องนี้ฉันพูดยากนะ!” เถาจื้อเฉียงคิดครู่หนึ่ง เขาก็ไม่กล้ารับประกันเรื่องนี้เหมือนกัน “ยังไงซะชิงมู่ก็ไม่เคยมีกรณีแบบนี้มาก่อน นักศึกษาของชิงมู่มีแค่วิธีสอบเกาเข่าหรือสอบเข้าปริญญาโทสองวิธีนี้เท่านั้นในการเข้ามาเรียน...”

“อ้อ งั้นก็ช่างเถอะ งั้นผมลองถามทางมหาวิทยาลัยจิงเฉิงดูว่าพวกเขาจัดการได้ไหม พวกเขา...”

เยี่ยชิงเหอพยักหน้า พูดอย่างไม่ใส่ใจ พูดไม่ทันจบก็ถูกเถาจื้อเฉียงขัดจังหวะ

“มหาวิทยาลัยจิงเฉิง? พวกเขาก็ติดต่อนายแล้วงั้นหรือ? ฉันจะบอกให้นะชิงเหอ ภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยจิงเฉิงเทียบพวกเราไม่ได้หรอก ภาควิชาคณิตศาสตร์ของพวกเราเก่งกว่าพวกเขาไม่ใช่แค่นิดหน่อยนะ”

ในใจของเถาจื้อเฉียงด่าทออย่างหนัก!

จมูกของพวกมหาวิทยาลัยจิงเฉิงทำไมถึงได้ไวเหมือนสุนัขขนาดนี้นะ?

ฝั่งตัวเองยังไม่ได้ทำเรื่องเข้าเรียนให้เยี่ยชิงเหออย่างเป็นทางการ ฝั่งนั้นก็ดมกลิ่นตามมาแล้ว ถ้าปล่อยให้เยี่ยชิงเหอไปอยู่ฝั่งนั้นจริงๆ เขาคงต้องเสียใจจนไส้เขียวแน่

“เอาแบบนี้ นายอย่าเพิ่งติดต่อกับทางนั้น เรื่องนี้ฉันจะไปคุยกับอธิการบดีเอง!”

พูดจบเถาจื้อเฉียงก็ไม่สนที่จะพูดอะไรให้มากความ รีบเดินจ้ำอ้าวจากไปทันที

“ชิงเหอ นายนี่มันร้ายกาจเกินไปแล้วนะ! คนของภาควิชาคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัยจิงเฉิงชื่ออะไรนายยังไม่รู้เลยใช่ไหม?”

โจวหว่านเอ๋อร์คิดไม่ถึงเลยว่า เยี่ยชิงเหอจะพูดเรื่องนี้ออกมาดื้อๆ แบบนี้ และหัวหน้าเถาคนนี้ก็เชื่อโดยไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำ

“ใครบอกว่าฉันไม่รู้ หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ของพวกเขาแซ่ฟาง เรื่องนี้ฉันรู้อยู่นะ ดูเหมือนจะไม่ถูกกับหัวหน้าเถามานานแล้ว สองคนนี้มักจะปะทะคารมกันบ่อยๆ”

เยี่ยชิงเหอยิ้ม เมื่อวานตอนว่างๆ เขาค้นหาข้อมูลบางอย่างในวงการคณิตศาสตร์ ดังนั้นถึงแม้จะไม่เคยเจอคนของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง แต่ผู้รับผิดชอบภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง รวมถึงศาสตราจารย์ชื่อดังหลายคนเขาก็รู้จักจริงๆ

เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถขากลับ เขายังคิดอยู่เลยว่าจะพูดกับฉินซือหมิงยังไงให้เหมาะสม ตอนนี้มีเถาจื้อเฉียงมาหา งั้นการพูดเรื่องนี้ผ่านเถาจื้อเฉียงก็สมบูรณ์แบบเลย

“อธิการบดี!!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

หลังจากเถาจื้อเฉียงออกจากห้องของเยี่ยชิงเหอ เขาก็ต่อสายหาฉินซือหมิงทันที พูดไปพลางวิ่งไปที่ห้องทำงานของฉินซือหมิงไปพลาง

“เรื่องอะไร?”

“พวกมหาวิทยาลัยจิงเฉิงติดต่อเยี่ยชิงเหอแล้ว เสนอเงื่อนไขที่เขาปฏิเสธไม่ได้ให้ บอกว่าแค่เขาย้ายไป ก็จะให้ผู้หญิงที่คอยดูแลเขาไปเรียนที่จิงเฉิงด้วย!”

แม้ว่าเยี่ยชิงเหอจะบอกว่าถ้าชิงมู่ไม่ตกลงก็จะไปหาจิงเฉิง แต่พอมาถึงปากเถาจื้อเฉียง กลับกลายเป็นว่าจิงเฉิงได้เสนอเงื่อนไขแบบนี้มาแล้ว ถ้าชิงมู่ไม่ตกลง ทางจิงเฉิงก็จะดึงตัวเยี่ยชิงเหอไป

“อะไรนะ? พวกเขารู้จักเยี่ยชิงเหอได้ยังไง?”

ฉินซือหมิงเริ่มนั่งไม่ติดทันที ความสามารถด้านคณิตศาสตร์ของเยี่ยชิงเหอนั้นแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ เขารู้สึกว่าเก่งกว่าเทพเหวยของจิงเฉิงอยู่ไม่น้อย การรับเยี่ยชิงเหอเข้ามา เขาก็คิดจะให้ไปประชันกับเทพเหวยนั่นแหละ ตอนนี้ถ้าถูกจิงเฉิงแย่งไป แล้วจะเอาอะไรไปสู้ล่ะ?

“เรื่องที่เยี่ยชิงเหอรับจ้างแก้โจทย์บนอินเทอร์เน็ตก่อนหน้านี้ ทางนั้นก็คงจะเจอเข้าเหมือนกันนั่นแหละ ตอนนี้จะทำยังไงดี? อัจฉริยะแบบนี้พวกเราจะปล่อยไปไม่ได้นะ ถ้าปล่อยไป วันหน้ามีคนรู้เข้า มันจะกลายเป็นประวัติศาสตร์ดำมืดที่ลบไม่ออกไปตลอดชีวิตเลยนะ!!!”

เถาจื้อเฉียงถึงกับคิดวิธีที่ทางนั้นใช้ติดต่อเยี่ยชิงเหอให้เสร็จสรรพ

เขาติดต่อเยี่ยชิงเหอได้ด้วยวิธีนี้ งั้นคนอื่นจะติดต่อเยี่ยชิงเหอด้วยวิธีนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

โดยเฉพาะถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเยี่ยชิงเหออยู่ในวิทยาเขตชิงมู่แล้ว การเพิ่มข้อเสนอเพื่อดึงตัวคนก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

คำพูดนี้ ไม่ต้องให้เถาจื้อเฉียงบอก ฉินซือหมิงก็คิดได้ว่าหลังจากเยี่ยชิงเหอดังขึ้นมา คนอื่นจะพูดว่าอะไร

“นายรั้งเยี่ยชิงเหอไว้ก่อน! อย่าให้เขาตกลงกับทางนั้น เรื่องที่เหลือฉันจะหาวิธีเอง!”

[จบตอน]