ติดหนี้สามสิบล้าน 405 สำรวจทะเลสาบลึกอีกครั้ง

ติดหนี้สามสิบล้าน 405 สำรวจทะเลสาบลึกอีกครั้ง

ฟู่...

ไม่รู้ว่าเธอกดปุ่มอะไร เรือดำน้ำทรงแคปซูลขนาดจิ๋วอันประณีตก็พ่นฟองอากาศออกมาเป็นวงกลมภายใต้การควบคุมของเธอ จากนั้นก็ค่อย ๆ หมุนตัว ลอยขึ้น และอวดโฉมแบบ 360 องศารอบทิศทางไปหนึ่งรอบ

รูปลักษณ์ใหม่เอี่ยม ขนาดกะทัดรัด ตรงกลางห้องโดยสารกระจกทรงกลมมีเพียงเด็กสาวท่าทางห้าวหาญอยู่เพียงคนเดียว

ถ้าจับผิงผิงเปลี่ยนไปใส่ชุดเครื่องแบบ แล้วบอกว่าตอนนี้พวกเขากำลังถ่ายหนังอยู่ ทุกคนก็คงเชื่อ!

นักท่องเที่ยวพากันเกาะกระจก ควบคุมสีหน้าของตัวเองไม่อยู่เลยจริง ๆ

มีคนลองหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ผลคือพบว่าพี่ชายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปรามเลยแม้แต่น้อย จึงรีบถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่งทันที

หลินหานลังเลอยู่ไกล ๆ ไม่กี่วินาที จากนั้นก็อิดออดเข้ามาช่วยผิงผิงอวดโฉมด้วยอีกคน

เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่า สายตาอิจฉาของคนกลุ่มนี้ทำให้เขารู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาเหมือนกัน

[002: พอได้หรือยัง? ควรไปได้แล้ว เสียเวลาไป 3 นาทีแล้วนะ!]

[001: ใจร้อนจริง! ไปกันเถอะ! ถ้าไปตามแผนที่ พวกเราก็ไปถึงตำแหน่งของเจ้าแม่วารีได้ใน 10 นาที]

เรือดำน้ำทั้งสองลำไม่รั้งรออีกต่อไป วงแหวนน้ำที่มองไม่เห็นสั่นสะเทือน พัดพาสาหร่ายน้ำให้ส่ายไหวอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็พุ่งทะยานไปยังหลุมลึก และจมหายเข้าไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

“...สองคนนั้นเมื่อกี้จงใจมาวางมาดใส่พวกเราใช่ไหม...”

“ถึงจะขอบคุณมากที่พวกเขามาอวดโฉมให้พวกเราดู... แต่ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะซัดหน้าคนขึ้นมาตงิด ๆ แฮะ...”

“ฉันก็เหมือนกัน หมัดคันยิบ ๆ ไปหมดแล้ว”

ทุกคนหัวเราะร่า จากนั้นก็เริ่มคุยกันเรื่องจริงจัง

“สรุปว่านี่ก็คือเรือดำน้ำรุ่นใหม่สินะ!”

“แต่ทำไมถึงมีสองลำล่ะ? แถมฉันดูแล้วข้างในเหมือนจะมีแค่คนเดียวด้วย?”

ทุกคนชะงักไปไม่กี่วินาที จู่ ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา

“เวรเอ๊ย... คนละลำเลยเหรอ?”

“แม่งเอ๊ย ภูเขาว่านหยวนจะสายเปย์เกินไปแล้วมั้ง!”

“หลุดโลกไปแล้วจริง ๆ ... ไม่ใช่สิ! นี่มันใช่เทคโนโลยีที่แหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งควรจะมีเหรอ?”

“แบบนี้ถูกกฎหมายไหมเนี่ย? ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่ได้อิจฉาเลยสักนิด! แต่นี่มันทำได้จริง ๆ เหรอ?”

ท่ามกลางฝูงชน พี่ชายตัวน้อยคนหนึ่งค้นพบจุดสังเกตสำคัญ

“เดี๋ยวก่อน... ถ้าในเรือดำน้ำมีแค่พวกเขาเอง งั้นการที่พวกเขาเป็นฝ่ายมาอยู่ตรงหน้าพวกเรา... ก็แปลว่าควบคุมเองสินะ?”

“ไม่มั้ง...”

“นั่นสิ นี่มันเรือดำน้ำนะ พวกเขาจะเล่นเป็นเหรอ? เทคโนโลยีขั้นสูงเลยนะ!”

“เดี๋ยวก่อน... นั่นก็หมายความว่า...”

“พวกเขาลงไปใต้ทะเลสาบลึกก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเหมือนกันเหรอ?”

“นายกำลังจะบอกว่า... ขับเรือดำน้ำเองงั้นเหรอ?”

“พี่ชายงงไปหมดแล้ว...”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักที่ปะทุขึ้นหลังจากเรือดำน้ำหายไป ถูกประโยคนี้ทำให้ยุติลง ทุกคนเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นก็มีคนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“ภารกิจรองยังมีโควตาอีกกี่ที่?”

“สี่ที่...”

ฝูงชนแตกฮือสลายตัวไปในพริบตา!

ทุกคนไม่สนเรื่องอัปโหลดข่าวเรือดำน้ำรุ่นใหม่แล้ว โควตา 4 ที่! บางคนยังมีโอกาส!

ท่ามกลางฝูงชน สมาชิกฝ่ายสำรวจจำนวนมากสบตากัน มิตรภาพสหายศึกในอดีตมลายหายไปในชั่วพริบตา

โควตา 4 ที่

ตั้งแต่มีคู่มือออกมาจนถึงตอนนี้ คนที่เล่นบ่อย ๆ โดยพื้นฐานแล้วก็ขาดเป้าหมายภารกิจอีกแค่สองสามอย่างเท่านั้น

พวกเขาต่างหากคือคนที่อยู่ใกล้โควตามากที่สุด!

คนหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวก่อน ก้าวเท้ายาว ๆ เดินไปยังระเบียงทางเดินที่หก ทิ้งไว้เพียงสายตาท้าทาย

“นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? โควตาต่อไปต้องเป็นของฉันแน่!”

“ฝันไปเถอะ ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นขยะทั้งนั้น!”

ทุกคนต่างพากันพูดจาข่มขู่ จากนั้นก็แยกย้ายกันเข้าไปในระเบียงทางเดินทั้งแปด

นักท่องเที่ยวที่ยืนมุงดูอยู่ด้านข้าง: พวกเขาน่ากลัวจังเลย...

“พวกเราจะทำภารกิจต่อไหม?”

ท่ามกลางฝูงชน เด็กหนุ่มคนหนึ่งสะกิดเด็กสาวผมสั้นข้างกาย

“ไม่”

เด็กสาวผมสั้นก็คือเฉินเสี่ยวเสี่ยวที่เมื่อวานก็มาเหมือนกัน เธอส่ายหน้า แล้วมองไปทางห้องเอกสารลับ

“พวกเรายังขาดอีกเยอะ ไม่มีทางได้โควตาหรอก สู้รออยู่ตรงนี้ดีกว่า”

ผู้ผ่านด่านเป็นกลุ่มแรกสองคนนั้นลงไปแล้ว ดูจากคู่มือที่ผ่านมา พวกเขาน่าจะกลับมาได้ในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมง

ถึงตอนนั้น...

สายตาของเด็กสาวมองไปที่กำแพงสีขาวเงินฝั่งนั้นอีกครั้ง รอยสลักฉลุลายด้านบนกำลังส่องแสงเรืองรอง

เธอมักจะรู้สึกว่า รอให้สองคนนี้กลับมา ที่นี่น่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น

“เอาแบบนี้ พวกเราออกไปก่อน”

“ออกไป? ออกไปทำไม?” เพื่อนขมวดคิ้ว “กว่าจะเข้ามาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าตอนนี้ออกไป อยากจะเข้ามาอีกก็ต้องต่อคิวอีกครึ่งชั่วโมงนะ”

“อืม เชื่อฉันก็ตามฉันมา”

ต่อคิว? ต่อคิวก็ถูกแล้ว

อย่าลืมสิ กฎใหม่ของ B2 คือเล่นได้แค่รอบละหนึ่งชั่วโมง เกิดรอจนสองคนนั้นกลับมา แล้วเวลาของพวกเขาหมดพอดี จนถูกบังคับให้ออกไป... แบบนั้นถึงจะเรียกว่าร้องไห้ไม่ออกของจริง

ถ้าเกิดไปกระตุ้นกิจกรรมใหม่อะไรเข้าอีกล่ะก็ เธอคงอยากจะฆ่าคนจริง ๆ แน่!

“...ก็ได้”

เด็กหนุ่มมองดูฝูงชนที่พลุกพล่านอยู่ด้านหลัง ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่กับความตื่นตะลึงของ [เรือดำน้ำขับเองที่นั่งเดี่ยวรุ่นใหม่] หรือไม่ก็กำลังทำภารกิจกันอย่างบ้าคลั่งต่อไป

เขาเกาหัว เลือกที่จะฟังคำพูดของเฉินเสี่ยวเสี่ยว

เสี่ยวเสี่ยวไม่มีทางทำร้ายเขาแน่ หัวสมองเขาไม่ฉลาดเท่าเธอ ฟังเธอน่ะไม่ผิดหรอก

ทั้งสองคนเดินสวนกระแสน้ำคนออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีนักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่เข้ามาแทนที่

“ว้าว~ นี่ก็คือซากปรักหักพังใต้น้ำในตำนาน—หมู่บ้านเซียนร่วงหล่นงั้นเหรอ!”

“สวยจังเลย...”

————

อีกด้านหนึ่ง เรือดำน้ำสองลำกำลังค่อย ๆ ดำดิ่งลงไป

สำหรับแคปซูลรุ่น Y แล้ว อุโมงค์เส้นนี้กว้างพอให้เรือดำน้ำสองลำดำลงไปพร้อมกันได้ ประกอบกับรอบด้านที่มืดสลัว อีกทั้งทั้งสองคนยังเพิ่งเคยขับเองเป็นครั้งแรก ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

ผิงผิงกู้คืนระบบสื่อสารอีกครั้ง พลางสังเกตสิ่งมีชีวิตที่เรืองแสงอ่อน ๆ รอบตัวไปพลาง และพูดคุยกับหลินหานไปพลาง

“เรือดำน้ำลำนี้เจ๋งมากจริง ๆ ฉันไม่รู้สึกถึงสภาวะไร้น้ำหนักเลยสักนิด...”

“นายว่าสิ่งมีชีวิตพวกนี้คืออะไรกันแน่? ก่อนหน้านี้ฉันเคยถ่ายรูปไปค้นหาในเน็ตดูแล้ว มีตั้งหลายตัวที่หาชื่อไม่เจอ...”

“เดี๋ยวตอนเจอเจ้าแม่วารี ฉันขอทำภารกิจก่อนนะ! นายห้ามแย่งฉันล่ะ!”

“เฟิงเซียวเซียว ตอนที่นายปลดล็อกถ้ำแสงเทพไม่ได้ฉายามาใช่ไหมล่ะ~”

“นายทำบัตรรายปีหรือยัง? ฉัน...”

ด้านนอกกระจกเริ่มมีแสงเรืองรองขึ้นมา ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง ใกล้จะออกจากหลุมลึกแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่หลินหานจะได้ผ่อนคลายลง เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังมาจากลำโพง

“กรี๊ด!!”

สั้นกระชับและร้อนรน ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว

“เป็นอะไรไป! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?!”

เขารีบดันคันบังคับ เคลื่อนตัวไปอยู่ข้าง ๆ 001 ทันที จากนั้นในสภาพแวดล้อมที่สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก็ได้เห็นภาพที่ไม่อยากจะเชื่อสายตา

“...”

“...”

ทั้งสองคนพูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว ต่างมองตรงไปเบื้องหน้าพร้อมกัน

แสงเรืองรองของเขตผลึกศิลาไม่สามารถส่องสว่างมาถึงฝั่งนี้ได้ แสงไฟภายในเรือดำน้ำของพวกเขาก็ไม่ได้สว่างมากนัก ทว่าผืนน้ำเบื้องหน้าของทั้งสองคนกลับส่องสว่างขึ้นมาเอง ราวกับมีไฟซอฟต์บ็อกซ์ล่องหนซ่อนอยู่ใต้น้ำอย่างไรอย่างนั้น

และในผืนน้ำแห่งนั้น เส้นผมสีแดงทองกำลังปลิวไสว ครีบหางอันใหญ่โตและงดงามตระการตากำลังกวนกระแสน้ำ...

นางเงือกที่งดงามตระการตาถึงขีดสุดตนหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่ตรงกลาง!!

กำลังโบกมือส่งยิ้มมาให้พวกเขา

[โย่ว~ มาแล้วเหรอ~]

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังผ่านลำโพง เข้าสู่หูของคนทั้งสองภายในเรือดำน้ำ

ในที่สุดผิงผิงก็หาเสียงของตัวเองเจอ เธอเปล่งเสียงออกมาด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

“...เทพ... เทพปลาคาร์ป?!!!”