ติดหนี้สามสิบล้าน 385 งานเฉลิมฉลองอันห่างไกล

ติดหนี้สามสิบล้าน 385 งานเฉลิมฉลองอันห่างไกล

โอ้...

สวี่จิ้งถึงกับตาสว่าง

มัวแต่เที่ยวเล่น จนลืมไปเลยว่าเมื่อวานคืองานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบวันแรก

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา มองดูข้อความที่มีอยู่เพียงหยิบมือบนหน้าจอ

ความแตกต่างมันช่างมากเหลือเกิน พอนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่เขาออกไปข้างนอกสักรอบ แล้วภูเขาว่านหยวนเกิดเรื่องอะไรขึ้น โทรศัพท์มือถือของเขาแทบจะถูกถล่มด้วยข้อความหลายร้อยข้อความ

แต่ผลคือตอนนี้งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบวันแรกจบลงแล้ว เขากลับไม่มีใครมาเหลียวแลเลย...

โลกนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง

จิตใจคนหนอ...

ในดวงตาของสวี่จิ้งแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ขณะเลื่อนดูข้อความสองสามข้อความ

[เจียงฉง: งานเฉลิมฉลองเริ่มแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี ไม่ต้องห่วง]

[จ้าวต้าเซวีย: ประธานสวี่ งานเฉลิมฉลองวันแรกจบลงอย่างราบรื่น โปรดวางใจได้ครับ]

[จ้าวหมั่ง: พี่จิ้ง! ครั้งนี้ซานหมั่งพากรุ๊ปทัวร์ใหญ่มา 3 กรุ๊ป กรุ๊ปเล็ก 4 กรุ๊ป แล้วก็ยังมีกรุ๊ปชาวต่างชาติอีกหนึ่ง! ภูเขาว่านหยวนของพวกเรากู้หน้าให้เมืองหย่งอันได้จริง ๆ!]

[เฉิ่นจวง: การจราจรของอำเภอชิงซานนายมีเส้นสายเหรอ? เดิมทีรถเริ่มติดตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว เพื่อนของนายคนนั้นเก่งไม่เบาเลยนะ ไปหารถกับเส้นทางเถื่อนพวกนั้นมาจากไหนตั้งเยอะแยะ? ตอนนี้แก้ปัญหาได้หมดแล้ว]

[จินน่า: เถ้าแก่ การเต้นที่คุณให้มามันยากมากเลย...]

[จู้โส่ว: ใต้เท้าผู้ตอนรับ! ฮือฮือฮือ คุณดันไม่อยู่ซะได้! แต่คุณวางใจเถอะ วิดีโอของผมตัดต่อเสร็จแล้ว! ถ้าคุณอยากดูก็กดลิงก์นี้ได้เลย...]

ข้อความสองสามข้อความล้วนถูกส่งมาจากคนคุ้นเคย แต่ไม่มีข้อความไหนที่เป็นปัญหาเลย

เขาเก็บโทรศัพท์มือถือด้วยความพึงพอใจ แล้วมองไปทางจางฮว๋าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“เหมือนจะเริ่มเมื่อวานนะ ฉันลืมไปซะสนิทเลย”

จ้าวเซินเหมี่ยวพุ่งตัวเข้าไปตั้งแต่วินาทีที่จางฮว๋าส่งเสียงแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ พลางพินิจพิเคราะห์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรื่องแบบนี้ก็ลืมได้ด้วยเหรอ?

นี่มันกิจกรรมชูโรงของภูเขาว่านหยวนไม่ใช่หรือไง?!

เคยได้ยินเรื่อง [งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบ] ของภูเขาว่านหยวนมาตั้งนานแล้ว กิจกรรมจำกัดจำนวนคนที่สามเดือนจะจัดขึ้นสักครั้ง ตั๋วเข้าชมถูกแย่งซื้อจนหมดเกลี้ยงไปตั้งนานแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าจะเริ่มขึ้นแล้ว สวี่จิ้งก็ช่างวางใจเสียจริง ทิ้งกิจการใหญ่โตขนาดนั้นไว้ข้างหลัง แล้ววิ่งตามพวกเขามารวมถึงไม่รู้จุดหมายปลายทางด้วยซ้ำ

เขาเดาะลิ้น มองดูวิดีโอที่เริ่มเล่น แล้วครุ่นคิด

สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้เลยจริง ๆ [กิจกรรมชูโรง] ของเขามันเยอะเกินไปแล้ว

เล่นยังไงก็เล่นไม่หมด!

...

ตัวแทนคนอื่น ๆ อีกสองสามคนในที่สุดก็หาโอกาสพูดคุยกับสวี่จิ้งอย่างเป็นทางการได้เสียที จึงดึงหัวข้อสนทนากลับมา

หลิวลู่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน “ได้ยินมาว่ากิจกรรมครั้งที่แล้ว ประธานสวี่จัดของแปลกใหม่มาเยอะเลยเหรอ?”

สวี่จิ้งเผยรอยยิ้มจอมปลอม “ก็งั้น ๆ แหละ~”

ฟางจื้อกังเลิกคิ้ว “ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นสิ ฉันได้ยินมาว่ามีทั้งปีศาจทั้งวิชาตัวเบา ดูลี้ลับน่าดูเลยนะ?”

เขาโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“ล้วนเป็นเทคโนโลยีทั้งนั้นแหละ~”

หลินเฟยพิงพนักเก้าอี้จิบไวน์ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

“งานเฉลิมฉลองครั้งหน้า ไม่รู้ว่าทางประธานสวี่จะมีตั๋วเหลือบ้างไหม? ฉันเองก็อยากไปเยี่ยมชมดูสักหน่อยเหมือนกัน~”

สวี่จิ้งมองดูสายตาที่พุ่งเป้ามาทางเขาในพริบตา พลางเช็ดเหงื่อ

“มีสิ มีแน่นอน~”

“ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นฉันก็ขอตั๋วสักสองสามใบด้วยนะ”

“ขอให้ฉันสักสองสามใบด้วยสิ”

“ถ้ามีเวลาว่างก็ไปเดินเล่นได้จริง ๆ นั่นแหละ~”

“ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่ามังกรของนายมันโผล่มาได้ยังไง~”

จ้าวเซินเหมี่ยวเผยรอยยิ้ม เขาว่าแล้วเชียว!

จิ้งจอกเฒ่าพวกนี้ถึงแม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้า ไม่พูดออกมาทางปาก แต่สำหรับกิจกรรมในแหล่งท่องเที่ยวของคนอื่น พวกเขาสืบจนรู้ทะลุปรุโปร่งไปตั้งนานแล้ว

...

งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบครั้งหน้า... นั่นมันก็เดือนธันวาคม ช่วงใกล้จะปีใหม่นู่นเลย

เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้ยิ่งใหญ่พวกนี้จะยอมเสียเวลามาเบียดเสียดกับผู้คนที่นี่

คนอื่น ๆ หัวเราะหยอกล้อ ถึงแม้บนอินเทอร์เน็ตจะลือกันไปต่าง ๆ นานาอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่พวกเขาล้วนเป็นผู้สืบทอดของสังคมลัทธิวัตถุนิยม ไม่มีทางเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติพวกนี้อย่างเด็ดขาด

อีกอย่างก็ไม่ใช่ป่าลึกดึกดำบรรพ์จริง ๆ เสียหน่อย จะไปมีตำนานเรื่องลี้ลับมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?

แต่คนหนุ่มสาวกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

ในที่สุดจางฮว๋าก็ได้โอกาสพูดคุยกับสวี่จิ้ง เขาขยับเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มกว้าง แฝงไปด้วยความสดใสของนักศึกษา

“พี่สวี่? ความจริงแล้วผมตั้งใจจะไปเข้าร่วมนะ แต่แย่งซื้อตั๋วไม่ทัน! น่าเสียดายชะมัด!”

สวี่จิ้งไม่ได้วางมาดผู้ยิ่งใหญ่ เขาตอบรับคำทักทายของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไร ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสนายไปดูสิ ฉันจะให้ตั๋วนายเอง”

“ฮ่าฮ่า แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ! ของขวัญชิ้นนี้ต้องเท่สุด ๆ แน่!”

พอเขาอ้าปากพูด ก็ตีความตั๋วฟรีให้กลายเป็นของขวัญ ดึงความสัมพันธ์กับสวี่จิ้งให้สนิทสนมขึ้นมาในทันที

ชายหนุ่มยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เขาดู บนนั้นมีใบหน้าอวบอ้วนกำลังทำท่าทางบางอย่างใส่กล้อง

“ตอนแรกผมคิดว่าต้องรออีกนานกว่าจะได้ดูวิดีโอ คิดไม่ถึงเลยว่าออฟฟิเชียลของพวกคุณจะทำงานมีประสิทธิภาพขนาดนี้!”

จางฮว๋าเอ่ยชมจากใจจริง

มือหมูหลบระเบิดใช้เวลาเพียงแค่วันเดียว ก็ตัดต่อไฮไลต์งานเฉลิมฉลองวันแรกออกมาได้แล้ว

ถึงแม้เขาจะเดาว่ามันต้องเป็น “ฉบับตัดทอนครั้งใหญ่” อย่างแน่นอน แต่มีให้ดูก็ยังดีกว่าไม่มี

ท้ายที่สุดแล้วงานเฉลิมฉลองครั้งแรก ก็ไม่มีอะไรหลุดรอดออกมาเลยแม้แต่น้อย ต้องพึ่งพานักท่องเที่ยวโพสต์รูปและวิดีโออวดกันเองล้วน ๆ

คิดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้จะมีฉบับลิขสิทธิ์ออฟฟิเชียลออกมาแล้ว!

“การแสดงครั้งนี้จะมีมังกรอีกไหม?”

เขาขยิบตาหลิ่วตา

“คุณก็รู้นี่ ก็ไอ้มังกรแบบที่ดังเปรี้ยงปร้าง! ฟึ่บเดียวฟ้ามืดไปเลยแบบนั้นน่ะ~”

“ชู่ว พวกเราเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ทันสมัย ไม่มีของพรรค์นั้นหรอกนะ!”

สวี่จิ้งก็ขยิบตาหลิ่วตาเช่นกัน

“ครั้งนี้ไม่จัดแบบนั้นแล้ว พวกเราตั้งใจจะกลับไปสู่แก่นแท้ของงานเฉลิมฉลอง จัดอะไรที่มันเรียบง่ายหน่อย”

จางฮว๋าขมวดคิ้ว

เรียบง่ายงั้นเหรอ?

ภูเขาว่านหยวนตั้งแต่เปิดตัวมาจนถึงตอนนี้ เคยมีอะไรที่เรียบง่ายโผล่มาด้วยหรือไง?

“ในวิดีโอก็ดูได้เหมือนกันเหรอ?”

สวี่จิ้งเองก็ยังไม่ได้ดูวิดีโอ แต่เขาเดาว่าจู้โส่วจะต้องตัดเอาส่วนที่เป็นไฮไลต์ใส่เข้าไปอย่างแน่นอน

“น่าจะมีนะ เดี๋ยวฉันก็จะไปดูเหมือนกัน”

พวกเขากระซิบกระซาบกัน หลินเฟยที่อยู่ข้าง ๆ รวบผมขึ้น เงี่ยหูแอบฟัง จากนั้นก็รีบค้นหาวิดีโอของจู้โส่วอย่างรวดเร็ว

รอให้กินข้าวเสร็จแล้วกลับไปที่โรงแรมก่อนเถอะ เธอจะขอดูให้เต็มตาเลยว่า สวี่จิ้งจะจัดอะไรที่มัน ‘เรียบง่าย’ ออกมา!

...

[งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบภูเขาว่านหยวนครั้งที่สอง ①]

ด้วยชื่อของวิดีโอโปรโมตออฟฟิเชียลปลอม วิดีโอของจู้โส่วก็พุ่งทะยานราวกับจรวด เพียงแค่วันเดียวก็พุ่งขึ้นไปติดสามอันดับแรกของเทรนด์ฮิตแล้ว

แฟนคลับจำนวนมากที่อยากไปแต่แย่งซื้อตั๋วไม่ทัน ต่างกดเข้าไปดูเป็นกลุ่มแรก ดูติดต่อกันถึงห้าหกรอบ ถึงได้กดเปย์ให้รัว ๆ สามครั้งด้วยความรู้สึกที่ยังไม่จุใจ

ตำแหน่งที่เขาเลือกถ่ายทำ เป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุด

ดังนั้นผลลัพธ์ของวิดีโอที่เขาถ่ายออกมา ไม่ว่าจะเป็นมุมกล้อง หรือความคมชัด ล้วนจัดเต็มแบบสุด ๆ

เจ้าอารามดอกท้อที่พิงศาลากลางทะเลสาบดื่มสุรา... เทพปลาคาร์ปที่นอนอยู่บนเรือสำราญแกว่งหางปลาขนาดยักษ์ไปมา... ชาวบ้านหมู่บ้านหมิงเยวี่ยที่เต้นรำล้อมรอบกองไฟ...

NPC แต่ละคนปรากฏตัวขึ้นในกล้อง พร้อมกับการแสดงอันงดงามจนไม่อาจหาคำบรรยายได้

“ปู่! ดูนี่สิ!”

จางฮว๋านอนคว่ำอยู่บนเตียง ฉายภาพขึ้นจออย่างจริงจัง ดึงคุณปู่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาด ๆ ในสภาพเปียกปอนยั่วยวนให้นั่งลง

จางจี๋เลี่ยงเปลือยท่อนขาลีบแบน มองดูหลานชายที่สมองขาดสติปัญญาของตัวเอง แล้วถอนหายใจออกมา

ชีวิตนี้ของเขา มันช่างเปียกชื้นเหลือเกิน...

ไฟในห้องมืดลง หน้าจอทีวีสว่างขึ้น เริ่มเล่นเนื้อหางานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบวันแรก

ชายชรามีสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย

กิจกรรมครั้งก่อนของพ่อหนุ่มคนนี้จัดได้ยิ่งใหญ่ครึกโครมมาก คนในแวดวงการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมกว่าครึ่งประเทศหัวกั๋วล้วนเคยได้ยินชื่อเสียง ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง

จางฮว๋าไม่ได้คิดอะไรมากมาย เขาแค่แค่อยากดูเฉย ๆ

ระบำนั่ว ระบำศึก การแสดงสุดแปลกตา และโชว์พิเศษของ NPC

ชายชราและชายหนุ่มจ้องมองตาไม่กะพริบ ไม่อาจละสายตาไปได้เลยแม้แต่น้อย

ภูเขาว่านหยวนตั้งแต่เปิดกิจการมา ก็มีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่อง [เทพพุทธะมารอสูร] และ [วัฒนธรรมลี้ลับ] ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาดูการแสดงจบ ก็คิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่ารายการใหญ่ปิดท้ายน่าจะเป็นแนวนี้

ถึงแม้จางฮว๋าจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมี [มังกร] ปรากฏตัวออกมา แต่ก็ยังคงมีความคาดหวังอยู่ลึก ๆ

แต่เมื่อภาพค่อย ๆ มืดลง และสว่างขึ้นอีกครั้ง

จางจี๋เลี่ยงถึงกับอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเบิกตาโพลง ด้วยใบหน้างุนงง

“เวรเอ๊ย?”