บทที่ 23 คุณสามารถแอบอู้ได้! แต่คุณห่วยจริงไม่ได้!

หวังห่าวอยู่ในอพาร์ตเมนต์ จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ห้องประชุมว่างเปล่าอยู่อย่างนั้น จนผ่านไปพักใหญ่ถึงได้สติกลับมา

เขาเอนกลับไปบนโซฟา แล้วถอนหายใจยาว

“โจวเจี้ยนจวิน……”

“ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์……”

หวังห่าวอดขำไม่ได้ ขำไปขำมาก็ส่ายหน้า

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย

สองสามวันก่อน เขายังปวดหัวกับ “งานระดับแสน” อยู่เลย โจวเจี้ยนจวินไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นตอบข้อความช้าเป็นเต่า พออ้าปากก็บอกแต่ความยาก หุบปากก็บอกแต่ความเสี่ยง ค่าแต้มความชอบต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ดูยังไงก็เป็นพนักงานออฟฟิศที่เอาแต่ผ่านวันไปวันๆ

แล้วตอนนี้ล่ะ?

ดีลสามแสนปิดลงได้แล้ว ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นดันลุกขึ้นมาพูดเองว่า เขาทำได้ทั้งชุด และพรุ่งนี้เช้าจะส่งร่างแรกให้

สภาพนั้น แววตานั้น เหมือนคนละคนกับตอนปกติเลย

“ซ่อนเก่งจริงๆ……” หวังห่าวพึมพำกับตัวเอง

ไม่ว่าอย่างไร ดีลก็ได้มาแล้ว แผนงานก็มีคนทำแล้ว

แม้จะมีเวลาแค่เจ็ดวัน แม้จะเป็นงานใหญ่ที่มีผู้เข้าร่วมหลายร้อยคน ความยากก็ยังสูงมาก

แต่อย่างน้อย เรื่องมันก็กำลังไปในทางที่ดี

ภารกิจ “เริ่มฉายแวว” สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

อีกครึ่งหนึ่ง ก็ต้องดูสัปดาห์นี้แล้วล่ะ

รางวัลจริงสามแสน……

บีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3……

กลับบ้านปีใหม่อย่างมีหน้ามีตา……

ภาพพวกนี้วาบขึ้นในหัวของหวังห่าว ทำให้ในใจเขาลุกเป็นไฟขึ้นมาอีกกอง

“โครก——”

ท้องดันร้องขึ้นมาทันที

หวังห่าวเพิ่งนึกได้ว่า ตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ เขายังไม่กินอะไรเลยสักคำ

มองเวลาแวบหนึ่ง สี่ทุ่มครึ่งแล้ว

เขาออกจากเกม แล้วกดเข้าแอปสั่งอาหาร

ไม่ค่อยมีอารมณ์เลือกอะไร สุ่มสั่งข้าวราดกับโค้กหนึ่งขวด

จ่ายเงินเสร็จ ตอนออกจากแอปสั่งอาหาร เขาเห็นจุดแดงบนไอคอนวีแชต

หวังห่าวกดเข้าไปดูแล้วชะงักไป

เป็นซูชิง

หลังเลิกกัน พวกเขาแทบไม่เคยติดต่อกันอีกเลย

“หวังห่าว ปีนี้จะกลับบ้านช่วงปีใหม่ไหม?”

ประโยคสั้นๆ ธรรมดาๆ ประโยคหนึ่ง

หวังห่าวมองข้อความนั้น แล้วในใจกับสงบอย่างน่าประหลาด

ไม่มีคลื่น ไม่มีความรู้สึกหวนหา แม้แต่ความรู้สึกพิเศษอะไรยังแทบไม่มี

ราวกับเห็นเพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง หรือแม้แต่คนรู้จักที่นับเป็นเพื่อนก็ยังไม่ค่อยได้ ส่งคำทักทายธรรมดาๆ มาให้

เขาคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบกลับ:

“กลับ”

แค่คำเดียว

ส่ง

อีกฝั่งขึ้น “อีกฝ่ายกำลังพิมพ์……” อย่างรวดเร็ว แต่พิมพ์อยู่ตั้งนาน สุดท้ายตอบกลับมาแค่:

“อ๋อ”

หวังห่าวมอง “อ๋อ” นั้นแล้วก็ยิ้ม ไม่ตอบอะไรอีก

เขาโยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วเดินไปที่หน้าต่าง

ค่ำมืดมากแล้ว แสงไฟบนถนนข้างล่างต่อกันเป็นสายยาว

ตึกสำนักงานไกลๆ ยังมีหน้าต่างสว่างอยู่อีกไม่น้อย ไม่รู้ว่ามีคนอีกกี่คนยังทำโอทีอยู่

เมืองนี้ ไม่เคยขาดคนพยายาม และก็ไม่เคยขาดคนที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากจำยอม

ซูชิงเป็นคนกลุ่มแรก

ส่วนเขา เมื่อก่อนเป็นคนกลุ่มหลัง

แต่ตอนนี้……เขาอยากเป็นคนกลุ่มแรก

อาหารเดลิเวอรี่มาส่งเร็วมาก

หวังห่าวกินข้าวอิ่ม อาบน้ำ แล้วนอนลงบนเตียง

ในหัวก็ยังคิดถึงโจวเจี้ยนจวิน คิดถึงดีลสามแสนนั้น คิดถึงกิจกรรมเดินเท้าสำหรับหลายร้อยคนหลังจากเจ็ดวัน

คิดไปคิดมา เขาก็หลับไป

……

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังห่าวตื่นสายกว่าปกติ

ตอนลืมตา แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องม่านเข้ามาแล้ว

เขาคว้าโทรศัพท์มาดู——เก้าโมงสิบ

“เชี่ย ตื่นสายแล้ว!”

เขารีบปลดล็อกมือถือ สิ่งแรกที่ทำคือกดเข้าไปที่วีแชต

ไม่มีข้อความใหม่

จากนั้นก็เข้าไปที่ “ผู้เล่นเบื้องหลัง”

ที่น่าแปลกคือ วันนี้พอมาถึงเวลานี้ นอกจากจางเว่ยแล้ว แทบจะมากันครบทุกคนแล้ว!

ดูเหมือนว่าพวกเขาเองก็รู้ว่าช่วงนี้บริษัทมีโปรเจกต์ใหญ่ เลยมากันเช้าขึ้นโดยสมัครใจ

เห็นแบบนี้แล้ว ในใจหวังห่าวก็ยังอุ่นขึ้นมานิดหนึ่ง

ตอนนั้นเอง เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอยู่ในกล่องแชต

เป็นโจวเจี้ยนจวินส่งมา

เวลาอัปเดต: หกโมงสี่สิบเจ็ดนาทีเช้า

เนื้อหาข้อความเป็นไฟล์หนึ่งไฟล์ ชื่อไฟล์: 《แผนปฏิบัติงานกิจกรรมเดินเท้าระหว่างพ่อแม่ลูกของโรงเรียนประถมหวาม่ายอินเตอร์เนชันแนล (ร่างแรก)》

ด้านล่างยังมีข้อความอีกบรรทัด:

“บอส ร่างแผนเสร็จแล้วครับ กรุณาตรวจสอบ หากมีปัญหา ติดต่อผมได้ทุกเมื่อ —— โจวเจี้ยนจวิน”

หัวใจหวังห่าวสะดุ้งวูบ

หกโมงสี่สิบเจ็ดนาที?

ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่……อดนอนทำเหรอ?

เขารีบกดเปิดไฟล์

ไฟล์ใหญ่มาก โหลดอยู่หลายสิบวินาทีกว่าจะเปิดได้

แล้วหวังห่าวก็ถึงกับชะงัก

ไม่ใช่โครงร่างคร่าวๆ ไม่ใช่สารบัญแบบง่ายๆ

แต่มันคือแผนปฏิบัติงานกิจกรรมที่สมบูรณ์ ละเอียด และมืออาชีพจนแทบจะโหดร้าย

ยาวถึงสี่สิบเจ็ดหน้าเต็มๆ

หวังห่าวกลั้นหายใจ แล้วไล่ดูทีละหน้า

【ภาพรวมโครงการ】

ชื่อกิจกรรม: กิจกรรมเดินเท้า 10 กิโลเมตร “เดินไปด้วยกันกับพ่อแม่ลูก·เติบโตไปกับการเดินเท้า” ของโรงเรียนประถมหวาม่ายอินเตอร์เนชันแนล

เวลา: อีกเจ็ดวันข้างหน้า (วันที่แน่ชัด)

สถานที่จัด: ลานโรงเรียน (จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด) + เส้นทางวงรอบสวนสาธารณะชานเมือง

จำนวนผู้เข้าร่วม: นักเรียนประมาณ 250 คน ผู้ปกครองประมาณ 250 คน รวมประมาณ 500 คน

【การแบ่งหน้าที่ทีมปฏิบัติงาน】

ผู้รับผิดชอบหลัก: โจวเจี้ยนจวิน (วางแผนและประสานงานภาพรวม)

ประสานงานภายนอก: จางเว่ย (ประสานกับโรงเรียน และประสานความสัมพันธ์กับหน่วยงานรัฐ)

การเงินและจัดซื้อ: พี่หวัง (จัดซื้อวัสดุ ควบคุมค่าใช้จ่าย)

“……”

หวังห่าวไล่ลงไปต่อ ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกใจ

การวางเส้นทาง ไม่เพียงระบุจุดบริการทั้งหมดเท่านั้น แม้แต่ช่วงไหนมีห้องน้ำสาธารณะ ช่วงไหนเป็นจุดอับสัญญาณมือถือ ก็ทำเครื่องหมายไว้เด่นชัด……

ความปลอดภัยด้านการจราจร ระบุแม่นยำถึงสามสี่แยกของเมืองที่ต้องมีการควบคุมชั่วคราว พร้อมแนบชื่อผู้ติดต่อและเบอร์โทรของหน่วยงานจราจรที่เกี่ยวข้อง……

รายการวัสดุยาวถึงสามหน้า ตั้งแต่เสื้อกั๊กธีมงานไปจนถึงเข็มกลัดแต่ละชิ้น ทุกรายการมีชื่อผู้จัดซื้อ ผู้ออกแบบ เวลาได้รับของ และการคำนวณต้นทุนกำกับอยู่……

การจัดกำลังคนแยกละเอียดถึงหน้าที่รายนาทีของพนักงานภายในและทีมที่จ้างภายนอก รวมถึงค่าจ้างรายชั่วโมงและมาตรฐานอาหารของอาสาสมัครก็ระบุไว้อย่างชัดเจน……

ในแผนรับมือเหตุฉุกเฉิน แค่เรื่อง “เด็กหาย” เรื่องเดียว ก็ระบุขั้นตอนการค้นหา สคริปต์ประกาศทางลำโพง การปลอบโยนผู้ปกครอง และการแทรกแซงทางจิตใจไว้ถึงสี่ขั้น……

……

หวังห่าวไล่ไปจนถึงหน้าสุดท้าย ซึ่งเป็นตารางงบประมาณแบบละเอียด

รายรับรวม: 300,000 หยวน

รายจ่ายรวม: 187,500 หยวน (รวมวัสดุ บุคลากรภายนอก อาหาร การขนส่ง ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ฯลฯ)

กำไรขั้นต้น: 112,500 หยวน

ในรายละเอียดรายจ่าย แต่ละหยวนถูกคำนวณไว้อย่างชัดเจน แม้แต่เงินสำรอง 10% สำหรับรับมือเหตุฉุกเฉินก็ยังมี

“……เชี่ย……”

หวังห่าววางโทรศัพท์ลง พิงหัวเตียง แล้วสมองว่างเปล่าไปหมด

แผนงานนี้ จะเรียกว่า “ร่างแรก” ได้ยังไง?

นี่มันชัดๆ ว่าเป็นแผนสมบูรณ์แบบที่เอาไปใช้งานได้เลย เอาไปประมูลได้เลย เอาไปให้ลูกค้าดูได้เลย!

สี่สิบเจ็ดหน้า ตั้งแต่ภาพรวมถึงรายละเอียด ตั้งแต่กลยุทธ์ถึงจุดยิบย่อย ตั้งแต่บุคลากรถึงวัสดุ ตั้งแต่กระบวนการถึงงบประมาณ……

ไม่มีการตกหล่นใดๆ ไม่มีจุดที่กำกวมแม้แต่นิดเดียว

ทุกขั้นตอน มีคนรับผิดชอบ

ทุกปัญหา มีวิธีแก้

นี่มันเป็นผลงานที่ชายวัยสี่สิบห้าซึ่งเอาแต่ชงชาอยู่ทุกวัน ทำขึ้นในคืนเดียวงั้นเหรอ?

หวังห่าวนึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว:

ในที่ทำงาน คุณแอบอู้ได้ แต่คุณห่วยจริงไม่ได้!

เห็นชัดๆ ว่าโจวเจี้ยนจวินไอ้เวรนั่นเป็นคนมีของจริง

มีแต่คนที่เคยทำงานอีเวนต์ใหญ่จริงๆ และผ่านสนามจริงมาแล้วเท่านั้น ถึงจะทำแผนแบบนี้ออกมาได้

นี่ไม่ใช่การพูดเอาหล่อ

นี่คือประสบการณ์ คือฝีมือ คือของจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าตาเจ้าเล่ห์

หวังห่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดไฟล์แผนนั้นอีกครั้ง แล้วอ่านจากต้นจนจบอีกรอบ

ยิ่งอ่าน ก็ยิ่งรู้สึกมั่นใจ

ยิ่งอ่าน ก็ยิ่งรู้สึกว่าโจวเจี้ยนจวินคนนี้……แม่งเป็นขุมทรัพย์จริงๆ

เจ้าเล่ห์ก็เจ้าเล่ห์อยู่บ้าง ปกติก็แอบอู้ เล่นลิ้น ทำตัวเหมือนจะกินนอนรอวันตาย

แต่พอถึงเวลาสำคัญ เขากลับยืนขึ้นมาแบกรับได้จริง

แถมไม่ใช่แบกแบบฝืนๆ แต่เป็นแบกแบบสบายมือด้วย

เขาออกจากไฟล์ แล้วกดเข้าแชตกับโจวเจี้ยนจวิน

ลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาส่งอีโมจินิ้วโป้งไปให้

แล้วพิมพ์ว่า:

“หัวหน้าโจว ผมดูแผนแล้ว”

“สมบูรณ์แบบมาก ไม่มีอะไรให้ติเลย”

“เอาตามแผนนี้เลย งานทั้งหมดมอบให้คุณรับผิดชอบ”

“ถ้าต้องการการสนับสนุนอะไร บอกผมได้ตรงๆ”

“ลำบากแล้ว”

ส่ง

ไม่กี่วินาทีต่อมา โจวเจี้ยนจวินก็ตอบกลับมา

แค่สองคำ:

“รับทราบ”

ไม่มีคำพูดเกินจำเป็น ไม่มีพูดสุภาพ ไม่มีประกาศความมุ่งมั่น

เหมือนตัวเขาเองนั่นแหละ เรียบง่าย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม

หวังห่าวยิ้มแล้วออกจากแชต

เขากดเปิดภาพเฝ้าดูเกม สลับไปที่สำนักงานของบริษัท

ในภาพ โจวเจี้ยนจวินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

ยังเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคนแก่แบบเดิม ยังเป็นแก้วเก็บความร้อนใบเดิม

แต่วันนี้ ดูเขาไม่เหมือนปกติเท่าไร

ใต้ตาคล้ำมาก ในดวงตามีเส้นเลือดฝอย สีหน้าก็ดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

เขาถือถ้วยชา ค่อยๆ จิบไปพลาง นวดขมับไปพลาง เติมความสดชื่นให้ตัวเองเป็นระยะ

ดูแล้ว น่าจะไม่ได้นอนทั้งคืนจริงๆ

คนอายุสี่สิบห้าแล้ว ยังอดหลับอดนอนทำแผน……

หวังห่าวมองชายวัยกลางคนที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยในภาพนั้น แล้วในใจจู่ๆ ก็เกิดอารมณ์ซับซ้อนขึ้นมา

มีทั้งความซาบซึ้ง ความโล่งใจ และยังมีอีกเสี้ยวหนึ่ง……ของความนับถือ

(จบตอน)