บทที่ 217 ทำความดีครั้งใหญ่! ลงมืออย่างเฉียบขาด!
บทที่ 217 ทำความดีครั้งใหญ่! ลงมืออย่างเฉียบขาด!
“ห้าพัน?”
ถังหยุนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ในตอนนี้แค่อุปกรณ์ชิ้นเดียวที่เขาดรอปมาก็แลกเงินได้มากกว่าห้าพันหลายเท่าแล้ว การ 'หางานทำ' คือเรื่องของคนธรรมดา แต่เขานั้นก้าวข้ามจุดนั้นมาไกลแสนไกล
“ห้าพันนี่เยอะมากเลยนะ พี่ไห่ใจกว้างจริงๆ!”
“นั่นสิ ถังหยุนไม่ได้เรียนมหาลัย แถมที่บ้านยังมีประวัติทรยศชาติ มีงานทำก็บุญแล้ว ห้าพันนี่คือความเมตตาของพี่ไห่แท้ๆ”
“ดูสิ เขายิ้มจนแก้มปริเลย”
กลุ่มเพื่อนร่วมโต๊ะต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ย คำพูดเหล่านั้นเต็มไปด้วยการประจบจางไห่และเหยียดหยามถังหยุน
“อย่าเพิ่งดีใจไป ฉันมีเงื่อนไข” จางไห่พูดอย่างไม่รีบร้อน “นายเคยทำฉันเจ็บแสบไว้ตอนสอบ การจะขอโทษฉันหน่อยคงไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ขอโทษ?” ถังหยุนหัวเราะลั่น
“แน่นอน! ถังหยุน นายเลิกหัวเราะเป็นคนบ้าแล้วรีบขอโทษพี่ไห่ซะ ไม่อย่างนั้นโอกาสนี้หลุดลอยไปแน่” เว่ยเลี่ยงคะยั้นคะยอ
“เดี๋ยว! แค่คำขอโทษมันไม่พอ คุกเข่าลงแล้วพูดซะ” จางไห่กล่าวเสริม
บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันจากคนรอบข้างที่รุมชี้หน้าด่าถังหยุน โดยไม่สนความจริงที่ว่าจางไห่ต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนในอดีต สำหรับคนพวกนี้ ความจริงไม่สำคัญเท่ากับว่าตอนนี้ใครมีอำนาจมากกว่า
“เพื่อน?” ถังหยุนกวาดสายตามองคนเหล่านั้นแล้วพูดเรียบๆ “ผมไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนแบบพวกคุณ”
“แก!”
“อวดดีไม่เลิก!”
จางไห่หน้าเปลี่ยนสี เขาอยากเห็นถังหยุนคลานเข่าเข้ามาอ้อนวอนขอขมา ไม่ใช่ท่าทีหยิ่งยโสแบบนี้!
“แกอยากลองดีนักใช่ไหม! คิดว่านี่คือที่โรงเรียนหรือไง? รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันเป็นใคร? แค่ฉันโทรศัพทืกริ๊งเดียว ครอบครัวแกทั้งบ้านก็หายสาบสูญไปได้โดยไม่มีร่องรอย!” จางไห่คำรามด้วยความโกรธ
ถังหยุนมองจางไห่ด้วยสายตาเย็นเยียบ จางไห่มาจากครอบครัวธรรมดา ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่กลับมีอำนาจสั่งการคนได้ในเวลาสั้นๆ แบบนี้... มันไม่ปกติ
“ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ถ้าแกไม่คุกเข่าตอนนี้ ฉันจะโทรสั่งคนไปจัดการพี่สาวพิการกับพ่อแม่โง่ๆ ของแกให้ตายคามือเดี๋ยวนี้!” จางไห่ขู่พร้อมควักโทรศัพท์ออกมา
พริบตานั้น อุณหภูมิในห้องจัดเลี้ยงดูเหมือนจะลดฮวบลงจนคนรอบข้างรู้สึกหนาวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ แววตาของถังหยุนกลายเป็นน้ำแข็งที่แหลมคม
“งั้นเหรอ? ผมก็อยากจะรู้นักว่าคุณมีปัญญาทำอะไรได้บ้าง!” ถังหยุนกล่าวเสียงเย็น
จางไห่กดโทรออกทันที ปลายสายตอบกลับมาด้วยภาษาต้าเซี่ยที่ไม่ชัดเจนนัก
“คนของอาณาจักรฮุ่ยอิน!” เหล่ยเสี่ยวเสวียนที่หูไวรีบกระซิบ “จางไห่คนนี้อาจจะเป็นคนกลางที่ตระกูลหวังใช้ติดต่อกับพวกฮุ่ยอิน!”
“ฆ่าคนให้ฉันหน่อย... ใช่ นายน้อยหวังเจิ้นสั่งมา...” จางไห่พูดเสร็จก็หันมามองถังหยุนด้วยสีหน้าผู้ชนะ
“คุณทำความดีครั้งใหญ่เลยนะ!” ถังหยุนแสยะยิ้ม
เขากำลังกังวลว่าจะหาตัวพวกอาณาจักรฮุ่ยอินในโลกจริงไม่เจอ แต่จางไห่กลับส่งพวกมันมาให้ถึงที่
“นายน้อยหวังเจิ้นมาถึงแล้ว!” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ทุกคนหันไปมองที่ประตู
ชายหนุ่มรูปร่างเพรียวในชุดสูทหรูเดินเข้ามา เขาคือ หวังเจิ้น ทายาทคนโตของตระกูลหวัง และวันนี้คืองานฉลองวันเกิดครบรอบ 30 ปีของเขา
“ตัวละครหลักมาแล้วสินะ” ถังหยุนกล่าวช้าๆ
“ตัวละครหลักอะไรของแก! ถังหยุน ไสหัวไปซะ อย่าให้นายน้อยหวังต้องอารมณ์เสีย!” จางไห่พุ่งเข้าหาถังหยุนหมายจะลงมือ
เพียะ!
ฝ่ามือเดียวฟาดเข้าที่หน้าของจางไห่จนบิดเบี้ยวไปครึ่งแถบ เขากระเด็นลงไปนอนกองกับพื้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด คนรอบข้างกรีดร้องด้วยความช็อก
“หืม?” หวังเจิ้นหยุดกะทันหัน สายตาคมกริบจ้องมองมาที่จุดเกิดเหตุ มีคนกล้ามาก่อเรื่องในงานวันเกิดของเขา!
“นายน้อยหวัง ช่วยผมด้วย!” จางไห่คลานเข้าไปหาหวังเจิ้นอย่างเวทนา
หวังเจิ้นจ้องเขม็งไปที่ถังหยุนด้วยความโกรธแค้น จางไห่คือเบี้ยที่เขาจ้างมาเพื่อรับผิดแทนในแผนการลอบกัดถังเมี่ยวอิง หากเรื่องคบคิดกับอาณาจักรฮุ่ยอินแดงขึ้นมา ตระกูลหวังย่อมพินาศ เขาจึงเตรียมจางไห่ไว้เป็นแพะรับบาปว่าทำไปเพราะความแค้นส่วนตัว แต่ตอนนี้ 'แพะ' ของเขากำลังจะถูกตีจนตาย
“แกเป็นใคร! ถึงกล้ามาอหังการที่นี่!” หวังเจิ้นคำราม
“มันคือถังหยุนครับนายน้อย!” จางไห่รีบฟ้อง
“ถังหยุน?” หวังเจิ้นชะงัก เขาเคยได้ยินชื่อนี้ อดีจอัจฉริยะที่ถูกกดขี่จนไม่ได้จุติพลัง และเป็นน้องชายของเป้าหมาย... ถังเมี่ยวอิง! การที่มันปรากฏตัวขึ้นที่นี่และอาละวาดแบบนี้ แสดงว่ามันต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ
ถ้าเป็นเช่นนั้น... จะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้!