บทที่ 430 - โอเมกามอน! ฉันทำสำเร็จแล้ว ฮ่าๆๆๆ

บทที่ 430 - โอเมกามอน! ฉันทำสำเร็จแล้ว ฮ่าๆๆๆ

☆☆☆☆☆

"ผมเชื่อมั่นในฝีมือของลุงเฉินครับ กะอีแค่เผ่าอมนุษย์ ลุงน่าจะจัดการได้สบายๆ อยู่แล้วล่ะ"

กู่ซินยิ้มร่าอย่างไม่สะทกสะท้านต่อเสียงบ่นของลุงเฉิน

"เออ ขอบใจมากนะที่ให้เกียรติฉันขนาดนี้!"

ลุงเฉินตะโกนด่าจนน้ำลายกระเซ็น

ถ้าเป็นอมนุษย์ระดับทั่วไปสำหรับลุงเฉินแล้วมันคงไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเขาก็มีพรรคพวกอยู่ไม่น้อย

แต่สิ่งที่กู่ซินต้องการคือระดับเลเวลสูงๆ นั่นแหละคือปัญหาใหญ่

เพราะเผ่าอมนุษย์อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าซีเฟิง และไม่ว่าลับหลังจะเป็นยังไง แต่ฉากหน้าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับอมนุษย์ก็ยังไม่ได้แตกหักกันแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ การจะเข้าไปล่าอมนุษย์ระดับสูงในทุ่งหญ้าซีเฟิงอย่างโจ่งแจ้งจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

กรณีของท่านจู้ฝู่นั้นถือเป็นข้อยกเว้น เพราะอานันทะคือมหาปุโรหิตแห่งโชคชะตาของเผ่าอมนุษย์ แม้จะบอกว่าเป็นความต้องการส่วนตัวของอานันทะที่ไม่เกี่ยวกับเผ่าทั้งหมดก็ตาม แต่การที่เผ่าอมนุษย์เลือกที่จะตัดขาดความรับผิดชอบก็ไม่ได้หมายความว่าองค์จักรพรรดิจะยอมระงับความโกรธแค้นจากการที่เมืองอินเฉิงถูกทำลายลงได้ง่ายๆ

เผ่าอมนุษย์แม้จะโกรธแค้นแค่ไหนแต่ก็ต้องยอมอดทนรับกรรมในครั้งนี้ไป

แต่ในยามปกติ การจะล่าสังหารอมนุษย์อย่างเปิดเผยนั้นทำไม่ได้แน่นอน เพราะอมนุษย์ไม่ใช่ของเคี้ยวง่ายที่ใครจะมาย่ำยีได้ตามใจชอบ

"แล้วไอ้ที่แกพูดมาแต่ละอย่างเนี่ยมันคืออะไรกันวะ? มนุษย์กิ้งก่าเปลี่ยนสีเหรอ? ให้ตายเหอะเกิดมาฉันยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยนะเนี่ย"

ลุงเฉินบ่นพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเซิร์ซหาข้อมูล และทันทีที่เห็นผลการค้นหา เขาก็ถึงกับนิ่งเงียบไป

"บ้าไปแล้ว! ไอ้พวกอมนุษย์นี่มันมียีนบ้าบออะไรผสมกันอยู่บ้างวะเนี่ย? สรุปว่ามันมีมนุษย์กิ้งก่าเปลี่ยนสีอยู่จริงเหรอวะ?"

"ไม่ใช่แค่กิ้งก่าเปลี่ยนสีนะ แม้แต่มนุษย์แมลงวันก็ยังมีเลยครับ" กู่ซินหยิบโค้กออกมาดื่มอึกใหญ่พลางตอบอย่างนิ่งสงบ

อืม เรื่องนี้เขาไม่ได้พูดมั่วซั่วหรอกนะ

ชนเผ่าขนาดใหญ่ของอมนุษย์ในทุ่งหญ้าซีเฟิงมีอยู่ไม่กี่เผ่า แต่ภายใต้เผ่าใหญ่เหล่านั้นยังมีเผ่าเล็กเผ่าน้อยที่เป็นบริวารซึ่งมีรูปร่างประหลาดลึกลับอยู่อีกมากมาย อย่างเช่นเผ่าหมาป่าเหมันต์ที่เป็นเผ่าใหญ่ที่สุดในทุ่งหญ้าซีเฟิง ผู้นำเผ่าคือสายเลือดมนุษย์หมาป่า แต่ภายใต้การปกครองยังมีทั้งมนุษย์จิ้งจอก มนุษย์สุนัข และอื่นๆ อีกเพียบ

ส่วนพวกมนุษย์กิ้งก่าเปลี่ยนสีหรือมนุษย์แมลงวันนั้นเป็นเพียงกลุ่มน้อยที่ชื่อเสียงไม่โด่งดังและไร้ตัวตนสุดๆ จึงไม่แปลกที่ลุงเฉินจะไม่มีข้อมูลในหัวเลย "ฉันนี่เปิดโลกเลยจริงๆ ไอ้พวกอมนุษย์นี่มันมีทุกอย่างเลยจริงๆ แฮะ" ลุงเฉินค้นหาข้อมูลต่อจนเจอหลักฐานยืนยันแล้วก็ได้แต่ขำออกมา

โดยเฉพาะเมื่อเห็นรูปถ่ายรูปลักษณ์ของมนุษย์แมลงวันที่ดูพิลึกกึกกือ ลุงเฉินถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพราะมันดูไม่ได้จริงๆ

เผ่าอมนุษย์นี่ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่มหัศจรรย์เสียเหลือเกิน

"นั่นแหละครับ แต่พวกที่มีความสามารถจริงๆ ก็นับว่าเก่งมากเหมือนกันนะ" กู่ซินให้ความเห็น

เขายังคงจำภาพเงาร่างสัตว์ยักษ์หลังประตูมิติในศึกเมืองอินเฉิงได้ติดตา ซึ่งเซราฟิน่าบอกว่ามันคือ ไททันบีฮีมอธ นั่นเอง ตัวนั้นน่ะระดับเลเวลเกินห้าแน่นอน!

"ช่างมันเถอะ ฟ้าถล่มก็มีพวกตัวสูงคอยยันไว้ ปัญหาตอนนี้คือ..." ลุงเฉินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นนัก

ยังไงเขาก็เป็นแค่ผูอาชีพระดับสามเล็กๆ คนหนึ่ง ถ้าเกิดสงครามกับอมนุษย์ขึ้นมาจริงๆ พวกผู้แข็งแกร่งของอมนุษย์ก็ไม่ใช่หน้าที่เขาที่ต้องไปรับหน้าอยู่แล้ว

"ไอ้ที่แกสั่งมาแต่ละอย่างเนี่ย ฉันจะไปควานหามาจากที่ไหนวะ?"

ลุงเฉินกังวลแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวจริงๆ

"ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ถึงได้ต้องมารบกวนลุงเฉินให้ช่วยจัดหานี่ไง ผมเชื่อว่าลุงทำได้แน่นอน"

"แกนี่มัน...!"

มุมปากของลุงเฉินกระตุกรัวๆ

"เอาเหอะ เดี๋ยวฉันลองถามคนอื่นดูให้ ได้ไม่ได้ก็อีกเรื่องนะ เพราะช่วงนี้ทางฝั่งอมนุษย์เองก็ดูจะไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่"

"ผมรู้ว่าลุงเฉินต้องทำได้แน่นอนครับ" กู่ซินฉีกยิ้มกว้าง

"ที่บอกว่าทางนั้นไม่ค่อยสงบ เป็นเพราะเรื่องที่ท่านจู้ฝู่เดินทางไปที่นั่นเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ว่ากันว่าท่านจู้ฝู่ลงมือหนักมากจนสภาพแวดล้อมในทุ่งหญ้าซีเฟิงเปลี่ยนไปเลยล่ะ" ลุงเฉินเล่าอย่างทึ่งๆ

กู่ซินเลิกคิ้วขึ้น ถ้าเขาจำไม่ผิด ท่านจู้ฝู่เป็นอาชีพสายอัศวินใช่ไหมนะ? แต่ช่างเถอะมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาอยู่ดี

อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็ไม่มีความรู้สึกที่ดีให้กับเผ่าอมนุษย์เลย ต่อให้จะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เขาก็คงไม่รู้สึกอะไร ถ้าจะมีใครสักคนล้างบางเผ่าอมนุษย์ในทุ่งหญ้าซีเฟิงได้จริงๆ กู่ซินนอกจากจะไม่ห้ามแล้วยังอาจจะขอยกนิ้วโป้งให้เลยว่า "ท่านสุดยอดมาก" ช่วยไม่ได้จริงๆ เรื่องของอานันทะมันทำเอาคะแนนความประทับใจของอมนุษย์ติดลบไปหมดแล้วสำหรับเขา

แถมไททันบีฮีมอธที่อยู่หลังประตูมิตินั่นก็เป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่เกินไป ถ้าปล่อยให้มันเข้ามาในโลกหลักได้ล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายขนาดไหน

"ค่าวัตถุดิบทั้งหมดเท่าไหร่ครับ ผมจะโอนเงินให้" กู่ซินเตรียมตัวจ่ายเงิน

"ไม่ต้องหรอก" ลุงเฉินกลอกตามองบนพลางปฏิเสธ

"คราวก่อนที่แกช่วยเมียฉันสร้างการ์ดใบนั้น เราตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะหาวัตถุดิบพวกนี้มาให้ ฉันไม่ใช่คนชอบกลับคำพูดหรอกนะ" ลุงเฉินจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"แบบนี้มันจะดีเหรอครับ?"

"รีบไสหัวไปได้แล้ว อย่ามาขวางทางตอนฉันกำลังดื่มด่ำกับงานศิลปะ" ลุงเฉินเริ่มไล่แขก

"โถ่เอ๊ย ลุงเฉินนี่ล่ะก็ เย็นชาชะมัดเลยนะ เดี๋ยวผมจะเอาเรื่องที่ลุงแอบอ่านหนังสือโป๊ไปบอกพี่สะใภ้แน่!"

"???!"

กู่ซินถูกลุงเฉินถือไม้กวาดไล่ออกจากร้านขายของชำพลางบ่นพึมพำกับตัวเองว่าโลกนี้อยู่ยากขึ้นทุกวัน เมื่อก่อนลุงเฉินยังไม่ขี้โมโหขนาดนี้เลยนะเนี่ย

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นวี่แววของเสิ่นชิงเฉิงแล้ว กู่ซินจึงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกเดินทางต่อ

ในตอนนี้เขารู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ หรือพูดง่ายๆ คืออยากจะลองของใหม่เต็มทีแล้ว

เมื่อกลับถึงร้านการ์ดบลูสตาร์ กู่ซินก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินทันทีโดยไม่รอช้า

"เสี่ยวชัง ฉันลงไปหลอมการ์ดนะ มื้อเที่ยงเธอกับมุตสึมิไปหาอะไรกินกันก่อนได้เลย"

"โอเคค่ะ เจ้านายสู้ๆ นะคะ~"

เฟิงชวน เสียงจื่อชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้วล่ะ

กู่ซินก้าวเข้าลิฟต์ลงไปยังชั้นใต้ดิน ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาก็รีบเดินตรงไปที่เตาหลอมเล่นแร่แปรธาตุทันที

เขาเปิดม้วนคัมภีร์มิติที่ได้รับจากลุงเฉินออกดู ปรากฏร่างของคิเมร่าขนาดใหญ่หลายตัวตรงหน้ากู่ซิน

"ยังดูน่าเกลียดเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย แต่ช่างเถอะ"

กู่ซินพิจารณาพวกมันดู พบว่ามีคิเมร่าอยู่ทั้งหมดห้าตัว และทั้งหมดเป็นระดับสี่ เมื่อรวมกับตัวที่เขาเคยได้จากอาจารย์หลัวเฟยมาก่อนหน้านี้ที่เขาจงใจเก็บไว้ กู่ซินก็จะมีคิเมร่าระดับสี่รวมเป็นหกตัวพอดี

จุดที่น่าสนใจคือ คิเมร่าทั้งหกตัวนี้ต่างก็มีความแตกต่างกันไปบ้างตามลักษณะเด่น สมกับที่เป็นสายพันธุ์คิเมร่าจริงๆ

"คุณภาพใช้ได้เลยล่ะ โอเค!"

กู่ซินคัดเลือกคิเมร่าสามตัวที่ดูสมบูรณ์ที่สุดเพื่อเตรียมเริ่มการสร้างการ์ด

[คิเมร่า] + [คิเมร่า] + [คิเมร่า] + [หินมานา]

กู่ซินโยนคิเมร่าสามตัวพร้อมกับหินมานาเกรดสูงลงในเตาหลอมเล่นแร่แปรธาตุทั้งหมด

เขาหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ หลับตาลงเพื่อปรับสมาธิให้เข้าสู่สภาวะที่ดีที่สุด

"เริ่มกันเลย"

กู่ซินค่อยๆ หลับตาลง ยกแขนขึ้นและเริ่มถ่ายโอนมานาเข้าไปในเตาหลอมอย่างต่อเนื่อง

ตูม! ตูม! ตูม!

เตาหลอมเริ่มทำงาน!

เมื่อวัตถุดิบทั้งหมดถูกหลอมรวมกันแล้ว พลังจิตของกู่ซินก็เชื่อมต่อเข้ากับเตาหลอมทันที ปล่อยให้จินตนาการโลดแล่น

ฟิวชั่น! หลอมรวม! ฟิวชั่น...!

ในหัวของกู่ซินมีเพียงองค์ประกอบเดียวที่เขาต้องการจะใส่ลงไปในการ์ดใบนี้

สิ่งที่เขาต้องการคือผลลัพธ์ของคำว่า "ฟิวชั่น" เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

กู่ซินมีสมาธิสูงมาก เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้เขามีคิเมร่าเหลืออยู่อีกเพียงแค่สามตัวเท่านั้น จึงแทบไม่มีโอกาสให้ทำผิดพลาดได้เลย

พลังจิตจดจ่ออย่างที่สุด มานาถูกป้อนเข้าไปอย่างสม่ำเสมอและมั่นคง

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เปลวไฟในเตาหลอมค่อยๆ มอดดับลง กู่ซินหยุดการส่งมานา

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

สำเร็จแล้ว!

กู่ซินมองไปที่ช่องรับการ์ด ปรากฏการ์ดที่มีแสงสีม่วงอ่อนส่องประกายเลื่อนออกมาอย่างช้าๆ

"เป็นแค่สีม่วงเองเหรอ? ก็เอาเถอะ"

กู่ซินหยิบการ์ดขึ้นมามองดู สีหน้าของเขาแอบเสียดายนิดๆ ที่มันไม่ใช่สีทอง แต่ความดีใจที่ทำสำเร็จนั้นมีมากกว่า

กู่ซินจ้องมองภาพบนการ์ดใบนี้แล้วมุมปากก็ยกขึ้นสูงกว่าเดิม

[ฟิวชั่น]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับ: สี่ดาวสีม่วง]

[ธาตุ: ไม่มี]

[ความสามารถ: สามารถเลือกเป้าหมายได้ตั้งแต่สองถึงสามตัวเพื่อทำการหลอมรวมกัน โดยเป้าหมายเหล่านั้นจำเป็นต้องมีคุณสมบัติที่สามารถวิวัฒนาการหรือหลอมรวมกันได้]

[(คำโปรย: การฟิวชั่นคือวิธีการอัญเชิญที่สูงส่งที่สุด!)]

"ฮ่าๆๆๆๆ ใช้ได้เลย!"

เมื่อเห็นการ์ด [ฟิวชั่น] ระดับสี่ดาวใบนี้ กู่ซินก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ หากมีการ์ดใบนี้ล่ะก็...

เขาจะสามารถสร้าง "ปาฏิหาริย์" ขึ้นมาได้จริงๆ หรือเปล่านะ?!

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่ซินก็ไม่อาจข่มความตื่นเต้นไว้ได้อีกต่อไป เขาจึงรีบกลับขึ้นไปด้านบนทันที

"เจ้านายออกมาแล้วเหรอคะ? มาทานมื้อเที่ยงด้วยกันพอดีเลยค่ะ"

เฟิงชวน เสียงจื่อและวากะบะ มุตสึมิกำลังเริ่มลงมือทานมื้อเที่ยงกันอยู่พอดี

"เรื่องกินเอาไว้ก่อนเถอะ เสี่ยวชัง เสี่ยวมุตสึมิ พวกเธอตามฉันมานี่สิ ฉันมีของดีจะให้ดู"

กู่ซินเอ่ยกับพนักงานสาวทั้งสองคน

"ได้เลยค่ะ" เฟิงชวน เสียงจื่อรู้ทันทีว่ากู่ซินต้องเพิ่งจะสร้างการ์ดที่ทรงพลังมากออกมาแน่นอน

เธอรีบวางตะเกียบแล้วจูงมือมุตสึมิเดินตามกู่ซินไปยังสวนหลังบ้านทันที

กู่ซินยังไม่เริ่มในทันที เขาหยิบยามานาออกมาดื่มขวดหนึ่งและรออยู่พักใหญ่จนกระทั่งมานาในร่างกายกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

อาร์ลมีน่าและเมย่าเงือกน้อยทั้งสองตนว่ายน้ำมาเกาะขอบบ่อ ยูมิและเทลมอนพร้อมสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ ต่างก็มายืนรวมกลุ่มกันอยู่ที่แทบเท้าของเสียงจื่อและมุตสึมิ "จงออกมา อาคูมอน การูรูมอน!"

กู่ซินหยิบการ์ดสองใบออกมาอัญเชิญ วงเวทอัญเชิญส่องแสงสว่างจ้า อาคูมอนและการูรูมอนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ากู่ซินในทันที

ตามมาด้วย [การ์ดส่วนประกอบวิวัฒนาการ]

"วิวัฒนาการ!"

แสงแห่งวิวัฒนาการเข้าห่อหุ้มร่างกายของทั้งสองตัว แสงสว่างนั้นเจิดจ้าจนแสบตา และท่ามกลางแสงเหล่านั้น รูปร่างของพวกมันก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ปรากฏร่างของวอร์เกรย์มอนที่ดูองอาจและน่าเกรงขามยืนเด่นอยู่เคียงข้างกับสิ่งมีชีวิตจักรกลสีม่วงมาดขรึมดูเย็นชาในรูปร่างของหมาป่า

[เมทัลการูรูมอน]

[ประเภท: การ์ดอัญเชิญ]

[ระดับ: สี่ดาวสีทอง]

[ธาตุ: น้ำแข็ง]

[คุณลักษณะเผ่าพันธุ์: หนาวเหน็บขั้วโลก]

[(คำโปรย: นายเคยเห็นหมาป่าตัวไหนที่เท่ขนาดนี้มาก่อนไหม?)]

สาเหตุที่กู่ซินยังไม่ขาย [การ์รูรูมอน] ออกไป ก็เพื่อรอจังหวะนี้นั่นเอง แน่นอนว่านี่คือการ์รูรูมอนใบที่สองที่เขาสร้างขึ้น และใบนี้เป็นสีทองระดับตำนาน

ส่วนการ์รูรูมอนระดับมหากาพย์สีม่วงใบแรกนั้น เขาได้ขายให้หลี่หัวฉี่ไปตอนที่ท่านอธิการบดีมาเหมาการ์ดที่ร้านไปครั้งก่อนโน้น

จู่ๆ ก็อัญเชิญวอร์เกรย์มอนกับพวกออกมาเนี่ยนะ? เจ้านายคิดจะทำอะไรกันแน่?

เฟิงชวน เสียงจื่อและคนอื่นๆ ต่างพากันสงสัยขณะจ้องมองมังกรยักษ์ในชุดเกราะและหมาป่าจักรกลตรงหน้า

"เอาล่ะ ต่อจากนี้คือขั้นตอนสุดท้ายแล้ว"

กู่ซินมองดูสิ่งมีชีวิตทั้งสองตนที่ยืนอยู่อย่างเชื่อฟังตรงหน้า ในตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น

"ฟิวชั่น!"

เขาใช้ปลายนิ้วคีบการ์ด [ฟิวชั่น] ระดับสี่ดาวไว้แน่นก่อนจะถ่ายโอนมานาเข้าไป

การ์ด [ฟิวชั่น] พลันระเบิดแสงที่เจิดจ้าและงดงามออกมา มานาสองสายพุ่งออกมาจากการ์ดในพริบตาเข้าห่อหุ้มวอร์เกรย์มอนและเมทัลการูรูมอนเอาไว้

"ฟิวชั่น!"

ทั้งสองตนกลายเป็นพลังงานสีทองและสีน้ำเงินลอยขึ้นสูงไปบนท้องฟ้าและเริ่มพันเข้าหากันและหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง

"นี่มัน...!"

เมื่อเห็นฉากที่แสนจะคุ้นตานี้ เฟิงชวน เสียงจื่อถึงกับอึ้งไป ดวงตาสีทองของเธอจ้องมองกลุ่มพลังงานที่กำลัง "ผสมผสาน" กันอยู่กลางอากาศตาไม่กะพริบ เธอพาลนึกไปถึงตอนที่เทวนารีมอนกับอสูรสาวเทวะหลอมรวมกันครั้งนั้น หรือว่า...? "หลอมรวม... ยกระดับ..." วากะบะ มุตสึมิพึมพำออกมาแผ่วเบา ดวงตามีประกายแสงสีชมพูและสีเขียววูบไหว

กลางท้องฟ้า แสงสีทองและสีน้ำเงินยังคงหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง กู่ซินสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่ามานาในร่างกายของเขากำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วในการสูบนั้นก้าวข้ามสิ่งที่เขาจินตนาการไว้ไปไกลมาก ร่างกายของเขาเหมือนกำลังถูกดูดจนแห้งเหือด

ทั้งที่เขาเป็นเจ้าของพรสวรรค์ "ลดการใช้พลังงาน" ซึ่งการใช้การ์ดของตัวเองนั้นจะเสียมานาน้อยมากจนน่าเหลือเชื่อ

ต่อให้เขาจะอัญเชิญการ์ดสีทองสี่ดาวออกมาทีละหลายๆ ใบพร้อมกัน เขาก็ยังรับไหว ครั้งเดียวที่มานาของเขาเกือบจะหมดคือตอนศึกเมืองอินเฉิงเท่านั้น

แต่ในตอนนี้ที่เวลาผ่านมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว หลังจากที่เขาได้กินใบไม้แห่งต้นไม้โลกเพิ่มอีกสองใบและเมล็ดพันธุ์จิตวิญญาณอีกหนึ่งเม็ด ซึ่งมันช่วยเพิ่มทั้งพลังชีวิตและพลังจิต รวมถึงมานาในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นมหาศาลจากเดิมมาก

ทว่าในตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนมานากำลังถูกสูบออกไปอย่างบ้าคลั่ง เป็นเพราะ [ฟิวชั่น] กำลัง "กระหาย" มานาของเขาเพื่อสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา

ใบหน้าของกู่ซินเริ่มจะซีดขาวลงเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ มานาของเขากำลังจะแห้งเหือดแล้ว

ในขณะเดียวกันที่บนท้องฟ้า แสงสีทองและสีน้ำเงินได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แรงกดดันอันมหาศาลที่หนักอึ้งเริ่มแผ่กระจายออกมาปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ "นั่นมันอะไรกันน่ะ?"

เมย่าลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางพยายามจะมุดน้ำหนีตามสัญชาตญาณ

ไม่สิ ไม่ใช่แค่พยายาม แต่ตอนนี้เธอได้มุดร่างเกือบทั้งหมดลงไปใต้ผิวน้ำเรียบร้อยแล้ว

วิ้ง วิ้ง วิ้ง~

อากาศในตอนนี้ดูเหมือนจะมีความหนาแน่นจนอึดอัด เธอรู้สึกราวกับว่าการหายใจนั้นทำได้ยากเย็นเหลือเกิน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แม้แต่เกล็ดบนตัวก็ยังตั้งชันด้วยความหวาดกลัว อาร์ลมีน่าเองก็มีสีหน้าที่เคร่งขรึมอย่างที่สุด

"ไม่ได้การ ถ้ายังถูกสูบต่อไปแบบนี้ มีหวังต้องเสียพลังชีวิตแน่ๆ ดูเหมือนว่าจะยั... หืม?"

กู่ซินกัดฟันแน่น ในใจเริ่มมีความคิดที่จะยอมแพ้แล้วเพราะมานาของเขาใกล้จะหมดเกลี้ยงจริงๆ

แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะยุติทุกอย่างลง...

ปั้ง~!

ผ้าคลุมสีขาวด้านในสีแดงปลิวพริ้วไหวอยู่กลางอากาศ แสงสว่างสลายหายไปจนหมดสิ้น ปรากฏร่างของอัศวินศักดิ์สิทธิ์สีขาวผู้สง่างามและน่าเกรงขามส่องประกายศักดิ์สิทธิ์อยู่ภายใต้แสงแดดยามเที่ยงวัน

ยิ่งใหญ่และทรงพลัง!

การฟิวชั่นเสร็จสมบูรณ์แล้ว!

"สำเร็จแล้ว! ฉันทำสำเร็จแล้ว! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!"

แม้กู่ซินจะมีใบหน้าขาวซีดจนแทบไม่มีสีเลือด แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างที่สุด หรือพูดได้ว่าเขาในตอนนี้กำลังอยู่ในภาวะที่อะดรีนาลีนพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเลยทีเดียว

เขาทำได้จริงๆ! เขาทำสำเร็จแล้ว!

"โอเมกามอน! โอเมกามอนล่ะ!! ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

[จบแล้ว]