บทที่ 135 : ยุงระดับสามขั้นสูงสุด VS วานรยักษ์เกล็ดทองระดับสี่ขั้นกลาง!

บทที่ 135 : ยุงระดับสามขั้นสูงสุด VS วานรยักษ์เกล็ดทองระดับสี่ขั้นกลาง!

วินาทีนั้นราวกับเวลาหยุดนิ่งไป

ผู้เข้าสอบทุกคนที่กำลังวิ่งหนีตายต่างก็หยุดชะงักฝีเท้าอย่างกะทันหัน ราวกับถูกมนตร์สะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่

แต่ละคนค่อยๆหันกลับไปมองภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของเปลวเพลิงและฝูงแมลงด้วยความตกตะลึงจนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

ส่วนเหล่านักเรียนห้องมังกรซ่อนนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทุกคนกลายเป็นหินไปแล้ว ปากอ้าค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

"เชี่ยเอ๊ย..." ฮั่วหมิงเซียนยืนอึ้ง

"นี่…นี่…แมลงพวกนี้มันระดับสองขั้นสูงสุดหมดเลยเหรอวะ?!"

ฉินเจิงเองก็ช็อกไปเหมือนกัน

"ฝูงแมลง…เรียกฝูงแมลงออกมาได้? แถมยังเป็นระดับสองขั้นสูงสุดทั้งหมดด้วย?! หรือว่ามัน…มันก็คือ..."

มุมปากของเซียวหรานค่อยๆยกยิ้มขึ้นอย่างคนที่ 'รู้เรื่องทุกอย่างดีอยู่แล้ว'

ว่าแล้วเชียว!

...

ทางด้านมู่หลินหยวน รอยยิ้มดีใจสุดขีดบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปในพริบตา

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความตกตะลึงและความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด

บ้าเอ๊ย!

นี่…นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?!

ขยายใหญ่…หดเล็กได้งั้นเหรอ?

ร่างจริงขนาดสิบแปดเซนติเมตร?

เรียก…เรียกลูกน้องระดับสองขั้นสูงสุดออกมาได้เป็นหมื่นตัวเลยเนี่ยนะ?

นี่…นี่มัน...

ความคิดหนึ่งที่ทำให้เขาถึงกับขนลุกซู่และทลายความเชื่อทั้งหมดที่เคยมีมา ระเบิดตู้มขึ้นในหัวราวกับภูเขาไฟปะทุ!

หา?!!!

ไอ้บอสเห็ดยักษ์ผู้ชั่วร้ายนั่น…คือมันเหรอเนี่ย?!

ทางออฟฟิเชียลเกมไม่ได้โกหกงั้นเหรอ?!

บนโลกนี้…มีสัตว์ประหลาดที่ไร้เหตุผลแบบนี้อยู่จริงๆเหรอเนี่ย?!

มู่หลินหยวนรู้สึกหน้ามืดทะมึน

ความหวังที่เพิ่งจะได้กลับคืนมา ถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานีอีกครั้ง!

...

อีกด้าน

การต่อสู้…ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงแมลงที่พุ่งเข้ามาปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า วานรยักษ์เกล็ดทองก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของมันเริ่มฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาบ้างแล้ว

"โฮก!!!"

มันคำรามลั่นจนแก้วหูแทบแตก เกล็ดสีทองหม่นทั่วร่างเปล่งประกายเจิดจ้า ปราณคุ้มกายธาตุปฐพีสีเหลืองหม่นที่หนาทึบราวกับภูผาก็ปรากฏขึ้นมาคลุมร่างของมันไว้ในพริบตา!

วินาทีต่อมา ฝูงแมลงจำนวนมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เสียงระเบิด เสียงกระแทก และเสียงร้องแหลมเล็ก ดังระงมไม่ขาดสาย!

ทว่า ภาพเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนใจหล่นวูบก็เกิดขึ้น

แมลงกลืนวิญญาณระดับสองขั้นสูงสุดที่ในเกมสามารถรุมกัดกินอัจฉริยะระดับสี่ขั้นต้นจนตายได้

การโจมตีแบบพลีชีพอย่างไม่กลัวตายของพวกมัน เมื่อพุ่งชนเข้ากับปราณคุ้มกายธาตุปฐพีสีเหลืองหม่น กลับไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนได้เลยแม้แต่น้อย!

มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่โชคดีทะลวงผ่านปราณคุ้มกายเข้าไปชนกับเกล็ดของสัตว์อสูรตัวนี้ได้ แต่ก็ทำได้แค่ส่งเสียง 'ติ๊งๆตังๆ' เบาๆไม่สามารถเจาะทะลวงการป้องกันของมันได้เลย!

"ว่าแล้วเชียว..."

ฉู่อี้หรานที่มองดูอยู่ไกลๆอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างขมขื่น

สัตว์อสูรกับจอมยุทธ์นั้นไม่เหมือนกัน

อัจฉริยะระดับสี่ขั้นต้นที่ยุงตัวนี้เจอในเกม ถึงแม้จะมีพลังโจมตีรุนแรง แต่พลังป้องกันของพวกเขาก็มีขีดจำกัด

เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนของสัตว์อสูรระดับสองขั้นสูงสุดนับหมื่นตัว ไม่ช้าก็เร็วพลังปราณก็ต้องหมดก๊อกไปเอง

แต่วานรยักษ์เกล็ดทองตัวนี้มันต่างออกไป!

ถึงแม้มันจะเป็นแค่สัตว์อสูรสายเลือดระดับกลาง แต่มันก็เป็นสัตว์อสูรธาตุปฐพีที่ขึ้นชื่อเรื่องพลังป้องกันทางกายภาพ!

ความแข็งแกร่งของร่างกายมันเหนือกว่าจอมยุทธ์ที่เป็นมนุษย์หลายเท่านัก!

แมลงกลืนวิญญาณระดับสองขั้นสูงสุดพวกนี้ ไม่สามารถสร้างความเสียหายอะไรให้มันได้เลย!

จบเห่แล้ว...

แบบนี้จะเอาอะไรไปสู้?

ผู้เข้าสอบทุกคนในที่นั้นต่างรู้สึกสิ้นหวังอย่างหนัก

ยุงตัวนี้ ถึงแม้จะเก่งกาจเกินจริงแค่ไหน แต่สุดท้าย…ก็คงต้องจบลงแค่นี้แล้วสินะ?

ในตอนนั้นเอง ฉู่เซิงก็ขยับตัว

เขามองดูลูกน้องที่ไม่อาจเจาะทะลวงการป้องกันของอีกฝ่ายได้เลยด้วยสายตาที่ไม่ได้แปลกใจอะไรนัก

สถานการณ์แบบนี้ เขาคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

ลูกน้องพวกนี้ เขาไม่ได้กะจะเอามาใช้โจมตีเป็นหลักอยู่แล้ว! หน้าที่ของพวกมันคือ ก่อกวน! และจำกัดการเคลื่อนไหว!

ไม้ตายจริงๆน่ะ ต้องรอดูท่านยุงอย่างเขาออกโรงต่างหากล่ะ!

【ขนนกเพลิงวิญญาณระเบิด】!

พริบตาเดียว ขนนกเพลิงสีแดงเข้มจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะยานลงมาราวกับห่าฝนแห่งความตาย สาดซัดเข้าใส่วานรยักษ์เกล็ดทองอย่างบ้าคลั่ง!

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ขนนกเพลิงปะทะกับปราณคุ้มกาย เกิดเสียงดังถี่ยิบราวกับโลหะกระทบกัน!

โล่ป้องกันที่แข็งแกร่งดุจหินผา เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยภายใต้การโจมตีของห่าฝนเพลิงนี้ บนพื้นผิวของมันถึงกับเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆปรากฏขึ้นมาให้เห็นแล้ว!

….

ได้ผลแฮะ!

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้นมาในทันที!

การโจมตีของยุงตัวนั้น สามารถคุกคามสัตว์อสูรระดับสี่ขั้นกลางได้จริงๆด้วย!

นี่…นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้มันฆ่าหลินเฟิงระดับสามขั้นต้นได้ในพริบตา ทุกคนยังพอจะแถๆอธิบายด้วยคำว่า 'สายเลือดระดับจักรพรรดิ' ได้

แต่ตอนนี้ มันสามารถใช้พลังระดับสามขั้นสูง สั่นคลอนการป้องกันของสัตว์อสูรระดับสี่ขั้นกลางได้เนี่ยนะ?!

นี่มันเหนือความเข้าใจคำว่า 'สู้ข้ามระดับ' ของพวกเขาไปไกลลิบเลยนะ!

มันจะเกินไปแล้ว!

ความหวังเล็กๆจุดประกายขึ้นมาในใจของทุกคนอีกครั้ง!

บางที...บางทีอาจจะชนะได้จริงๆก็ได้?

….

"โฮก!!"

ณ เวลานี้วานรยักษ์เกล็ดทองโกรธจัดจนถึงขีดสุด!

ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้นและจิตสังหาร มันจ้องเขม็งไปที่ยุงยักษ์หน้าตาดุร้ายที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างไม่วางตา!

ในฐานะสัตว์อสูรสายเลือดระดับกลางที่โตเต็มวัย สติปัญญาของมันก็อยู่ในระดับกลางเช่นกัน ซึ่งเทียบเท่ากับเด็กอายุหกขวบเป็นอย่างน้อย!

มันรับรู้ได้ในทันทีว่า แมลงนับหมื่นตัวที่พุ่งเข้าโจมตีอย่างไม่กลัวตายพวกนี้ เป็นแค่หุ่นเชิดเท่านั้น!

ภัยคุกคามที่แท้จริงคือเจ้ายุงยักษ์ตัวนั้นต่างหาก!!

จับโจรต้องจับหัวหน้า!

"โฮก!!!"

พร้อมกับเสียงคำรามก้องฟ้า เขาที่อยู่บนหัวของมันก็เปล่งแสงสีเหลืองหม่นออกมาอย่างเจิดจ้า!

วินาทีต่อมา ลำแสงขนาดเท่าถังน้ำที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล ก็พุ่งแหวกอากาศพร้อมกับเสียงหวีดหวิวแหลมปรี๊ด พุ่งตรงเข้าใส่ฉู่เซิงอย่างรุนแรง!

การโจมตีนี้รวดเร็วถึงขีดสุด แทบจะในเสี้ยววินาทีที่เขาของมันเปล่งแสง ลำแสงนั้นก็พุ่งข้ามระยะทางหลายร้อยเมตรมาถึงตรงหน้าฉู่เซิงแล้ว!

ผู้เข้าสอบทุกคนที่กำลังวิ่งหนีต่างใจหายวาบเมื่อเห็นภาพนั้น!

จบกัน!

คราวนี้ต้องตายแน่ๆ!

การโจมตีเดี่ยวที่น่ากลัวขนาดนี้ ไม่มีทางหลบพ้นได้หรอก!

ทว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีที่สามารถฆ่าจอมยุทธ์ระดับสี่ขั้นต้นทั่วไปได้ในพริบตา แววตาของฉู่เซิงกลับฉายแววเย้ยหยันออกมา

แค่นี้เองเหรอ?

เขาแค่คิดในใจ ร่างของเขาก็สลับกลับไปเป็น 【ร่างดั้งเดิม】 ในทันที!

ยุงยักษ์หน้าตาดุร้ายขนาดสิบแปดเซนติเมตรที่แผ่กลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่ หดตัวเล็กลงอย่างรวดเร็วในพริบตา!

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว มันก็เปลี่ยนจากยุงยักษ์ตัวเบ้อเริ่ม กลับกลายเป็นยุงลายสวนธรรมดาๆที่มีขนาดไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร และไร้ซึ่งกลิ่นอายใดๆทั้งสิ้น!

ตู้มมม——!!!

ลำแสงพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนั้นพุ่งทะลุผ่านตำแหน่งที่ฉู่เซิงเคยอยู่ไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งไปกระแทกเข้ากับยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปอย่างจัง

วานรยักษ์เกล็ดทอง: “….?”

ดวงตาขนาดเท่าโคมไฟของมันเบิกกว้างด้วยความสับสนงุนงง

ยุงล่ะ?

ยุงตัวเบ้อเริ่มเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ?

ทำไมจู่ๆถึงหายวับไปเฉยๆเลย?

ในเสี้ยววินาทีที่มันกำลังยืนอึ้งอยู่นั้นเอง ความรู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรงก็พุ่งพล่านมาจากด้านหลัง!

มันรีบหันขวับกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็เห็นเพียงห่าฝนเพลิงสีแดงเข้มที่พุ่งเข้ามาใกล้จนแทบจะถึงตัวแล้ว!

เป็นฉู่เซิงนั่นเอง!

เขาแอบบินอ้อมไปด้านหลังของวานรยักษ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก่อนจะเปลี่ยนร่างกลับเป็นยุงนรกกลืนวิญญาณอีกครั้ง แล้วใช้สกิล 【ขนนกเพลิงวิญญาณระเบิด】 เข้าใส่!

ตู้ม!

ขนนกเพลิงปะทะกับปราณคุ้มกายอีกครั้ง ทำให้บนโล่สีเหลืองหม่นนั้นมีรอยร้าวเล็กๆเพิ่มขึ้นมาอีกหลายรอย!

"โฮก!!!"

วานรยักษ์เกล็ดทองโกรธจนแทบคลั่ง มันเริ่มคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม!

นี่อีกฝ่ายเห็นมันเป็นวานรโง่ให้หลอกกันเล่นหรือไงวะ?!

…………..