บทที่ 131 : หมอกปริศนาที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว!

บทที่ 131 : หมอกปริศนาที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว!

ภายในดินแดนลับซึ่งมีผู้คนนับหมื่นคน

ไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าสอบ อาจารย์ กรรมการ หรือแม้แต่ทหารที่รับผิดชอบคุ้มครองความปลอดภัยของผู้เข้าสอบ ณ วินาทีนี้ ทุกคนต่างยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ สีหน้าของแต่ละคนราวกับเพิ่งเห็นผีมาก็ไม่ปาน!

พวกเขาเห็นอะไรกันเนี่ย?

เมื่อกี้…มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?

หลินเฟิงผู้มีกายาดาบต้นกำเนิด ผู้หยิ่งผยองและแข็งแกร่งจนทำให้คนรุ่นราวคราวเดียวกันต้องสิ้นหวัง! สัตว์ประหลาดที่อยู่แค่ระดับสามขั้นต้นแต่สามารถใช้ดาบเดียวสังหารอัจฉริยะระดับเดียวกันได้ในพริบตา!

กลับถูก…ถูกยุงตัวหนึ่งจัดการร่วงในกระบวนท่าเดียวเนี่ยนะ?

นี่มัน…จะดูแฟนตาซีเกินไปหน่อยไหม?

"เชี่ยเอ๊ย…นี่พวกเราโดนคาถาลวงตาหมู่หรือเปล่าวะเนี่ย?"

มีคนพึมพำกับตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อสายตา!

"ไม่น่าใช่นะ จากที่ฉันสังเกตดู ฉันว่า..."

"ซุปเห็ดมื้อเที่ยงเมื่อกี้มันต้องยังไม่สุกแน่ๆ!"

"ใช่ๆ! ไอ้เถ้าแก่เฮงซวยเอ๊ย! เดี๋ยวพวกเราต้องไปเอาเรื่องที่ร้านให้ได้!"

"ถูกต้องที่สุด! สิ่งที่ฉันเห็นมันต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ! ใช่! ไม่จริงเด็ดขาด!"

…..

บริเวณขอบลานประลอง

หลินเฟิงนอนกองอยู่ตรงนั้นราวกับโคลนเหลว กระดูกทั่วร่างแหลกละเอียด เส้นลมปราณขาดสะบั้น ตอนนี้เขาหมดสติไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

สมองของเขาในช่วงเสี้ยววินาทีก่อนจะหมดสติ ยังคงมีแต่ความหวาดกลัวสุดขีดที่ดังก้องมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ

นั่นมันอะไรกัน?

ของพรรค์นั้นมันคืออะไรกันแน่?!

นั่นไม่ใช่พลังที่สัตว์อสูรระดับสามจะพึงมีได้เลย!

ขนนกเพลิงที่ปกคลุมทั่วฟ้า ทุกๆเส้นขนแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถเจาะทะลวงปราณดาบคุ้มกายของเขาได้อย่างง่ายดาย!

ปราณดาบคุ้มกายที่เขาแสนภูมิใจ กลับเปราะบางราวกับกระดาษแผ่นบางๆต่อหน้าห่าฝนแห่งความตายนั้น!

ทำไมกัน?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ฉันคือผู้มีกายาดาบต้นกำเนิดเชียวนะ!

ฉันเกิดมาเพื่อถูกกำหนดให้ยืนอยู่เหนือคนรุ่นเดียวกันและทอดทิ้งผู้คนไว้เบื้องหลังไม่ใช่หรือ! เส้นทางในอนาคตของฉันคือทะเลดาวอันกว้างใหญ่! อย่างต่ำๆก็ต้องเป็นระดับราชา!

แล้วทำไม…ทำไมถึงมาแพ้ให้ยุงตัวเดียวได้?

แถมยังโดนโจมตีแค่ทีเดียวอีก...

มันไม่สมเหตุสมผล…มันเป็นไปไม่ได้...

ความคิดเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัวของเขาราวกับฝันร้าย บดขยี้ความเย่อหยิ่ง ความมั่นใจ และศักดิ์ศรีทั้งหมดของเขาจนป่นปี้!

ซึ่งนี่…มันทรมานยิ่งกว่าการฆ่าเขาให้ตายเสียอีกเป็นหมื่นเท่า!

...

ตัดมาที่โซนพักผ่อนของห้องเรียนมังกรซ่อน

ณ เวลานี้ ทุกคนต่างกลายเป็นหินและยืนอึ้งกันไปหมด

ปากของฮั่วหมิงเซียนอ้าๆหุบๆแต่กลับพูดไม่ออกสักแอะ ในหัวมีแต่เสียงอื้ออึง

ท่านยุง…โหดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ก่อนหน้านี้ถึงเขาจะเอาแต่พูดคำว่า ‘ท่านยุง’ ติดปาก แต่นั่นมันก็เป็นแค่การหยอกล้อและชื่นชมเท่านั้น

สิ่งที่เขาชื่นชมก็มีแค่ความสามารถระดับเทพสารพัดประโยชน์ที่มันงัดออกมาใช้ไม่หยุดหย่อน

แต่เขาไม่เคยฝันเลยว่า ยุงตัวนี้…จะมีพลังต่อสู้ทำลายล้างโลกได้น่ากลัวขนาดนี้!

นั่นมันหลินเฟิงเลยนะ! กายาดาบต้นกำเนิด! สัตว์ประหลาดที่ฟันมู่หลินหยวนร่วงได้ในดาบเดียว!

แต่กลับ…จบเห่แค่นี้เนี่ยนะ?

ชู่อีหรานและฉินเจิงต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดอยู่เลยว่า ยุงตัวนี้มีดีแค่สายซัพพอร์ต ส่วนพลังต่อสู้ตรงๆคงไม่เท่าไหร่...แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า พวกเขาจะคิดผิดมหันต์!

สายซัพพอร์ตบ้าบออะไรกัน!

นี่มันบอสใหญ่ตัวจริงชัดๆ!

กู่เยว่ซีต่างหากที่เป็นแค่เครื่องประดับสวยๆไว้โชว์เฉยๆใช่ไหม?!

มีเพียงเซียวหร่านที่หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มขื่นๆที่ดูโล่งใจ

ว่าแล้วเชียว...เป็นไปตามที่เขาเดาไว้ไม่มีผิด!

ไอ้ ‘เห็ดยักษ์ผู้ชั่วร้าย’ ในเกมที่ตบผู้เล่นระดับสี่ขั้นต้นจนง่อยประทานกันทั้งเซิร์ฟเวอร์ ก็คือเจ้ายุงตัวนี้นี่เอง!

ก่อนหน้านี้เขาประเมินมันต่ำไปจริงๆ

ตอนแรกนึกว่ามันต้องพึ่งพากลยุทธ์ฝูงแมลงถึงจะมีพลังต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดนั้นได้

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...

แค่พลังของร่างต้นเพียวๆก็มากพอที่จะตบอัจฉริยะระดับท็อปอย่างหลินเฟิงให้ร่วงได้สบายๆแล้ว!

...

อีกด้านหนึ่ง มู่หลินหยวนจ้องมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย สีหน้าของเขาแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์

นั่น…นั่นมันอะไรกัน?

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากยุงตัวนั้น มันอยู่ในระดับสามขั้นปลายชัดๆ!

แต่สัตว์อสูรระดับสามขั้นปลาย จะไปมีพลังที่จัดการหลินเฟิงในพริบตาได้อย่างไร?!

ต้องรู้ก่อนนะว่า สัตว์อสูรระดับสามขั้นปลายทั่วไป เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเฟิง ก็เป็นได้แค่เป้านิ่งให้เขาฟันฉับเดียวขาดเท่านั้นแหละ!

เว้นเสียแต่ว่า...

ม่านตาของมู่หลินหยวนหดเกร็งวูบ

ความคิดที่บ้าบอจนแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อ ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างควบคุมไม่ได้

เว้นเสียแต่ว่า…ยุงตัวนี้ จะมีสายเลือดระดับจักรพรรดิหรือสูงกว่านั้น!

แต่ว่า...

ยุงลายสวนธรรมดาๆตัวหนึ่ง จะไปมีสายเลือดระดับจักรพรรดิได้อย่างไร?!

นี่มันผิดหลักการ! ผิดตรรกะ! ผิดกฎพื้นฐานของวิชาสัตว์อสูรวิทยาไปหมดแล้ว!

...

ภายนอกดินแดนลับ บนที่นั่งชมการประลองระดับสูงสุด

โจวฉิง ผู้ว่าการมณฑลเทียนฮั่ว และ หลี่เจี้ยนเย่ ผู้ว่าการมณฑลชางหลาน ทั้งสองคนราวกับถูกค้อนทุบหัวอย่างแรงจนมึนงงไปหมด

พวกเขาจ้องมองภาพการต่อสู้ที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนหน้าจอ สลับกับมองฉีฉงซานที่นั่งยิ้มแฉ่งราวกับจิ้งจอกเฒ่าอยู่ข้างๆในหัวของพวกเขากำลังตีกันจนวุ่นวายไปหมด

หรือว่า...

หรือว่าสิ่งที่ฉีฉงซานพูดมา…จะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด?!

ยุงตัวนี้ คือ ‘สัตว์เทวะ’ ที่จัดการกับวิกฤตแมลงกลืนวิญญาณตัวนั้นจริงๆงั้นเหรอ?!

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

ฉีฉงซานทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาระเบิดเสียงหัวเราะดังก้องจนน้ำตาแทบเล็ด

"เป็นไงล่ะ? เหล่าโจว! เหล่าหลี่!"

เขาตบไหล่ทั้งสองคนอย่างได้ใจ สีหน้าเบิกบานสุดๆ

"เมื่อกี้ฉันบอกว่าไงนะ? ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเรื่องสนุกมันเพิ่งจะเริ่ม? ถามหน่อยเถอะว่าฉากนี้มันสะใจพวกนายไหมล่ะ!"

"ตอนนี้ พวกนายยังคิดอยู่ไหมว่าตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งปีนี้ จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมณฑลซุ่ยหมิงของพวกเรา?"

ใบหน้าของโจวฉิงและหลี่เจี้ยนเย่เขียวปัด มุมปากกระตุกยิกๆพูดไม่ออกเลยสักคำ

ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า แล้วพวกเขาจะเถียงอะไรได้อีก?

สัตว์ประหลาดที่มณฑลของพวกเขาภาคภูมิใจนักหนา เมื่ออยู่ต่อหน้ายุงของอีกฝ่าย กลับทนรับการโจมตีไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!

แบบนี้จะไปสู้บ้าอะไรได้ล่ะ?!

ถึงแม้ในใจจะอึดอัดจนแทบกระอักเลือด แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่า การสอบร่วมสามมณฑลในปีนี้ พวกเขา…พ่ายแพ้อย่างหมดรูปจริงๆ

คู่หูหนึ่งคนกับหนึ่งยุงจากมณฑลซุ่ยหมิงคู่นี้ มันไม่ใช่คนแล้ว! แต่เป็นสัตว์ประหลาดของแท้เลยต่างหาก!

"พอได้แล้วน่า เหล่าฉี นายหยุดหัวเราะสักทีเถอะ พวกเรายอมแพ้แล้ว!" หลี่เจี้ยนเย่โบกมืออย่างหงุดหงิด

"รีบให้กรรมการประกาศผลเถอะ! ยิ่งดูก็ยิ่งหงุดหงิดเว้ย!"

"ใช่! รีบๆจบสักทีเถอะ! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่นาทีเดียวแล้ว!" โจวฉิงเองก็หน้ามุ่ยไม่แพ้กัน

การต้องมาทนดูอัจฉริยะของมณฑลตัวเองถูกบดขยี้เหมือนมดปลวกแบบนี้ มันช่างเป็นความรู้สึกที่น่าอัปยศอดสูเหลือเกิน!

ฉีฉงซานรู้ว่าเมื่อไหร่ควรพอ เขาจึงไม่พูดจายั่วโมโหอีก

เขาพยักหน้ายิ้มๆแล้วหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา เตรียมจะสั่งให้หัวหน้ากรรมการในดินแดนลับประกาศจบการแข่งขัน

…..

ส่วนภายในดินแดนลับนั้น

ตอนนี้ ใบหน้าของมู่หลินหยวนซีดเผือดราวกับกระดาษ

เขายืนเหม่อลอยอยู่กับที่ แววตาว่างเปล่า ปากพึมพำไม่หยุด

จบแล้ว...

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...

ตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งหายวับไปแล้ว...

ตอนนี้ แม้แต่อันดับสองก็ยังไม่มีหวัง...

นี่เขา…จะได้แค่อันดับสามงั้นเหรอ?

เขาไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า เมื่อเขาถือผลคะแนน ‘อันดับสามของการสอบร่วมสามมณฑล’ กลับไปที่เกาะฮ่องกง กลับไปสู่ตระกูลอันแสนเย็นชานั้น เขาจะต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยถากถางแบบไหนบ้าง

พี่ชายที่อยู่สูงส่งเหนือใครของเขา จะมองเขาด้วยสายตาผิดหวังแค่ไหน

พ่อที่แสนเย็นชาของเขา คงคิดว่าแม้แต่การปรายตามองเขาเพียงแวบเดียวก็ยังเสียเวลาเปล่าใช่ไหม?

เพื่อตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งนี้ เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่ชาย เขาถึงกับยอมทิ้งชีวิตอันสุขสบายและสิทธิพิเศษในฮ่องกง เดินทางมายังมณฑลในแผ่นดินใหญ่ที่ห่างไกลความเจริญ ทุ่มเทหยาดเหงื่อและความพยายามไปนับไม่ถ้วน

เขาเคยคิดว่า นี่จะเป็นเพียงก้าวแรกของชีวิตอันเป็นตำนาน เป็นเพียงจุดเริ่มต้นง่ายๆของเขาเท่านั้น

แต่ตอนนี้…ชีวิตของเขายังไม่ทันได้เริ่ม ก็พังทลายลงเสียแล้ว!

แถมยังพังพินาศอย่างหมดรูปและน่าขันสิ้นดี!

มู่หลินหยวนรู้สึกหน้ามืดทะมึน ความสิ้นหวังอันใหญ่หลวงถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ที่กลืนกินเขาจนมิด

ทว่า...

ในวินาทีที่หัวหน้ากรรมการกำลังจะเดินขึ้นไปบนลานประลองเพื่อประกาศผลการแข่งขันนั้นเอง

ความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!

ฟู่——

จู่ๆก็มีหมอกหนาทึบสีเทาอันแปลกประหลาด ซึ่งแฝงไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆพัดมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ มันราวกับมีชีวิตและกลืนกินที่ราบในดินแดนลับไปทั้งหมดในชั่วพริบตา!

…………..