บทที่ 125 : หรือว่าบอสเห็ดยักษ์ผู้ชั่วร้ายก็คือเจ้ายุงตัวนั้น?

บทที่ 125 : หรือว่าบอสเห็ดยักษ์ผู้ชั่วร้ายก็คือเจ้ายุงตัวนั้น?

"เเกอยู่แค่ระดับสองขั้นสูงสุด ยังไงก็สุ่มไม่เจอเซิร์ฟเวอร์ระดับสี่ขั้นต้นอยู่แล้ว จะมาผสมโรงโวยวายไปทำไมเนี่ย?"

เซียวหรานมองดูท่าทางโกรธแค้นจนเลือดขึ้นหน้าของฮั่วหมิงเซียนแล้วก็รู้สึกระอาใจ

พอฮั่วหมิงเซียนได้ยินแบบนั้นก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

"นี่แม่งเป็นปัญหาเรื่องระดับเซิร์ฟเวอร์เหรอวะ? มันเป็นปัญหาเรื่องทัศนคติโว้ย!"

"วันนี้พวกมันกล้าปล่อยตัวอีดิทโกงๆแบบนี้เข้ามาในเซิร์ฟเวอร์ระดับสี่ขั้นต้นได้ พรุ่งนี้พวกมันก็ต้องกล้าปล่อยเข้าไปในทุกเซิร์ฟเวอร์นั่นแหละ!"

"ข้าแค่ทนไม่ได้กับพฤติกรรมสวะๆของพวกออฟฟิเชียลที่กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ แถมยังมาหลอกลวงผู้เล่น หวังจะเนียนๆปล่อยผ่านไปอีก! ข้าจะด่าพวกมันสักสองสามประโยคแล้วมันหนักหัวใครวะ?!"

เซียวหรานขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงเรื่องพวกนี้กับเขาอีก จึงหันหน้าหนี

สายตาของเขาจับจ้องไปยังกู่เยว่ซีที่เพิ่งเดินเข้ามาในทันที บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น

"เพื่อนร่วมชั้นกู่! เจ้าเองก็มาแล้วเหรอ? เมื่อคืนพักผ่อนเป็นไงบ้าง?"

กู่เยว่ซีแม้แต่จะปรายตามองก็ยังขี้เกียจ

นางเดินตรงไปที่มุมหนึ่งของพื้นที่สำหรับห้องมังกรซ่อน นั่งขัดสมาธิลง แล้วหลับตาพักผ่อนอย่างไม่สนใจใคร

สำหรับการถูกเมินแบบนี้ เซียวหรานชินชาไปเสียแล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินเข้าไปใกล้นางด้วยตัวเอง พร้อมกับยิ้มแป้นและพูดขึ้น

"จะว่าไปแล้ว เรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านยุงเลยนะเนี่ย!"

"ตั้งแต่คำสาปวิญญาณของสิงโตเพลิงชาดสามหัวของข้าถูกขจัดไป ความเร็วในการฝึกฝนก็ก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดเลยล่ะ! ตอนนี้เริ่มมีแววว่าจะทะลวงเข้าสู่ระดับสามขั้นต้นได้แล้วด้วยซ้ำ!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา น้ำเสียงเจือไปด้วยความเสียดาย

"เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คำสาปบ้าๆนี่มาถ่วงเวลาข้าไว้ตั้งหลายปี ป่านนี้ข้าคงกลายเป็นผู้ควบคุมอสูรระดับสามขั้นต้นไปตั้งนานแล้ว!"

"เผลอๆอาจจะได้ประลองฝีมือกับไอ้สัตว์ประหลาดสองตัวจากมณฑลข้างๆด้วยซ้ำ…แต่ก็นะ สงสัยนี่คงเป็นชะตากรรมละมั้ง?

“มณฑลซุยหมิงของเราในปีนี้ คงหมดหวังกับตำแหน่งที่หนึ่งไปโดยปริยายแล้วล่ะ!”

ฮั่วหมิงเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับแทรกขึ้นมา

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง? ถึงจะชิงที่หนึ่งมาไม่ได้ แต่ถ้าให้เจ๊กู่ช่วยคว้าที่สามกลับมาให้มณฑลเรา ก็น่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอกมั้ง?"

"ระดับสองขั้นกลาง แต่สามารถคว้าที่สามในการสอบรวมสามมณฑลมาได้เนี่ย…ขืนเอาไปพูดที่ไหน แม่งโคตรจะเจ๋งกว่าได้ที่หนึ่งซะอีกนะ จริงปะ?"

คนอื่นๆในห้องมังกรซ่อนที่อยู่รอบๆเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

จริงด้วยแฮะ ถ้ามองในแง่หนึ่ง คุณค่าของมันอาจจะสูงกว่าตำแหน่งที่หนึ่งเสียอีกนะเนี่ย

ในขณะนั้นเอง ฉู่เซิงที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนหัวของกู่เยว่ซี ก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

พอเขาลืมตาปุ๊บ ก็เห็นฮั่วหมิงเซียนยืนอยู่ไม่ไกล ทำให้เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที

"หึ่งๆ! (จักรพรรดินีๆ! เร็วเข้า! ถามหมอนั่นสิ! ไหนล่ะของตอบแทนที่ตกลงกันไว้?

(บอกว่าจะให้ของดีๆแล้วจะให้ข้าช่วยไปดูดเลือดไอ้ลิงยักษ์ของหมอนั่นอีกทีไง! นี่มันผ่านไปกี่วันแล้วเนี่ย? ของดีๆของข้าอยู่ไหน?)"

กู่เยว่ซี: "..."

นางรู้สึกได้เลยว่าเส้นเลือดตรงขมับกำลังเต้นตุบๆ

จะให้ข้าเป็นคนเอ่ยปากทวงของตอบแทนเนี่ยนะ?

คิดว่าข้าไม่หน้าบางบ้างหรือไง?!

นางไม่ได้หน้าหนาเหมือนเจ้ายุงตัวนี้หรอกนะ คำพูดแบบนั้น ยังไงนางก็พูดไม่ออกหรอก

โชคดีที่ฮั่วหมิงเซียนดูเหมือนจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้พอดี เขายกมือขึ้นเกาหัวอย่างเก้อเขิน ก่อนจะชิงพูดขึ้นมาเองว่า

"เอ่อ…เจ๊กู่ครับ ของตอบแทนที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนะครับ!"

"รับรองว่าต้องถูกใจเจ๊กับท่านยุงแน่นอน! แต่ของมันค่อนข้างพิเศษ พกติดตัวมาตอนนี้คงไม่ค่อยสะดวก ไว้สอบรวมเสร็จเมื่อไหร่ ข้าจะรีบเอาไปส่งให้ถึงมือทันทีเลยครับ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู่เยว่ซีจึงยอมพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เเต่ฉู่เซิงถึงกับพูดไม่ออก

แม่งเอ๊ย ยังจะมาเล่นตัวให้ลุ้นอีกนะ?

….

หลังจากฮั่วหมิงเซียนพูดกับกู่เยว่ซีจบ เขาก็มองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัย

"เอ๊ะ? จะว่าไปแล้ว ท่านยุงล่ะครับ? ทำไมไม่เห็นเลย? ยังอยู่ในถุงสัตว์อสูรเหรอ? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ข้าชักจะคิดถึงท่านแล้วสิ!"

กู่เยว่ซีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นชี้ไปที่บนหัวของตัวเองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เซียวหราน ฮั่วหมิงเซียน และคนอื่นๆต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตามปลายนิ้วของนางไปอย่างตั้งใจ

เพ่งมองอยู่นาน ในที่สุดพวกเขาก็พอมองเห็น…ยุงลายธรรมดาๆตัวหนึ่ง ที่ความยาวลำตัวน่าจะไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรด้วยซ้ำ ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเส้นผมสีดำขลับนุ่มสลวยของนาง

"???"

ทุกคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

อะไรวะเนี่ย?

นี่คือเจ้ายุงตัวนั้นเหรอ?

ไม่ถูกสิ? ตอนนั้นพวกเขาทุกคนก็เห็นกับตาตัวเองนี่นา ว่าขนาดตัวของมันยาวตั้งสิบแปดเซนติเมตรไม่ใช่เหรอ? แล้วไหนจะแผงคอเปลวเพลิงกับปีกที่ลุกเป็นไฟนั่นอีกล่ะ?!

เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนที่ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆกู่เยว่ซีก็อธิบายเรียบๆว่า

"มันสามารถเปลี่ยนร่างไปมาได้อย่างอิสระน่ะ"

"หา? โคตรเทพเลยดิ?"

"ท่านยุงมีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเข้าใจ พร้อมกับเดาะลิ้นชื่นชมกันถ้วนหน้า

แถมยังย่อขยายร่างได้ด้วย? ความสามารถนี้ไม่เลวเลยแฮะ!

ถ้าเอาไปใช้สอดแนม แฝงตัว ลอบโจมตี…นี่มันสกิลระดับเทพชัดๆ!

ประโยชน์ใช้สอยของเจ้ายุงตัวนี้ จัดเต็มสุดๆไปเลย!

น่าเสียดายจัง…แค่พลังรบซึ่งหน้ามันอ่อนแอไปหน่อย ไม่งั้นก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว

"เจ๋งเป้ง ความสามารถของท่านยุงนี่มีมาให้เซอร์ไพรส์ไม่หยุดเลยนะเนี่ย!"

เซียวหรานเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเผลอประจบประแจงออกไปโดยสัญชาตญาณ

แต่แล้ววินาทีต่อมา ราวกับเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไปในทันที!

เดี๋ยวนะ…ไม่สิ!

เปลี่ยนร่างไปมาได้อย่างอิสระงั้นเหรอ?

ย่อขยายร่างได้?

สิบแปดเซนติเมตร?

ยิ่งไปกว่านั้น! ท่านผู้ว่าการก็เคยเปรยๆกับเขาไว้ก่อนหน้านี้ด้วย!

เหตุผลที่เจ้ายุงตัวนี้สามารถจัดการกับภัยพิบัติแมลงกลืนวิญญาณได้ ก็เพราะอาศัยความสามารถระดับหลุดโลกที่สามารถอัญเชิญและควบคุมฝูงแมลงจำนวนมหาศาลได้!

อัญเชิญลูกสมุน…ควบคุมฝูงแมลง...

ย่อขยายร่างได้...

นี่…นี่มัน...

ความคิดอันน่าขันจนทำให้เขาขนลุกซู่ ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจอย่างบ้าคลั่งจนไม่อาจควบคุมได้!

หรือว่ามัน…จะเป็นไอ้ "บอสเห็ดยักษ์ผู้ชั่วร้าย" ตัวนั้น?!

ไม่จริงมั้ง?!

นี่…นี่นี่นี่...

บนโลกใบนี้…จะมีเรื่องบังเอิญอะไรขนาดนี้เกิดขึ้นได้จริงๆงั้นเหรอ?!

เซียวหรานรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้

เรื่องบังเอิญมากมายมากองรวมกันแบบนี้ มันไม่น่าจะใช่แค่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ!

ต้องเป็นมันแน่ๆ!

พวกผู้พัฒนาเกมไม่ได้โกหก! สัตว์อสูรพันธสัญญาตัวนั้นมีอยู่จริง!

ที่แท้…ในการจับคู่ระหว่างหนึ่งคนกับหนึ่งยุงนี้ ตัวแบกพลังรบที่แท้จริง ไม่ใช่เด็กสาวผู้เย็นชาและงดงามคนนี้เลยงั้นเหรอ?

แต่เป็นเจ้านี่ต่างหาก!

เจ้ายุงสัตว์ประหลาด…ที่มีความสามารถข้ามรุ่นไปไล่ยำอัจฉริยะระดับท็อประดับสี่ขั้นต้นได้เนี่ยนะ!!!

นี่มันพลังรบระดับโคตรน่ากลัวขนาดไหนกันวะเนี่ย?!

ไอ้ตำแหน่งที่หนึ่งในการสอบรวมสามมณฑลอะไรนั่น…เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านยุงนี้แล้ว มันจะไม่ได้มาง่ายๆเหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรอกเหรอ?

สมกับเป็น…"ท่านยุง" จริงๆ!

สมองของเซียวหรานขาวโพลนไปหมด เขาได้ถูกความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ช็อกจนชาไปทั้งตัว

…..

ในขณะนั้นเอง

ตู้ม! ตู้ม!

จู่ๆกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสองสายที่หนักอึ้งและทรงพลังราวกับขุนเขาก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ปกคลุมทั่วบริเวณทางเข้าดันเจี้ยนในชั่วพริบตา!

ผู้เข้าสอบทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น ต่างหน้าซีดเผือดภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลนี้ รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก!

ทุกคนต่างเบิกตาโพลงและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก

ทันใดนั้นก็พบเพียงร่างสองร่าง ที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นข้างกายฉีฉงซาน ผู้ว่าการมณฑลซุยหมิงตั้งแต่เมื่อใด

นั่นคือสองผู้ว่าการจากมณฑลข้างเคียง มณฑลเทียนฮั่วและมณฑลชางหลาน!

พวกเขาถึงกับเดินทางมาเยือนตูนานด้วยตัวเองเชียวหรือ!

สามผู้ว่าการใหญ่ ร่วมชมการสอบรวมสามมณฑล?!

งานนี้จะจัดใหญ่เกินไปแล้วมั้ง?

…….