บทที่ 121 : อัจฉริยะแห่งมหาลัยเมืองหลวงสติแตก

บทที่ 121 : อัจฉริยะแห่งมหาลัยเมืองหลวงสติแตก

บนอัฒจันทร์ผู้ชมในขณะนี้ มู่หลินยวนแข็งทื่อเป็นหินไปเสียแล้ว

เขามองดูฉากอันน่าสยดสยองบนลานประลองที่เรียกได้ว่าเข้าขั้นทำลายล้างมลภาวะทางจิตใจ พลางรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังจะแตกสลายลงตรงหน้า

นี่…นี่มันสัตว์อสูรบ้าอะไรกันเนี่ย?

ในโลกความเป็นจริง มันมีตัวแบบนี้อยู่จริงๆงั้นเหรอ?

เขาหันไปมองหานเยว่ที่อยู่ข้างกายโดยสัญชาตญาณ

ทว่ากลับพบว่ารุ่นพี่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและเยือกเย็นมาตลอด บัดนี้กลับเบิกตากว้าง บนใบหน้างดงามสะท้อนความรู้สึกแทบไม่อยากเชื่อสายตา!

นางเองก็ช็อกไปแล้วเหมือนกัน!

ด้วยประสบการณ์ความรู้ของนาง นางไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีสัตว์อสูรชนิดไหนที่สามารถอัญเชิญเผ่าพันธุ์เดียวกันออกมาได้ในปริมาณมหาศาลขนาดนี้!

เป็นหมื่นๆตัวเชียวนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น…เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเห็ดน้อยเหล่านั้น แม้จะไม่แข็งแกร่งเทียมเท่าร่างหลัก แต่ดูเหมือนพวกมันทุกตัวจะอยู่ในระดับสองขั้นสูงสุดกันทั้งนั้น!

สัตว์อสูรระดับสองขั้นสูงสุดนับหมื่นตัวเนี่ยนะ?!

แบบนี้…

แล้วจะสู้ยังไงไหว?!

ต่อให้พวกมันยืนนิ่งๆเป็นเป้าให้มู่เฉินไล่ฆ่าทีละตัว เกรงว่าคงต้องฟันกันจนฟ้ามืดโน่นแหละถึงจะหมด?!

….

ตัดภาพมาที่ลานประลอง

หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ในที่สุดมู่เฉินก็ถูกภาพราวกับขุมนรกตรงหน้าปั่นประสาทจนเป็นบ้า!

"อ๊ากกกกก!!"

เขาพังทลายลงแล้ว!

"บ้าเอ๊ย! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!!"

ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับคนเสียสติ พลังโลหิตในกายปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เหลือรั้งไว้

หอกยาวในมือถูกร่ายรำจนกลายเป็นม่านแสงสีเงิน ก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดมรณะพุ่งทะลวงเข้าใส่ทะเลเห็ดนับหมื่น!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ทุกครั้งที่ตวัดหอก เห็ดน้อยนับสิบหรืออาจถึงร้อยตัวถูกพลังหอกอันดุดันฉีกกระชากจนแหลกละเอียด กลายเป็นละอองข้อมูลสีชมพูปลิวหายไป

ทว่า…มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด!

เพราะจำนวนของเห็ดน้อยเหล่านั้นมันเยอะเกินไปจริงๆ!

พอฆ่าไปชุดหนึ่ง อีกชุดก็พุ่งเข้ามาสมทบอย่างไม่กลัวตายทันที!

บางตัวใช้หมวกเห็ดพุ่งกระแทกเข้าใส่อย่างจัง ขณะที่บางตัวถึงขั้นพุ่งเข้าไปโถมระเบิดพลีชีพ!

พวกมันเปิดฉากการโจมตีแบบพลีชีพซระลอกแล้วระลอกเล่า!

จริงอยู่ที่พลังโจมตีอาจไม่ได้รุนแรงนักสำหรับจอมยุทธ์ระดับสี่ แต่มันชนะขาดลอยด้วยปริมาณที่มหาศาล!

ชั่วพริบตาเดียว ลานประลองทั้งลานก็ถูกย้อมไปด้วยทะเลสีชมพู พร้อมกับเสียงระเบิด "ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง" ดังสนั่นหวั่นไหว สถานการณ์ตกอยู่ในความโกลาหลขั้นสุด!

มู่เฉินในตอนนี้ราวกับตกลงไปในบ่อโคลนดูด แม้จะมีพลังมหาศาลอยู่ในตัวแต่กลับงัดออกมาใช้ไม่ได้ดั่งใจ เขาถูกกองทัพเห็ดอันไร้ที่สิ้นสุดพัวพันไว้อย่างแน่นหนา!

ทางด้านฉู่เซิง เขายังคงรักษาร่าง "เห็ดเข็มทอง" ตัวจิ๋วเอาไว้ แล้วแฝงตัวกลืนไปกับลูกสมุนนับหมื่นอย่างเงียบเชียบ จนไม่มีใครสามารถจับสัมผัสร่องรอยของเขาได้เลย

เขาคอยออกคำสั่งกองทัพของตัวเอง อาศัยการประสานงานและกลยุทธ์อันแยบยลเพื่อบั่นทอนพลังปราณและพละกำลังของมู่เฉินไปเรื่อยๆ

"ปีกซ้ายล้อมกรอบ! ปีกขวาแกล้งบุก! ตรงกลางระเบิดตัวเองทิ้งให้หมด!"

"ใช่ๆๆ! แบบนั้นแหละ! อย่าเปิดโอกาสให้มันได้พักหายใจ!"

ภายใต้การบัญชาการอันชาญฉลาดของฉู่เซิง การโจมตีของกองทัพเห็ดก็ยิ่งเป็นระบบระเบียบมากขึ้น

ฝ่ายมู่เฉินเริ่มรู้สึกถึงความอ่อนล้า

พลังปราณของเขากำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว แม้การโจมตีแต่ละครั้งจะกวาดล้างเห็ดน้อยไปได้มหาศาล แต่มันก็แลกมาด้วยการสูญเสียพลังงานของเขาอย่างมหาศาลเช่นกัน

ในขณะที่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนมีมาเติมไม่หยุดหย่อน ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด!

เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ สถานะของเขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ

…..

ตัดกลับมาบนอัฒจันทร์ผู้ชม ตอนนี้ไม่มีใครหัวเราะออกอีกต่อไปแล้ว

ทุกคนต่างจ้องมองทะเลเห็ดที่ดูเหมือนจะไม่ลดจำนวนลงเลยด้วยสายตาที่ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด ภายในใจเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและเจือไปด้วย…ความหวาดกลัว

นี่…นี่มันคือความสามารถที่อสูรพันธสัญญาระดับสามช่วงปลายจะทำได้จริงๆงั้นเหรอ?

มันเหนือล้ำเกินขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปไกลลิบแล้ว!

มู่หลินยวนยิ่งดูยิ่งใจสั่นสะท้าน เขาไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าหากคนที่ยืนอยู่บนลานประลองนั้นเป็นตัวเอง

เขาจะ…ทนได้นานแค่ไหน?

เกรงว่าคงทนได้ไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำก็คงถูกทะเลเห็ดกลืนกินไปแล้วกระมัง?!

"ตกลงมัน…คือสัตว์อสูรประเภทไหนกันแน่?"

คำถามนี้ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคน

มีพลังป้องกันที่น่าทึ่ง สามารถย่อขยายร่างได้ แถมยังอัญเชิญลูกสมุนเผ่าพันธุ์เดียวกันระดับสองขั้นสูงสุดออกมาได้เป็นหมื่นๆตัว...

ความสามารถทั้งสามอย่างนี้ ต่อให้สุ่มหยิบมาแค่อย่างเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้สัตว์อสูรตัวหนึ่งกลายเป็นตัวท็อปในระดับเดียวกันได้สบายๆ

แต่ตอนนี้…ความสามารถระดับโกงความตายทั้งสามอย่าง กลับมารวมอยู่ในสัตว์อสูรเพียงตัวเดียวเนี่ยนะ?!

มันจะเป็นไปได้ยังไง?!

ในสารานุกรมสัตว์อสูรของสหพันธ์ไม่เคยมีบันทึกอะไรที่คล้ายคลึงกับไอ้ตัวนี้ไว้เลยสักนิด!

…..

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่า…บทสรุปมันถูกกำหนดไว้แล้ว

สิบนาทีต่อมา

ตู้ม——!!!

สิ้นเสียงระเบิดอย่างรุนแรงครั้งสุดท้าย

ร่างของมู่เฉินในที่สุดก็สลายกลายเป็นละอองดาวเต็มท้องฟ้า ท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความเจ็บใจอย่างถึงที่สุด

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ร่างของเขาจะเลือนหายไป ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องเขม็งไปยังทะเลเห็ดสีชมพูอย่างอาฆาตแค้น เขาเค้นแรงกายเฮือกสุดท้ายแผดเสียงคำรามลั่น:

"อย่าให้รู้เชียวนะโว้ย ว่าแกกับเจ้านายแกเป็นใคร!!"

"ไม่งั้นข้าตามไปกระทืบแกถึงโลกความจริงแน่!!"

ฉู่เซิง: "..."

หึๆไม่มีทางซะหรอก!

ให้ตายพวกแกก็คิดไม่ถึงหรอกว่า ตัวตนในโลกความจริงของป๋าคือยุงตัวหนึ่ง!

….

ทั่วทั้งสนามเงียบกริบราวกับป่าช้า

ทุกคนเบิกตาโพลงมองกอดทัพเห็ดที่ค่อยๆสลายตัวไปอย่างช้าๆบนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ชนะ…ชนะแล้วงั้นเหรอ?

สัตว์อสูรพันธสัญญาระดับสามช่วงปลายตัวหนึ่ง สามารถ…สามารถเล่นงานอัจฉริยะระดับสี่ขั้นต้นจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวงที่ชนะรวดมา 18 ตากันจนตายไปได้จริงๆงั้นเหรอ?

นี่มัน…ใช้โปรแกรมโกงชัดๆเลยไม่ใช่หรือไง?

ชายร่างใหญ่สวมเกราะหนักที่ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะเยาะอย่างสะใจ บัดนี้หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ในใจเหลือเพียงความหวาดหวั่นอย่างหาที่สุดไม่ได้

โชคดี…โชคดีจริงๆที่ตอนนั้นข้ายอมแพ้ไปก่อน

ถ้าต้องสู้กันจริงๆพลังป้องกันอันน้อยนิดของตัวเองเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเห็ดนับหมื่นพวกนี้ คาดว่าคงยื้อไว้ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ!

อีกด้านหนึ่ง มู่หลินยวนและหานเยว่ก็ยังคงตกอยู่ในความเงียบงัน ความตื่นตะลึงบนใบหน้าของพวกเขามันเกินกว่าจะบรรยายได้

เจ้าเห็ดตัวนี้...

มีความสามารถที่แข็งแกร่งระดับฝืนลิขิตสวรรค์รวมอยู่ในตัวมากมายขนาดนี้!

ในโลกความเป็นจริง ตกลงมันคือสัตว์อสูรประเภทไหนกันแน่?!

ทันใดนั้น บนอัฒจันทร์ผู้ชมก็มีคนโพล่งข้อสันนิษฐานหนึ่งขึ้นมา:

"พวกเจ้าคิดว่าเจ้าเห็ดนี่…หรือว่ามันจะไม่ใช่สัตว์อสูรพันธสัญญาของผู้เล่นจริงๆวะ?"

"ข้อแรกเลยนะ เจ้านายหน้าโง่ที่ไหนจะปั้นสัตว์อสูรของตัวเองให้ออกมาหน้าตาทุเรศทุรังแบบนี้?"

"แล้วอีกอย่าง ลองคิดดูสิ! ความสามารถของสัตว์อสูรตัวนี้มันโกงเกินไปแล้ว! ระดับสามช่วงปลาย แต่กลับฆ่าอัจฉริยะระดับท็อประดับสี่ขั้นต้นได้เนี่ยนะ?! บ้าไปแล้ว มันจะเป็นเรื่องจริงไปได้ยังไง?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกไป ก็ได้รับการตอบรับอย่างเห็นด้วยจากผู้คนมากมายในทันที!

นั่นสิ!

ช่องว่างระหว่างระดับสามช่วงปลายกับระดับสี่ขั้นต้น มันไม่ใช่แค่ความห่างชั้นเล็กๆน้อยๆนะ!

ตรงกลางระหว่างนั้น มันถูกขวางกั้นด้วยขอบเขตเตาหลอมพลังโลหิตขั้นหนึ่ง ขั้นสอง และขั้นสาม! ทุกๆก้าวคือการผลัดเปลี่ยนกระดูก ทุกๆก้าวคือพลังรบที่พุ่งทะยานขึ้นเป็นเท่าตัว!

(จากขั้นที่สาม จะพัฒนาไปขั้นที่สี่ต้องมีช่วงเตาหลอมพลังโลหิต…เป็นช่วงแบ่งขั้น 1-3, 4-6, 7-9)

ท้ายที่สุดยังต้องผ่านการชำระล้างร่างกายด้วยไฟวิญญาณ ถึงจะก้าวเข้าสู่ระดับสี่ได้อย่างแท้จริง!

ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพหรือปริมาณของพลังพลังโลหิต ระหว่างสองระดับนี้ก็มีความแตกต่างกันอย่างมหาศาลทวีคูณ!

ช่องว่างที่ราวกับเหวลึกนี้ เป็นสิ่งที่ไม่มีทางข้ามผ่านไปได้เด็ดขาด!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการข้ามระดับไปฆ่าศัตรูเลย!

ไม่มีทาง!

เจ้าเห็ดตัวนี้ ต้องไม่ใช่สัตว์อสูรที่มีอยู่จริงอย่างแน่นอน!

…….